Sophie’s gezicht vertrok. Ze deed een stap achteruit, weg van Mark, alsof hij in één klap was veranderd in iets waarvoor ze instinctief terugdeinsde.
— Je hebt tegen me gelogen? Al die tijd? — Haar stem trilde van woede en ongeloof. — We kennen elkaar al een halfjaar, en je hebt niet één keer…
— Sophie, zo zit het niet — begon Mark, terwijl hij naar haar hand reikte. Ze trok die meteen weg. — Ik kan het uitleggen…
— Wat precies? — Haar stem schoot omhoog. — Dat je me hebt meegenomen naar het appartement van je echte vrouw? Dat alles wat je over je verleden hebt verteld één grote leugen was?
Ik keek naar het tafereel met een vreemde afstandelijkheid, alsof ik naar een scène uit een film zat te kijken waarin de acteurs mij niets aangingen. Sophie — want zo heette ze dus echt — zag eruit alsof er iets in haar was gebroken. Ze leek oprecht gekwetst, oprecht bedrogen. En ergens begreep ik haar maar al te goed. Mark was altijd al uitzonderlijk goed geweest in het kneden van de werkelijkheid tot een versie die hem uitkwam.
— Weet je wat — zei ik tegen haar — misschien moeten we gewoon gaan zitten en praten. Met z’n drieën. Als volwassenen.
— Waarover dan? — Ze snoof en slikte zichtbaar haar tranen weg. — Volgens mij is alles al meer dan duidelijk.
— Niet helemaal — antwoordde ik en knikte richting de keuken. — Ik heb nog een fles behoorlijk goede rode wijn staan. En ik denk dat het voor ons allebei nuttig kan zijn om te horen hoe het werkelijk zit. Niet de halve versie. De hele.
Sophie aarzelde. Daarna wierp ze Mark een blik toe die hem, als blikken konden doden, ter plekke had geveld, en knikte kort.
— Goed. Maar alleen omdat ik de waarheid wil horen.
Even later zaten we aan de keukentafel, ieder met een glas rode wijn voor ons. Mark zat er ongemakkelijk bij, ineengedoken op zijn stoel, gevangen tussen twee vrouwen die hij door zijn roekeloosheid recht tegenover elkaar had gezet.
— Goed dan — zei ik, terwijl ik een slok nam. — Laten we eerlijk zijn. Wat heeft Mark je precies verteld over zijn… zogenaamde ex-vrouw?
Sophie draaide zenuwachtig haar glas tussen haar vingers.
— Dat jullie vijf jaar getrouwd waren en dat de scheiding al een jaar rond was. Dat jij muzieklerares bent op een school. En dat jullie uit elkaar zijn gegaan omdat jij geen kinderen wilde, omdat je je carrière belangrijker vond.
Ik kon een korte lach niet onderdrukken.
— Fascinerend. Dan nu de echte versie: Mark en ik zijn acht jaar getrouwd. We zijn nog niet officieel gescheiden, al wonen we sinds ongeveer een maand niet meer samen. Ik ben jurist, geen lerares. En wat kinderen betreft… het idee om daarmee te wachten kwam van hem. Hij wilde eerst dat zijn carrière van de grond kwam.
Sophie keek naar Mark. Hij zat met gebogen hoofd aan tafel, als een puber die op heterdaad betrapt was.
— Waarom heb je gelogen? — vroeg ze zacht. — En waarover nog meer?
Mark haalde diep adem.
— Ik… ik ben erin verstrikt geraakt. Toen wij elkaar leerden kennen, was ik nog getrouwd, maar Emma en ik leefden eigenlijk al bijna langs elkaar heen. Ik wilde je niet afschrikken. En daarna… daarna leek het ineens te laat om nog met de waarheid te komen.
— Voor de waarheid is het nooit te laat — merkte ik op. — Al is dat voor jou altijd een lastig begrip geweest, Mark.
Sophie draaide zich langzaam naar mij toe.
— Wat bedoel je daarmee?
— Dat liegen voor hem geen uitzondering is, maar een gewoonte — zei ik, terwijl ik opnieuw van mijn wijn nipte. — Kleine, zogenaamd onschuldige leugentjes die een relatie stukje bij beetje uithollen. “Ik heb niet gerookt,” terwijl zijn kleren naar sigaretten stinken. “Ik had een zakelijke afspraak,” terwijl hij in werkelijkheid met vrienden zat te pokeren. “Natuurlijk heb ik het geregeld,” terwijl hij er nog niet eens aan begonnen is.
Mark hief abrupt zijn hoofd.
— Dat is niet eerlijk, Emma. Je doet nu net alsof ik een ziekelijke leugenaar ben.
— Ben je dat dan niet? — Ik haalde mijn schouders op. — Kijk eens waar we zitten. Je hebt je nieuwe… vriendin meegenomen naar het appartement waar je wettige echtgenote nog altijd woont. En blijkbaar heb je haar hoofd volgestopt met allerlei verzinsels.