Maarten liep met haar mee tot aan de voordeur.
Toen hij terug de keuken in kwam, waren mijn ouders al overeind gekomen.
‘Wij gaan ook maar eens naar huis,’ zei mijn moeder.
Ik stapte naar haar toe.
‘Het spijt me.’
Ze pakte mijn hand vast en kneep er zacht in.
‘Waarvoor? Jij hebt niets verkeerd gedaan.’
Mijn vader trok zijn jas recht en glimlachte schuin.
‘Eigenlijk is het maar goed dat dit nu is gebeurd.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou,’ zei hij, ‘als we dat geld nog een paar maanden op onze rekening hadden laten staan, had iemand anders blijkbaar allang besloten waar wij het aan moesten uitgeven.’
Ondanks alles schoot ik in de lach.
Maarten niet.
Nadat mijn ouders waren vertrokken, bleven wij samen achter in de keuken. De stilte voelde zwaar.
‘Waarom heb je mij hier niets over verteld?’ vroeg ik.
Hij ging zitten en wreef met beide handen over zijn gezicht.
‘Omdat ik geen ruzie wilde.’
‘En je dacht dat er géén ruzie zou komen als je moeder alvast plannen maakte met dertigduizend euro die van mijn ouders is?’
Hij zei niets.
Ik bleef hem aankijken.
‘Was je het met haar eens?’
‘Nee.’
‘Waarom heb je dan niet gewoon tegen haar gezegd dat het niet kon?’
Het duurde even voordat hij antwoord gaf.
‘Ze zei dat Sanne waarschijnlijk nooit meer zo’n kans zou krijgen om een woning te kopen.’
Ik knikte langzaam.
‘En mijn ouders dan? Krijgen die nog een tweede kans om hun eigen leven te leiden?’
Hij keek naar me op.
Dit keer had hij geen enkel antwoord.
Twee weken later kregen mijn ouders de sleutels van hun appartement. Ik ging met hen mee toen ze er voor het eerst echt binnenstapten als eigenaars.
De kamers waren nog bijna kaal.
In de woonkamer stonden alleen een inklaptafeltje, vier stoelen en twee kartonnen dozen.
Maar mijn moeder liep meteen naar de balkondeur en schoof die open met een glimlach die ik nooit meer zal vergeten.
Je hoorde de meeuwen krijsen.
En in de verte, precies tussen twee gebouwen door, glinsterde de zee.
Mijn vader sloeg een arm om haar schouders.
‘Nou?’ vroeg hij. ‘Weggegooid geld?’
Mijn moeder lachte hardop.
‘Volkomen.’
Drie maanden later brachten ze daar hun eerste zomer door.
En toen gebeurde er iets wat bijna komisch was.
Sanne vond uiteindelijk zelf een appartement.
Het was kleiner dan het huis waar ze eerst van had gedroomd, maar het paste precies binnen haar budget.
Ze kreeg een hypotheek.
Suzanne hielp haar met een deel van de eigen inbreng.
Maarten leende haar daarnaast een bescheiden bedrag uit zijn eigen spaargeld, nadat hij dat eerst met mij had besproken.
Niemand had de dertigduizend euro van mijn ouders nodig.
Op een zondag waren we met z’n allen bij hen aan zee. Zelfs Suzanne was meegekomen.
Na de lunch stapte ze het balkon op en bleef een tijdje naar het uitzicht kijken.
‘Misschien was het toch geen slecht idee om hier iets te kopen,’ zei ze.
Mijn moeder en ik wisselden een blik.
Daarna glimlachte mijn moeder.
‘Nee,’ zei ze. ‘Dat was het niet.’
Suzanne knikte bedachtzaam.
‘En later blijft het appartement tenminste in de familie.’
De glimlach verdween van mijn moeders gezicht.
Ik hield bijna mijn adem in.
Maar mijn moeder antwoordde kalm.
‘Misschien.’
Suzanne draaide zich naar haar om.
‘Wat bedoel je met misschien?’
Mijn moeder tilde rustig haar koffiekopje op.
‘Wij hebben ons hele leven gewerkt,’ zei ze. ‘En onderweg hebben we iets belangrijks geleerd: zolang wij leven, is wat van ons is nog niemands erfenis.’
Deze keer glimlachte zelfs Maarten.
En ik ook.
Omdat het eindelijk tot iedereen doordrong.
Mijn ouders hadden niet zomaar een appartement gekocht.
Ze hadden zichzelf eindelijk iets gegeven wat ze veel te lang hadden uitgesteld:
het recht om van hun eigen leven te genieten, zonder daarvoor aan iemand toestemming te hoeven vragen.