In dat café in het centrum.
Er viel een stilte.
— Emma, ik kan het uitleggen…
— Bespaar je de moeite. Ik heb het zelf al uitgelegd. Aan Sophie. Ik ben vandaag bij haar langs geweest.
— WÁT?!
— Doe eens rustig. We hebben alleen gepraat. Van vrouw tot vrouw.
De dagen daarna liep Mark erbij alsof iemand hem een klap op zijn hoofd had gegeven. Sophie nam geen enkele telefoon meer op. Op zijn werk keken ze hem scheef aan, want ik was niet alleen bij haar geweest.
— Emma, kunnen we alsjeblieft praten?
— Waarover? Over hoe verschrikkelijk je mijn gehaktballen al die jaren hebt gevonden?
— Het spijt me. Ik ben een idioot geweest.
— Dat is geen nieuwe informatie.
— Wat moet ik doen zodat je me vergeeft?
Ik zette een bord voor hem neer. Gehaktballen.
— Eten.
— Emma…
— Ik zei: eten. En onthoud die smaak goed. Dit zijn de laatste gehaktballen die ik ooit nog voor jou maak.
Hij keek me bleek aan.
— Wil je scheiden?
— Nee. Scheiden is veel te makkelijk. Je blijft hier wonen. Maar je kookt voortaan voor jezelf. Je wast je eigen kleren. Je maakt je eigen kamer schoon. Ik zorg alleen nog voor de kinderen.
— Dat is niet eerlijk!
— En twintig jaar tegen je vrouw liegen, dat was zeker wél eerlijk?
Er ging een maand voorbij. Mark viel tien kilo af. De ene keer maakte hij iets dat zo zout was dat zelfs de hond het niet zou aanraken, de andere keer liet hij alles aanbranden. Zijn eigen kookkunsten kreeg hij nauwelijks door zijn keel, dus at hij steeds vaker ergens buiten de deur. Sophie bleef ondertussen onbereikbaar. Later hoorde ik dat ik niet de enige was geweest die haar had opgezocht. Nog drie echtgenotes van haar zogenaamde bewonderaars hadden besloten kennis met haar te maken.
Ik schreef me in bij een sportschool. Niet voor Mark, maar voor mezelf. Tussen mijn diensten door vond ik ineens toch tijd. Ik raakte vijf kilo kwijt, maar belangrijker nog: ik voelde mijn lichaam sterker worden.
— Mam, je lijkt wel jonger! — riep Noa bewonderend.
— Ik doe mijn best, lieverd.
Mark probeerde de boel te lijmen. Hij kwam met bloemen thuis; ik gaf ze aan mijn dochter. Hij kocht bonbons; die gingen naar onze zoon. Hij stelde voor om samen uit eten te gaan, maar dan moest ik alleen maar lachen.
— Waarom? In een restaurant is het toch net een kantine. Lang niet zo goed als thuis.
Op zaterdag belde er een onbekende vrouw.
— Emma? U spreekt met Anouk. Ik… ik heb iets met uw man.
— Gefeliciteerd. Wilt u het recept van mijn gehaktballen?
— Wat? Nee… Ik wilde mijn excuses aanbieden.
— Aan mij? Waarvoor precies?
— Ik wist niet dat hij getrouwd was. Hij zei dat hij gescheiden was. Gisteren zag ik hem ineens met een trouwring om en toen ben ik gaan doorvragen.
— En toen gaf hij het toe?
— Ja. Hij zei dat u alleen nog als huisgenoten samenwoont. Dat het huwelijk alleen op papier bestaat.
— Nou, daar zit eerlijk gezegd een kern van waarheid in.