‘Tijdens dat huwelijk,’ herhaalde mijn stiefzoon, elke letter nadrukkelijk uitsprekend. ‘Daag me niet uit, Emma. Ik kan ook gewoon de politie bellen en zeggen dat je kostbaarheden uit de woning van mijn overleden vader probeert mee te nemen. Dan mag jij op het bureau gaan uitleggen hoe het zit.’
Ik keek hem zwijgend aan. Om zijn hals hing de gouden ketting die ik hem voor zijn zestiende verjaardag had gegeven. Aan zijn voeten zaten de sneakers van tweehonderd euro die ik een maand eerder nog voor hem had besteld, omdat hij had gezeurd dat hij zich schaamde om in zijn oude schoenen rond te lopen.
Zonder iets te zeggen haalde ik de laptop uit mijn tas en legde hem op het bed.
‘Stik erin.’
‘Mooi,’ zei hij met een grijns. ‘Sleutels op het nachtkastje. En nu eruit. Sanne en ik moeten straks nog een schoonmaakbedrijf bellen. Na jou ruikt het hier naar oude vrouwen.’
Ik rolde mijn koffer de gang in. Sanne stond voor de spiegel en werkte kalm haar lippenstift bij.
‘Het allerbeste, Emma,’ zong ze mierzoet. ‘Sterkte ermee.’
Het klikgeluid van het slot achter mijn rug klonk als een schot. Daar stond ik, op het trappenhuis, met één koffer, zonder computer en met nog tweehonderd euro op mijn bankrekening. Ik was achtendertig.
De hele avond belde ik iedereen af die ik kende. Uiteindelijk mocht ik bij een collega blijven slapen. Ze zette een veldbed voor me neer in haar keuken.
Emma, neem me niet kwalijk, maar Daan heeft gelijk. Je bent zijn moeder niet. Bemoei je niet met de erfenis. Die jongen heeft het al zwaar genoeg. — 21:15
Het bericht kwam van Tims zus, tante Karin. Dezelfde tante Karin die Daan in tien jaar tijd geen enkele keer met zijn verjaardag had gefeliciteerd, maar nu ineens zonder aarzelen de rol van beschermengel van de arme wees op zich nam.
Ik eis helemaal niets op, Karin. Hij heeft me op de dag van de herdenking op straat gezet. — 21:17
Wat had je dan verwacht? Dat hij je zou adopteren? Zoek een huurwoning en ga werken. — 21:20
Ik gooide mijn telefoon op de keukentafel. Mijn collega schoof zwijgend een kop lauwe thee naar me toe.
Een maand verstreek. Ik vond een piepkleine studio aan de rand van de stad. Het behang liet los van de muren en door het raam trok zo veel kou naar binnen dat ik ’s nachts in een trui moest slapen.
Daarna werd bij de notaris officieel de erfenis geopend. Tim had geen testament achtergelaten. Zijn enige bezit van betekenis was de woning: diezelfde ruime driekamerflat in een goede buurt.
Volgens de wet had ik als echtgenote recht op mijn deel. Maar Daan maakte in het kantoor van de notaris een complete voorstelling van de zitting.
‘Ze wil me mijn enige huis afpakken!’ riep hij, terwijl hij theatraal met beide handen naar zijn hoofd greep. ‘Papa heeft dit aan mij nagelaten! Dit is mijn herinnering aan hem! En deze geldbeluste vrouw wil er een stuk van inpikken en verkopen!’
De notaris, een strenge vrouw met een bril, keek vermoeid in mijn richting.
‘Gaat u aanspraak maken op uw erfdeel, Emma?’
Ik keek naar Daan. Naar zijn rood aangelopen gezicht, naar die woede die net iets te nadrukkelijk werd opgevoerd. En toen drong één ding plotseling helder tot me door.
Niet alle papieren lagen in de map van de notaris. Het belangrijkste document ontbrak.