— Natuurlijk kan dat, — zei ik zonder mijn stem te verheffen. — Morgen maak ik wel iets anders.
— Mooi zo, — mompelde hij, terwijl hij met een ongelukkig gezicht kauwde. — Eindelijk een beetje afwisseling. Anders is het net… net alsof…
— Alsof je in een kantine zit? — hielp ik hem vriendelijk.
Hij verslikte zich bijna.
— Wat zeg je?
— Niets. Eet maar door.
De volgende ochtend belde ik mijn werk en nam een vrije dag. Mark keek verbaasd op toen hij mij in de keuken zag staan, niet in mijn oude ochtendjas, maar netjes aangekleed.
— Waar ga jij zo vroeg naartoe?
— Naar de schoonheidssalon. En daarna schrijf ik me in bij een sportschool. Dat wilde je toch graag?
— Nou, eindelijk! — klaarde hij meteen op. — Goed zo, Emma. Dat werd ook wel tijd.
Ik ging inderdaad naar de salon. Mijn haar werd gedaan, mijn nagels verzorgd. Daarna kocht ik een nieuwe jurk. Geen wijde lap stof waarin ik mezelf kon verstoppen, maar een echte jurk, eentje die mijn lichaam volgde. Ja, een voller lichaam. Nou en?
Daarna reed ik naar Sophie. Haar adres kende ik al. Mark had me ooit gevraagd een “collega” thuis af te zetten toen haar auto zogenaamd niet wilde starten.
Ze deed de deur maar half open.
— Kan ik u helpen?
— Ik kom voor u, Sophie. We moeten even praten.
— Kennen wij elkaar?
— Bijna familie, zou je kunnen zeggen. Ik ben de vrouw van de man met wie jij gisteren zo lief zat te kirren in dat café.
Alle kleur trok uit haar gezicht.
— Ik… ik weet niet waar u het over hebt…
— Jawel hoor. U weet het prima. Maar maak u geen zorgen, ik kom niet schreeuwen. Ik kom hem u aanbieden.
— Aanbieden?
— Precies. Neem hem maar. Alleen moet u dan wel het hele pakket erbij nemen. Wassen, strijken, koken, schoonmaken — allemaal voor u. O ja, hij snurkt ook, gooit zijn sokken overal neer en bij zijn bier wil hij altijd augurkjes. Zelf ingemaakt, natuurlijk. Uit de supermarkt vindt hij beneden zijn waardigheid.
’s Avonds dekte ik de tafel alsof er een feest kwam. De kinderen kwamen erbij, ik zette kaarsjes klaar en haalde de taart tevoorschijn. Die had ik zelf gebakken; de bestelde taart had ik niet opgehaald.
— Pap, gefeliciteerd! — Noa vloog hem om de hals.
— Dank je, lieverd.
— Mam, wat heb je alles mooi gemaakt! — riep onze zoon bewonderend. — Kijk dan, zelfs de salade is in de vorm van een hart!
Mark keek naar mij. Ik glimlachte rustig terug.
— Gefeliciteerd, schat.
Na het eten verdwenen de kinderen naar hun kamers. Mark bleef bij mij in de keuken hangen.
— Emma, je ziet er vandaag echt prachtig uit…
— Dank je. Ik ben naar de salon geweest.
— Luister, ik zat te denken… Misschien kunnen we ergens naartoe gaan? Alleen wij tweeën. De kinderen kunnen wel naar je moeder.
— Waarom?
— Nou ja, gewoon. Even eruit. Rust. Tijd voor elkaar.
— Maar jij hebt toch onderhandelingen, afspraken, borrels van je werk? Wanneer zou je dan moeten uitrusten?
— Ach, laat die maar zitten. Wat is er nou belangrijker dan je gezin?
Ik kon een lach niet onderdrukken.
— Mark, ik heb je gisteren gezien. Met Sophie.