‘Van het geld dat mijn moeder mij gaf, nog voordat we trouwden,’ zei Emma rustig. ‘Weet je dat nog? Ze verkocht haar kamer in dat gedeelde huis en zei tegen mij: “Dit is voor jouw toekomst.”’
Ze liet een korte stilte vallen.
‘En zo is het ook gegaan. Alleen werd het uiteindelijk onze toekomst.’
Mark zei niets.
‘Het appartement is op mijn naam gezet,’ ging ze verder. ‘Niet zomaar. Jij had toen geen vaste baan, je was nog aan het uitzoeken welke kant je op wilde met je leven. De bank vroeg om een inkomensverklaring voor de hypotheek, en die kon alleen ik overleggen.’
Ze keek hem aan.
‘Komt het nu weer boven?’
‘Maar wij… wij hadden toch afgesproken…’
‘Dat het van ons samen was,’ vulde Emma aan. ‘En zo heb ik het ook altijd gezien.’
Haar stem werd niet harder, maar wel kouder.
‘Tot jij besloot dat alles ineens verdeeld moest worden.’
Ze schoof terug naar haar stoel en pakte haar kopje. De koffie was inmiddels lauw geworden, bijna koud, maar ze nam toch een slok.
‘Weet je, Mark,’ zei ze na een moment, ‘ik besef ineens dat je gelijk hebt. We moeten inderdaad uit elkaar.’
‘Echt?’ Hij leek even op te leven, al schoot er meteen onrust door zijn blik.
‘Ja. En aangezien jij zo graag een nieuw leven wilt beginnen, laten we het dan netjes doen.’
Ze zette het kopje neer.
‘Ik blijf hier wonen. Het appartement is van mij. Jij zoekt een andere plek. Voor jezelf. Van je eigen geld.’
‘Emma, kom op, we kunnen dit toch gewoon normaal bespreken…’
‘Normaal?’ Ze glimlachte flauwtjes. ‘Jij wilde vrijheid. Die krijg je. Helemaal.’
Mark liet zich tegenover haar op een stoel zakken. Zijn nette overhemd, dat hij blijkbaar met zorg had uitgezocht, zag er plotseling bijna belachelijk uit.
‘Maar ik heb op dit moment helemaal geen geld voor een woning.’
‘En ik heb geen zin meer om jou te onderhouden. Je zei het zelf: we zijn volwassen mensen.’
‘Ik dacht dat we dit vreedzaam konden oplossen.’
‘Dat doen we ook. Niemand schreeuwt. Er is geen scène. Iedereen krijgt simpelweg wat hij wilde.’
Ze boog iets naar voren.
‘Jij wilde dat ik vertrok. Alleen blijkt nu dat jij degene bent die gaat.’
Ze hield haar hoofd schuin.
‘Is dat zo oneerlijk?’
Emma stond op, nam haar kopje mee en liep naar de gootsteen. Op het scherm van haar telefoon lichtte een melding op: de boodschappen die ze gisteren voor vandaag had besteld, waren onderweg.
‘Ik moet hierover nadenken,’ mompelde Mark.
‘Natuurlijk,’ zei ze, terwijl ze het kopje omspoelde. ‘Maar stel het niet te lang uit. Mijn vriendinnen komen vandaag.’
Ze keek niet om.
‘Ik heb geen behoefte om waar zij bij zijn onze gezinssituatie te analyseren.’
Mark verdween naar de slaapkamer.
Emma hoorde hem telefoneren. Zijn stem was gedempt, maar gespannen. Even later nam ze de boodschappen aan, legde alles klaar voor de lunch en begon groenten te snijden.
Haar bewegingen waren beheerst, bijna kalmerend.
Na een halfuur kwam hij terug de keuken in.
‘Emma, misschien overhaasten we dit. Laten we er nog één keer rustig over praten.’
‘Waarover precies?’ Ze hield haar blik op de snijplank gericht. ‘Jij hebt je besluit al genomen. Ik ben akkoord gegaan. Duidelijker kan het niet.’