— Je vertelde me dat dit appartement van jou was, — zei Sophie zacht. — Dat je het na de scheiding had gekocht.
— Dat is een van zijn favoriete kunstjes, — zei ik, en ik hoorde zelf hoe bitter mijn stem klonk. — Zich andermans verdiensten toe-eigenen. Dit appartement heb ik van mijn oma geërfd, nog vóór ons huwelijk. Ik heb zelfs op huwelijkse voorwaarden aangedrongen, alleen maar om die erfenis te beschermen. Best vooruitziend van me, nietwaar?
Sophie dronk haar glas wijn in één keer leeg en schonk meteen opnieuw in.
— Waarover heb je nog meer tegen me gelogen, Mark? — vroeg ze vermoeid. — Ook over je eigen bedrijf? Over dat je een ton per maand verdient?
— Een eigen bedrijf hééft hij inderdaad, — mengde ik me erin. — Een klein logistiek bedrijf. Alleen zou ik maar niet te veel vragen naar de inkomsten. Het afgelopen jaar loopt het allemaal niet bepaald geweldig.
Mark sprong overeind.
— Genoeg! Jullie praten over mij alsof ik een meubelstuk ben en geen mens! Ja, ik heb fouten gemaakt. Ja, ik heb gelogen. Maar ik deed dat omdat…
— Omdat het makkelijker was, — maakte ik zijn zin af. — Het is altijd eenvoudiger om een mooie schijnwereld op te bouwen dan om de lelijke werkelijkheid recht in de ogen te kijken.
Hij zakte weer terug op zijn stoel, ineens slap en leeg, alsof alle lucht uit hem was weggelopen.
— Ik hield van je, Emma. Echt.
— Dat weet ik, — antwoordde ik met een korte knik. — Alleen was dat niet genoeg, toch? Jij had altijd iets extra’s nodig. Of iemand.
Sophie zette haar glas zo hard op tafel dat de wijn over de rand klotste.
— Ik ga weg, — zei ze beslist. — En ik wil je nooit meer zien, Mark. Nooit meer.
Daarna keek ze naar mij.
— Bedankt voor de wijn en… voor de waarheid. Jij verdient beter dan dit.
Ze stond op en liep naar de deur. Mark en ik hoorden allebei hoe even later de voordeur met een doffe klap dichtviel.
We bleven samen achter in de keuken, zonder elkaar aan te kijken. In de glazen stond de achtergebleven wijn donker en stil, bijna als gestold bloed.
— Waarom ben je hier eigenlijk gekomen? — vroeg ik uiteindelijk. — En waarom moest zij mee?
Mark tilde zijn blik naar me op.
— Ik wilde mijn winterkleren ophalen. Ik dacht dat jij niet thuis zou zijn. En Sophie… zij wilde zien waar ik woon. Ik kreeg het niet over mijn lippen om haar te vertellen dat ik in werkelijkheid een kamer huur bij een vriend.
— Dus besloot je haar mijn appartement te laten zien? Als jouw bezit?
— Ons appartement, — verbeterde hij me. — We hebben hier tenslotte acht jaar gewoond. En ik dacht… alleen voor een paar uurtjes, zolang jij er toch niet was…
— Hemel, Mark, — ik schudde mijn hoofd. — Je bent geen spat veranderd. Altijd dezelfde trucs, dezelfde uitvluchten, dezelfde kleine leugens die uiteindelijk uitgroeien tot enorme problemen.
Hij zweeg. En in dat zwijgen lag zijn bekentenis al besloten.
— Hou je echt van haar? — vroeg ik na een korte stilte.
— Ik weet het niet, — zei hij en hij haalde zijn schouders op. — Misschien. Ze is… anders. Niet zo slim als jij, maar op de een of andere manier… warmer. Zoiets.
— En daarom vertelde je haar dat ik een kwaadaardige muzieklerares ben die haar carrière boven een gezin stelde? — De spot in mijn stem kon ik niet meer tegenhouden.
— Ik wilde gewoon… — Hij bleef steken. — Ik wilde opnieuw beginnen. Met een schone lei. Zonder al die bagage uit het verleden.
— Maar het verleden haalt je altijd in, Mark, — zei ik terwijl ik mijn wijn opdronk en het glas neerzette. — Zoals vandaag.
Hij knikte langzaam, alsof hij mijn woorden eindelijk aannam.
— En wat nu? — vroeg hij na een lange stilte.
— Nu pak je je winterkleren in, — zei ik terwijl ik opstond van tafel. — En daarna kom je hier nooit meer binnen met je sleutels. Morgen laat ik de sloten vervangen.