‘Waar gaat het dan wél om?’
Deze keer was het mijn moeder die antwoord gaf.
‘Om het feit dat u blijkbaar naar ons geld kijkt alsof het op elk moment voor u klaarstaat.’
Suzanne opende haar mond, maar mijn moeder liet haar niet tussenbeide komen.
‘Ons hele leven hebben we eerst aan anderen gedacht. Aan onze kinderen. Aan onze oude ouders. Aan rekeningen die betaald moesten worden. Aan onverwachte kosten die ineens opdoken. Nu willen we voor één keer gewoon genieten van iets waarvoor wij zelf jarenlang hebben gewerkt.’
Er verscheen een zachte glimlach om haar mond.
‘En daar hoeven wij ons tegenover niemand voor te verontschuldigen.’
Ik keek naar haar.
Volgens mij had ik mijn moeder nog nooit zo beslist horen spreken.
Maar Suzanne leek niet van plan zich gewonnen te geven.
‘Prima. Doe dan maar wat jullie willen. Maar kom later niet bij ons aankloppen als jullie hulp nodig hebben.’
Deze keer schoot ik in de lach.
Kort, schamper, bijna ongelovig.
‘Bij wie zouden mijn ouders in vredesnaam om hulp moeten vragen, Suzanne?’
Ze staarde me strak aan.
‘Wat bedoel je daarmee?’
‘Mijn ouders hebben jou nog nooit om ook maar één cent gevraagd.’
Ze zweeg.
‘Maar hoe vaak hebben Maarten en ik Sanne de afgelopen drie jaar geholpen?’
‘Dat heeft hier niets mee te maken.’
‘Jawel,’ zei ik. ‘Daar heeft het alles mee te maken.’
Maarten wierp me een nerveuze blik toe.
Hij wist precies waar ik naartoe ging.
‘Emma…’
‘Achttienhonderd euro voor haar auto,’ zei ik.
Suzanne verstijfde.
‘Vijfentwintighonderd euro toen ze haar baan kwijtraakte.’
‘Ze betaalt het terug,’ mompelde Maarten.
Ik ging door.
‘En zes maanden huur nadat haar ex haar had laten zitten.’
Mijn moeder keek me verbaasd aan.
Dat had ik haar nooit verteld.
‘Hebben jullie haar huur betaald?’ vroeg ze zacht.
Ik knikte.
Suzanne reageerde meteen.
‘Ze zat in een moeilijke periode.’
‘Precies,’ antwoordde ik. ‘En niemand heeft geweigerd haar te helpen.’
Ik boog me iets naar Suzanne toe.
‘Maar iemand helpen betekent niet dat diegene vanaf dat moment recht heeft op het geld van de hele familie.’
Suzanne zei niets.
Ik vervolgde:
‘Mijn ouders hebben dit appartement gekocht omdat zij dat wilden. Daar hadden ze jouw toestemming niet voor nodig. Niet die van mij. En ook niet die van Maarten. Zo hoort het ook.’
Maarten legde zijn hand op tafel.
‘Goed. Het is nu genoeg.’
Ik keek hem aan.
‘Nee. Nog niet.’
Hij zuchtte.
‘Wat dan nog?’
‘Ik wil iets weten.’
Ik richtte mijn blik recht op Suzanne.
‘Hoeveel wilden jullie eigenlijk aan hen vragen?’
Ze keek weg.
‘Het was alleen maar een idee.’
‘Hoeveel?’
Er viel een stilte.
Toen zei Maarten, bijna onhoorbaar:
‘Dertigduizend.’
Mijn moeder bewoog niet.
Mijn vader evenmin.
‘Dertigduizend euro?’ herhaalde ik.
Maarten knikte langzaam.
Ik staarde hem verbijsterd aan.
‘En jij wist hiervan?’
‘Mam had het er met me over gehad.’
‘En tegen mij heb je niets gezegd?’
‘Omdat ik wist hoe je zou reageren.’
Die woorden deden meer pijn dan ik wilde toegeven.
‘Dus je wist dat het niet klopte.’
‘Dat heb ik niet gezegd.’
‘Jawel,’ zei ik. ‘Dat is precies wat je zei.’
Suzanne sprong plotseling overeind.
‘Goed dan! Ik begrijp het al. Ik ben natuurlijk weer de boosdoener.’
Mijn moeder keek haar rustig aan.
‘Dat heeft niemand gezegd.’
‘Dat hoeft ook niet hardop gezegd te worden!’
Suzanne greep haar tas van de stoel.
‘Ik wilde alleen mijn dochter helpen.’
Mijn vader antwoordde kalm:
‘Help haar dan.’
Suzanne bleef staan.
‘Hoe?’
‘Met uw eigen geld.’
Daarna werd het bijna volkomen stil.
Suzanne keek naar mijn vader.
Daarna naar mij.
En uiteindelijk naar Maarten.
Ze had geen weerwoord meer.
Een paar minuten later verliet Suzanne ons huis.