— Ik… ik wil hem niet meer zien. Het klopt gewoon niet.
— Anouk, waarom belt u mij eigenlijk?
— Omdat ik u wilde waarschuwen. En mijn excuses wilde aanbieden. En er is nog iets… Hij heeft me een foto van u laten zien. Daarbij zei hij dingen die… nou ja, niet bepaald vriendelijk waren.
— Dat ik dik ben?
Aan de andere kant bleef het even stil.
— Ja. Sorry.
— Dank u voor uw telefoontje, Anouk. Maar wat mij betreft hoeft u niets te laten. Als u hem wilt blijven ontmoeten, moet u dat zelf weten. Het raakt me niet meer.
Ik verbrak de verbinding. En tot mijn eigen verbazing meende ik het ook echt.
Die avond kwam Mark thuis met een gezicht als onweer.
— Wat heb jij tegen Anouk gezegd?
— Dat jullie van mij gewoon kunnen blijven afspreken.
— Ze heeft me gedumpt! Ze zei dat ze niets met een getrouwde man wil beginnen!
— Tja. Niet elk probleem dat jij veroorzaakt, hoeft mijn probleem te worden.
— Jij hebt dit gedaan! Door jou valt alles uit elkaar!
— Door mij? — Ik schoot bijna in de lach. — Mark, jouw leven stort niet in door mij. Het stort in omdat jij het zelf zo gebouwd hebt. Ik ben alleen opgehouden het voor je overeind te houden.
— Je neemt wraak!
— Nee. Wraak vraagt om gevoel. En dat heb ik voor jou niet meer. Geen woede, geen verdriet, zelfs geen teleurstelling. Helemaal niets.
Hij stapte naar me toe en pakte me bij mijn schouders.
— Emma, alsjeblieft. Ik hou van je.
— Nee, Mark. Jij houdt van gemak. Van iemand die de was doet, je overhemden strijkt en zorgt dat er warm eten op tafel staat. Je houdt van verzorgd worden. Niet van mij.
— Dat is niet waar!
Ik maakte me los uit zijn handen.
— Weet je wat het meest wrange is? Die avond stond ik echt gehaktballen te draaien. Voor jouw verjaardagsmaaltijd. Vijfenveertig stuks, één voor elk jaar van je leven. Ik wilde je verrassen. Alleen was jij degene die met een verrassing kwam.
Mark zakte neer op een stoel alsof zijn benen het opgaven.
— Wat moet ik nu doen?
— Leren koken, bijvoorbeeld. Of een andere “dikke vrouw” zoeken die bereid is gehaktballen voor je te rollen. Ik ga in elk geval weg. Over een uur begint mijn yogales.
Ik liep de keuken uit en liet hem daar achter, alleen met zijn eigen rommel. In de spiegel in de hal ving ik mijn spiegelbeeld op. Ja, ik was nog steeds volslank. Maar mijn blik was niet langer dof. Mijn mond glimlachte echt.
Op mijn telefoon verscheen een bericht van een onbekend nummer: “Emma, met Lucas van de sportschool. Zin in koffie na de training?”
Ik glimlachte en typte terug: “Alleen als het niet in een Frans restaurant is. Ik heb liever iets huiselijks.”
Uit de keuken klonk plots een harde klap. Mark probeerde blijkbaar te koken. Prima. Iedereen moest ergens beginnen.
Die vijfenveertig feestelijke gehaktballen gaf ik later aan mijn buurvrouw, een gepensioneerde vrouw die nauwelijks wist hoe ze me moest bedanken. Ze kreeg tranen in haar ogen van ontroering.
Kijk, dacht ik toen. Zo ziet waardering eruit. Sommige mensen begrijpen de waarde van eenvoudige dingen wél.
En mijn eigen leven — zonder gehaktballen voor een ondankbare man — begon eindelijk opnieuw.