— Wat ben jij nou aan het doen, ben je in staking gegaan of zo?! — snauwde haar man. — Mijn moeder redt het daar niet in haar eentje, en jij zit alleen maar op je telefoon te tikken!
Emma zat in haar eigen kamer achter het bureau en controleerde de lay-out van een website voor een nieuwe klant. Op het scherm van haar laptop schoven gekleurde vlakken, lettertypes en pictogrammen langs elkaar heen. Al vier jaar werkte ze vanuit huis als webdesigner, en slecht verdiende ze daar niet mee. Er waren altijd opdrachten, ze bepaalde zelf haar dagindeling, en die manier van werken paste haar uitstekend.
De deur van de woonkamer ging open en Lucas kwam het appartement binnen. Hij trok zijn jas uit, hing die in de kast en liep daarna door naar de keuken.
— Emma, ben je thuis? — riep hij.
— Ja, ik ben aan het werk! — antwoordde ze zonder haar blik van het scherm te halen.
Even later verscheen Lucas in de deuropening van haar werkkamer. Hij leunde met zijn schouder tegen het kozijn.
— Luister, ik moet iets met je bespreken. Iets serieus.
Emma liet de muis los en keek naar haar man. Aan zijn gezicht zag ze meteen dat dit geen luchtig gesprekje zou worden.
— Wat is er aan de hand?
— Het gaat om mijn moeder — zei Lucas, terwijl hij met zijn vingers over de brug van zijn neus wreef. — Haar huis in het dorp is er echt beroerd aan toe. Het dak lekt, de kachel rookt, de muren zijn vochtig. Als ze daar blijft, komt ze de winter niet goed door.
Emma voelde zich verstijven. Ze vermoedde al waar dit naartoe ging.
— En wat wil je dan doen?
— Nou… we zouden haar bij ons kunnen laten wonen. In ieder geval tot het voorjaar — Lucas ontweek haar blik. — We hebben drie kamers. Het moet passen.
Emma zakte achterover in haar stoel en sloeg haar armen over elkaar. In de drie jaar dat ze met Lucas getrouwd was, had ze Margriet slechts een paar keer gezien. Na elk bezoek was er een nare nasmaak blijven hangen. Haar schoonmoeder was een kordate, overheersende vrouw die er heilig van overtuigd was dat zij alles beter wist dan ieder ander.
— Lucas, besef je wel hoeveel dit ons dagelijks leven gaat veranderen?
— Ze is mijn moeder, Emma. Ik kan haar toch niet in dat half ingestorte huis laten zitten — nu keek hij haar eindelijk recht aan. — Alsjeblieft.
Emma ademde diep uit. Nee zeggen kon ze niet over haar hart verkrijgen; Lucas zou het als verraad opvatten. Bovendien begreep ze zelf ook dat je een oudere vrouw niet aan zulke omstandigheden kon overlaten.
— Goed dan — stemde ze uiteindelijk toe. — Maar alleen voor de winter. En ze bemoeit zich niet met ons huishouden.
— Natuurlijk, natuurlijk. Dank je, lieverd! — Lucas blies opgelucht zijn adem uit en drukte een kus op haar kruin.
Het appartement telde inderdaad drie kamers en stond op Emma’s naam. Vijf jaar eerder had ze het van haar grootmoeder geërfd, nog voordat ze Lucas had leren kennen. Na hun huwelijk waren ze er simpelweg samen gaan wonen. Lucas werkte als manager bij een bouwbedrijf en verdiende redelijk, maar voor een hypotheek of het huren van een groter appartement hadden ze geen ruimte gehad.
Een week later kwam Margriet aan. Lucas haalde haar met de auto op uit het dorp en bracht haar mee terug met drie enorme koffers en twee tassen.
— Goedemiddag, Margriet — zei Emma bij de voordeur, terwijl ze probeerde een van de koffers over te nemen.
— Goedemiddag — antwoordde Margriet droog. Met een keurend gezicht liet ze haar blik door de hal en verder het appartement in glijden. — Dus hier moet ik voorlopig wonen?
— Ja, dit wordt uw kamer — Emma wees naar de slaapkamer aan het einde van de gang. — We hebben er een bed neergezet, een kast, en verder alles wat u nodig hebt.
Margriet liep naar binnen, keek langzaam om zich heen en trok toen haar mondhoek op.
— Het is wat krap. Maar goed, de winter kom ik er wel mee door.
Ze begon haar spullen uit te pakken. Emma ging terug naar de keuken, met een prikkelend gevoel van ergernis in haar maag. Krap, dacht ze. De kamer was vijftien vierkante meter; voor één persoon was dat meer dan genoeg.
De eerste dagen verliepen betrekkelijk rustig. Margriet installeerde zich, ruimde haar koffers leeg en leerde het appartement kennen. Emma werkte in haar eigen kamer, Lucas ging elke ochtend naar kantoor en haar schoonmoeder hield zich voorlopig vooral met haar eigen dingen bezig.