‘Maar het appartement dan… We hebben daar samen geld in gestoken. We hebben het opgeknapt, meubels gekocht…’
‘Opgeknapt?’ Nu keek Emma eindelijk op. Haar blik was rustig, maar scherp. ‘Bedoel je het werk dat mijn vader heeft gedaan? Met zijn eigen handen, zonder er ook maar één euro voor te vragen?’
Ze legde de punt van het mes neer op de plank.
‘Of heb je het over die meubels die we betaalden van mijn salaris, in de periode waarin jij nog aan het uitzoeken was wat je roeping in het leven eigenlijk was?’
‘Ik heb altijd gewerkt!’ schoot Mark in de verdediging.
‘Ja, je werkte,’ zei ze langzaam. ‘Alleen liep het telkens zo dat jij je loon vooral aan jezelf besteedde, terwijl ik de vaste lasten, het eten en de rest van het gezin droeg. Weet je nog hoe je dat toen uitlegde?’
Ze imiteerde zijn toon niet. Ze citeerde hem alleen.
‘Een man moet eigen geld hebben, anders verliest hij zijn zelfrespect.’
Mark zweeg.
‘En ik weet ook nog dat je zei dat je niet toe was aan kinderen. Later, toen Lucas werd geboren, vertelde je dat vaderschap je bang maakte. Maar tegenwoordig vertel je aan iedereen wat voor betrokken vader je bent.’
‘Wat heeft dat hier nu mee te maken?’
‘Alles,’ antwoordde Emma. ‘Omdat ik inmiddels heel goed begrijp dat jij dit besluit niet gisteren hebt genomen. En ook niet vorige week.’
Ze schoof het mes van zich af en draaide zich volledig naar hem toe.
‘Zeg eens, Mark. Vindt Sophie het appartement mooi? Of zijn jullie van plan iets anders te kopen?’
Alle kleur trok uit zijn gezicht.
‘Welke Sophie?’
‘Die met wie je al een halfjaar berichtjes uitwisselt. Ze werkt al acht jaar bij jullie op kantoor, heeft nog geen kinderen, maar wil ze dolgraag. Klopt dat zo ongeveer?’
‘Heb je me bespioneerd?’
‘Waarom zou ik?’ Emma pakte de theedoek en droogde haar handen af. ‘Je hebt me alles zelf verteld. Weet je die avond nog, drie weken geleden? Je kwam thuis met zo’n opgeluchte, bijna opgewonden blik en begon over een vrouwelijke collega. Zo intelligent. Zo veel potentie.’
Ze keek hem aandachtig aan.
‘En de dag erna kocht je ineens een nieuw overhemd.’
Mark opende zijn mond, maar er kwam niets.
‘Sinds kort douche je ’s ochtends. Vroeger ging je altijd ’s avonds in bad. Je hebt parfum gekocht. Je bent lid geworden van een sportschool, voor het eerst in tien jaar.’
‘Emma…’
‘En je telefoon neem je nu zelfs mee naar de badkamer. Vroeger liet je hem zonder nadenken overal slingeren. Bovendien glimlach je steeds wanneer je naar je scherm kijkt.’
Op dat moment lichtte het schermpje van Marks smartwatch op. Hij keek er automatisch naar en trok zijn mouw er meteen overheen.
‘Is het Sophie?’ vroeg Emma, bijna oprecht nieuwsgierig.
Mark zakte neer op een stoel.
‘Ik was niet van plan…’
‘Wat precies niet?’ vroeg ze. ‘Verliefd worden? Of betrapt worden?’
‘Het gebeurde gewoon. We praatten op het werk, meer niet. En daarna…’
‘Daarna bedacht je dat het handiger zou zijn als ik vertrok,’ vulde Emma aan. ‘Dan bleef het appartement van jou, je reputatie bleef netjes overeind en iedereen kon denken dat je vrouw zelf was weggegaan, dus dat zij wel de schuldige moest zijn. En met Sophie kon je vervolgens met een schone lei beginnen.’