…naar twee namen: Pieter en Mark, twee goede vrienden van Jan, met wie hij na zijn dienst vaak nog in de garage bleef hangen. Diezelfde avond barstte thuis de eerste echt grote ruzie los in hun zeven jaar huwelijk.
‘Als jij Pieter en Mark eruit gooit, dan vertrek ik met hen mee!’ schreeuwde Jan. Hij zette zijn mok zo hard op tafel dat er een barst door het porselein schoot. ‘Je wilt alleen maar laten zien wie hier de baas is. Je gebruikt mijn vrienden om je eigen ambities bot te vieren.’
Emma probeerde kalm te blijven, al voelde ze hoe haar handen trilden. ‘Jan, kijk dan tenminste naar de cijfers. Ze rijden structureel te veel brandstof weg en komen telkens te laat op afleverpunten. Wat heeft dat met ambitie te maken? Dit is een bedrijf. Als ik mensen laat zitten die aantoonbaar slecht presteren, kan ik zelf mijn baan verliezen.’
Maar Jan luisterde niet meer naar argumenten. Voor hem waren tabellen, rapporten en verbruiksgegevens geen feiten, maar wapens die zij tegen hem inzette.
‘Mijn moeder heeft gelijk,’ beet hij haar toe terwijl hij zijn jas van de stoel rukte. ‘Sinds je in dat kantoor zit, ben je iemand anders geworden. Je ziet mij niet meer als je man, alleen nog als een ondergeschikte. Ik ga voorlopig naar mijn moeder. Daar word ik tenminste normaal behandeld, niet alsof ik een instructieblad ben.’
Hij vertrok en liet Emma achter in een appartement dat plotseling akelig stil leek. Wilhelmina had gekregen wat ze wilde: haar zoon was terug onder haar dak. Emma lag nachten wakker en bleef dezelfde vraag herkauwen. Was haar groei in het werk werkelijk de prijs die haar huwelijk moest betalen?
Een maand later gebeurde er iets wat alles in een ander licht zette. Vanuit het kantoor in Arnhem arriveerde onverwacht de interne veiligheidsdienst van de holding voor een onaangekondigde controle. Niets werd overgeslagen: contracten, rittenstaten, tankpassen, afleverbonnen, alles ging door hun handen. Juist toen kwam een hardnekkig tekort aan brandstof en smeermiddelen aan het licht op de zuidelijke route, het traject waarvoor Jan verantwoordelijk was.
De werkwijze bleek weinig ingewikkeld, maar wel ernstig: valse bonnen, weggesluisde brandstof en documenten die door Jan zelf waren ondertekend. Het schadebedrag was hoog genoeg om er een echte strafzaak van te maken.
Emma zat roerloos boven het auditrapport. Ze begreep maar al te goed dat dit verzwijgen niet alleen laf zou zijn, maar ook ambtsmisbruik en medeplichtigheid kon betekenen. Precies op dat moment ging haar privételefoon. Op het scherm verscheen de naam van Wilhelmina. De stem aan de andere kant klonk totaal anders dan anders: alle hooghartigheid was verdwenen, er bleef slechts kleverige, panische angst over.