‘Ze komt net uit het ziekenhuis.’
‘Dat is toch niet te missen.’
‘Ze is vijf dagen geleden geopereerd.’
Margriet trok haar mond in een ongeduldig lachje.
‘Niemand vraagt haar om een vijfgangendiner op tafel te zetten. Gewoon een braadslee met kip, wat aardappelen erbij. Die salade kunnen we straks met z’n allen nog wel in elkaar draaien.’
Er schoot een felle pijn door mijn onderbuik. Zonder na te denken greep ik de deurpost vast.
‘Ik moet even zitten.’
Kees zat op de dichtstbijzijnde stoel. Hij keek een tel naar me op, alsof hij afwoog of hij moest opstaan. Daarna knikte hij alleen maar in de richting van de woonkamer.
‘De bank is vrij.’
Er gleed iets over Marks gezicht. Iets hards, iets dat ik niet vaak bij hem zag.
Hij nam de luiertas van mijn schouder, legde voorzichtig een arm om mijn rug en bracht me niet naar de woonkamer, maar naar onze slaapkamer. Pas toen we daar waren, merkte ik hoe erg mijn benen trilden.
‘Rustig aan,’ zei hij zacht, terwijl hij me hielp op de rand van het bed te gaan zitten.
Daarna ging hij de kinderen halen.
Sophie begon te huilen. Mark tilde haar uit het autostoeltje en legde haar in mijn armen. Haar warme wangetje tegen mijn borst maakte dat ik zelf bijna brak.
‘Het spijt me,’ fluisterde ik.
Hij bleef voor me staan.
‘Wat spijt je?’
‘Dat onze eerste dag thuis meteen zo moet beginnen. Met ruzie.’
Mark zakte voor me door zijn knieën en keek me recht aan.
‘Jij hebt helemaal niets verkeerd gedaan.’
Vanuit de eetkamer klonk Margriets stem.
‘Mark! Vraag Emma eens waar ze die grote braadslee heeft neergezet!’
Hij wierp een korte blik naar de deur.
‘Ik haal water voor je. Blijf alsjeblieft zitten.’
Toen hij de kamer uit liep, trok hij de deur bijna dicht. Door de smalle kier hoorde ik zijn stem, laag maar scherp.
‘Wie heeft dit eigenlijk bedacht?’
‘Ik,’ zei Margriet. ‘Wie anders?’
‘En waarom hebben jullie dat niet eerst met ons overlegd?’
‘Omdat het een verrassing moest zijn.’
‘Dat is dan goed gelukt.’
Iemand lachte kort. Meteen daarna viel er een ongemakkelijke stilte.
‘Doe nou niet zo dramatisch,’ zei Margriet. ‘Wij zijn toch je familie.’
‘Juist daarom zou ik niet hoeven uitleggen waarom mijn vrouw vandaag niemand hoeft te bedienen.’
‘Je doet alsof we haar gevraagd hebben het hele huis te verbouwen.’
Ik kneep mijn ogen dicht.
Die toon kende ik maar al te goed. Alles wat voor mij te veel was, werd altijd teruggebracht tot iets kleins. Een extra maaltijd. Nog een bezoekje. Een taart die ik “toch wel even” kon bakken, want de oven stond er immers al.
Tijdens familiebijeenkomsten had ik vaak pas gegeten wanneer de rest al aan de koffie zat.
Als Mark me vroeg of ik hulp nodig had, schudde ik meestal mijn hoofd.
Ik wilde niet lastig zijn. En vooral wilde ik zijn moeder geen kans geven om te zeggen dat ik lastig wás.
Nu zat ik daar met een pasgeboren baby tegen me aan en een lichaam dat nauwelijks overeind bleef. Toch was mijn eerste reflex geweest om sorry te zeggen voor de ruzie die ging komen.
Ik wachtte tot Sophie weer rustig ademde en legde haar toen voorzichtig in haar wiegje.
Daarna kwam ik overeind.
Op de gang kwam Mark me tegemoet met een glas water in zijn hand.
‘Wat heb je nodig?’
‘Dat ze naar me luisteren.’
Hij zette het glas neer en liep naast me mee terug.
Margriet keek op toen ik in de deuropening verscheen.