Hij liet de zaak rusten; ruzie maken had nooit in zijn aard gelegen.
De aankoop was sneller rond dan Emma had durven hopen. Nog geen twee weken later stond ze in de lege woning met de sleutels stevig in haar hand geklemd. Ze liep van kamer naar kamer, draaide langzaam om haar as en zag in gedachten al hoe alles eruit zou komen te zien: daar de bank, in de badkamer lichte tegels, aan die brede muur een grote spiegel. Daan keek glimlachend toe hoe zijn vrouw straalde en hielp daarna met een rolmaat de muren opmeten.
‘We moeten mijn ouders bellen,’ zei Emma, terwijl ze op de vensterbank ging zitten. ‘En ze nog eens bedanken. Zonder hen hadden we hier over tien jaar nog voor zitten sparen.’
‘Natuurlijk,’ antwoordde Daan. Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn. ‘En mijn moeder moet het ook weten.’
Emma keek meteen op. ‘Waarom?’
‘Hoezo waarom? Ze is mijn moeder. Ik wil haar gewoon vertellen dat we goed nieuws hebben.’
Emma wilde al zeggen dat hij dat beter niet kon doen, maar ze slikte haar woorden in. Daan had het nummer al gekozen.
‘Hoi mam! Luister, we hebben nieuws… We hebben een appartement gekocht! Drie kamers, midden in de stad, tachtig vierkante meter… Ja, nieuwbouw… Klopt, het staat op Emma’s naam, haar ouders hebben het grootste deel betaald… Nee, mam, ik begrijp wat je bedoelt… Het is gewoon zo gelopen…’
Terwijl hij sprak, voelde Emma een onrust in haar maag opkomen. Annelies was geen makkelijke vrouw. Ze bemoeide zich met alles, strooide voortdurend met adviezen waar niemand om had gevraagd en, wat Emma het meest tegenstond, ze deed alsof haar zoon haar voor eeuwig iets verschuldigd was. Emma probeerde beleefd afstand te houden van haar schoonmoeder, maar dat lukte lang niet altijd.
Toen Daan ophing, keek hij haar wat voorzichtig aan. ‘Mam wil het appartement graag zien. Ik heb gezegd dat ze volgende week langs kan komen.’
‘Geweldig,’ zei Emma vlak, zonder ook maar een spoor van enthousiasme in haar stem.
De dagen daarna vlogen voorbij. Emma en Daan bestelden meubels en spraken met een klusploeg af dat er nog een kleine opknapbeurt zou worden gedaan. In de keuken stond inmiddels al een gloednieuwe koelkast, en in de woonkamer hadden ze een klein tafeltje met twee stoelen neergezet. Op vrijdagavond herinnerde Daan haar eraan dat zijn moeder de volgende ochtend zou komen.
‘Probeer alsjeblieft een beetje vriendelijk tegen haar te doen,’ vroeg hij. ‘Ik weet dat het tussen jullie niet vanzelf gaat, maar ze blijft wel mijn moeder.’
‘Ik ben altijd vriendelijk,’ kaatste Emma meteen terug.
Zaterdagochtend ging de bel. Emma deed open en bleef als aan de grond genageld staan. Op de drempel stond Annelies, met in beide handen een enorme tas. Bij haar voeten stond nog een derde, minstens zo vol.
‘Goedemorgen, Emmaatje,’ zei haar schoonmoeder met een glimlach die duidelijk moeite kostte. ‘Pak jij die tassen even aan?’
Als vanzelf tilde Emma een van de tassen op en stapte opzij om haar binnen te laten. Annelies kwam de hal in en liet haar blik langzaam door de woning glijden, alsof ze een inspectie uitvoerde.
‘Nou ja… het kan ermee door. Zelf zou ik de indeling anders hebben gekozen, maar vooruit, slecht is het niet.’
Daan kwam net uit de badkamer, zijn handen drogend aan een handdoek.
‘Hoi mam. Is de reis goed gegaan?’
‘Prima, Daantje. Ik heb wat spullen meegenomen.’
Emma zette de tas neer en keek haar strak aan. ‘Wat voor spullen?’
Annelies rechtte haar rug, sloeg haar armen over elkaar en richtte haar blik rechtstreeks op Emma.
‘Mijn zoon heeft verteld dat jullie een driekamerappartement in het centrum hebben gekocht. In deze woning ga ik wonen.’
Emma knipperde een paar keer, alsof ze zeker wilde weten dat ze het goed had gehoord.
‘Pardon?’
‘Ik trek hier in,’ zei Annelies zonder blikken of blozen. ‘Lars gaat over een halfjaar trouwen. Mijn appartement wordt dan van hem en zijn verloofde. Ik moet dus ergens heen. En dit hier is precies geschikt: midden in de stad, drie kamers. Voor mij is het ideaal.’
Het bloed steeg Emma naar het gezicht en haar woede schoot omhoog, maar ze beet haar kaken op elkaar om zichzelf in bedwang te houden.