Suzanne slaakte een hoorbare zucht.
‘Emma, jij maakt ook overal meteen een persoonlijke aanval van.’
‘Omdat je het over het geld van mijn ouders hebt.’
‘Ik heb het over gezond verstand,’ zei ze koel.
En toen sprak ze de zin uit die de sfeer aan tafel definitief liet kantelen.
‘Uiteindelijk had dat geld de kinderen kunnen helpen.’
Mijn ouders keken elkaar aan.
Ik keek naar Maarten.
Hij werd een tint bleker.
Op dat moment begreep ik het.
Dit was geen losse opmerking geweest. Geen gedachte die zomaar aan tafel was ontsnapt.
Hier zat iets achter.
‘Welke kinderen bedoel je precies?’ vroeg ik.
Suzanne aarzelde.
Niet lang. Hooguit één tel.
Daarna zei ze:
‘Jou en Maarten natuurlijk. En Sanne.’
Sanne.
Maartens zus.
Heel langzaam legde ik mijn servet naast mijn bord.
‘Waarom zouden mijn ouders Sanne moeten bekostigen?’
‘Ik heb niet gezegd dat ze haar moeten bekostigen.’
‘Wat zeg je dan wel?’
Maarten mengde zich haastig in het gesprek.
‘Emma, dit is niet het moment.’
Ik draaide mijn hoofd naar hem toe.
Juist die zin bezorgde me onmiddellijk een onbehaaglijk gevoel.
‘Integendeel,’ zei ik. ‘Volgens mij is dit juist het perfecte moment.’
Suzanne sloeg haar armen over elkaar.
‘Sanne is al maanden op zoek naar een woning.’
‘Dat weet ik.’
‘De prijzen zijn tegenwoordig absurd.’
‘Ook dat weet ik.’
‘En ze komt nog een deel van haar eigen inleg tekort.’
Eerst staarde ik haar aan zonder te begrijpen waar ze naartoe wilde.
Toen viel het kwartje maar al te goed.
‘Wacht eens even…’
Ik richtte me tot Maarten.
‘Hebben jullie het gehad over het geld van mijn ouders?’
Hij gaf niet direct antwoord.
Zijn zwijgen zei genoeg.
‘Maarten?’
‘Mam heeft alleen een mogelijkheid genoemd.’
‘Wat voor mogelijkheid?’
Suzanne nam het antwoord van hem over.
‘We dachten dat jouw ouders Sanne misschien een bedrag zouden kunnen lenen.’
Mijn moeder sperde haar ogen open.
‘Pardon?’
‘Niet geven,’ voegde Suzanne er snel aan toe. ‘Lenen.’
Mijn vader ging rechter op zijn stoel zitten.
‘En dat hebben jullie bedacht zonder ons ook maar één keer te vragen wat wij daarvan vinden?’
‘Niemand heeft iets besloten.’
‘Toch lijkt u behoorlijk geïrriteerd omdat wij ons eigen geld hebben uitgegeven.’
Suzanne kreeg een rode kleur.
‘Ik ben niet geïrriteerd.’
‘U maakte ons net letterlijk een verwijt omdat we een appartement hebben gekocht,’ zei mijn moeder.
Maarten wreef met zijn hand over zijn gezicht.
‘Kan iedereen alsjeblieft even rustig doen?’
Ik keek hem strak aan.
‘Nee.’
Hij knipperde verbaasd met zijn ogen.
‘Emma…’
‘Hoelang wist jij dit al?’
‘Wat bedoel je?’
‘Dat je moeder rekende op het geld van mijn ouders.’
‘Ze rekende nergens op.’
Suzanne viel hem opnieuw in de rede.
‘Ik dacht alleen dat familieleden elkaar horen te helpen.’
Mijn vader lachte kort, zonder enige vrolijkheid.
‘U hebt een merkwaardige opvatting van elkaar helpen.’
‘Hoe bedoelt u dat?’
‘Ik bedoel dat u al had ingevuld waaraan mijn geld besteed moest worden, nog voordat u mij iets had gevraagd.’
Niemand zei iets.
Mijn vader ging verder:
‘Anna en ik hebben zevenendertig jaar lang gespaard. We hebben Emma’s studie betaald. We hebben haar geholpen toen ze haar eerste auto kocht. En wanneer ze ons nodig had, hebben we gegeven wat we konden missen.’
Hij keek naar Maarten.
‘Maar onze dochter heeft ons nooit gevraagd onze eigen plannen voor haar op te geven.’
Daarna verschoof zijn blik naar Suzanne.
‘Daarom zie ik geen enkele reden waarom wij nu onze droom zouden moeten laten varen voor uw dochter.’
Suzannes gezicht verstrakte.
‘Sanne zou het geld hebben terugbetaald.’
Mijn vader schudde langzaam zijn hoofd.
‘Daar gaat het niet om.’