‘…dat ik ons eens een beetje zou verwennen,’ maakte hij zijn zin af, met een opgewektheid die net iets te nadrukkelijk klonk. Intussen haalde hij de boodschappen uit de tassen en zette alles op de keukentafel. ‘Laten we gewoon een gezellige familieavond houden. Lekker eten, samen zitten, een beetje praten.’
Sanne keek zwijgend over de rand van haar boek heen. Ze had onmiddellijk door wat dit was. Geen poging om het goed te maken, maar de voorbereiding op een verhoor, waarbij zij op de beklaagdenbank zou belanden en eerst met wijn en biefstuk milder gestemd moest worden. Emma daarentegen fleurde zichtbaar op. Voor haar was dit geen ongemakkelijk etentje, maar een kans. Een podium.
‘O, Daantje, wat lief van je!’ kwetterde ze, terwijl ze Sanne een snelle, triomfantelijke blik toewierp. ‘Het is zó lang geleden dat we zo met z’n allen aan tafel zaten.’
De maaltijd verliep in een verstikkende stilte. Daan liep heen en weer, schonk wijn in, sneed het vlees aan en deed wanhopige pogingen om luchtige grapjes te maken. Ze vielen stuk voor stuk in de leegte en spatten uiteen tegen de onbewogen gezichten van de twee vrouwen. Uiteindelijk kon hij de spanning niet langer verdragen. Hij kuchte, schoof wat ongemakkelijk op zijn stoel en begon.
‘Meiden, waarom doen we zo tegen elkaar? We zijn toch familie. We moeten hier op de een of andere manier uitkomen. Sanne, Emma… laten we alsjeblieft een middenweg zoeken.’
Emma legde meteen haar vork neer. Haar gezicht kreeg een gekwetste, bijna tragische uitdrukking. Dit was het moment waarop ze had gewacht.
‘Ik snap niet eens waarover er onderhandeld moet worden, Daan!’ riep ze. ‘Ik heb het je vanaf het begin gezegd: ik zit haar in de weg. Ze kan me niet uitstaan. Ze wil jou helemaal voor zichzelf, alsof jij niemand anders mag hebben dan haar. Ik ben je eigen bloed, je zus, en zij… zij wil me hier gewoon het huis uit werken!’
Ze sprak luid, theatraal, volledig gericht op haar enige publiek: haar broer. Sanne gunde haar geen blik. Ze veegde langzaam haar mond af met haar servet en draaide zich toen naar haar man. Haar stem bleef laag, maar in de dode stilte van de keuken klonk ze harder dan geschreeuw.
‘Daan, ik ga niets met haar bespreken. Dit gesprek is tussen jou en mij. Jij hebt mij gevraagd geduld te hebben. Jij wilde dat ik haar tijd gaf. Er zijn zes maanden voorbijgegaan. In die zes maanden is ze naar vier sollicitatiegesprekken geweest en bij twee daarvan kwam ze te laat. Ze heeft niet één keer iets schoongemaakt buiten haar eigen kamer. Ze heeft nog nooit zelfs maar een brood voor thuis meegenomen. Vorige maand is er van jouw creditcard, die je haar zogenaamd voor kleine uitgaven gaf, honderdvijftig euro verdwenen aan taxi’s en cafés. Over de kapotte föhn en het badmatje dat doordrenkt was met parfum en andere troep begin ik niet eens. Dit zijn feiten. De rest is lawaai.’
Elke zin sloeg als een spijker in de doodskist van Daans broze hoop op verzoening. Ze beschuldigde niet, ze schold niet, ze somde alleen op. Juist die koele, niet te weerleggen waarheid joeg hem meer angst aan dan welke hysterische uitbarsting ook had kunnen doen. Hij keek naar zijn zus, wier gezicht vertrokken was van belediging. Daarna keek hij naar zijn vrouw, kalm en gesloten als een muur. Hij zat klem.
En toen maakte hij zijn keuze. De keuze van iemand die te zwak is om de moeilijkste weg te nemen. Het was eenvoudiger om mee te bewegen met Emma’s gekrenkte spel dan om de feiten onder ogen te zien.
‘Maar waarom ben jij zo… zo hard?’ bracht hij er verwijtend uit. ‘Had je niet een beetje menselijker met haar kunnen omgaan? Haar helpen, haar proberen te begrijpen? Je ziet toch dat ze het moeilijk heeft? Waarom wil jij nergens in toegeven? Jij hebt van ons huis een slagveld gemaakt…’
Dat was precies de zin die Sanne nodig had om te horen. Hij verdedigde zijn zus niet alleen. Hij legde de schuld bij haar. Op dat moment begreep Sanne dat die hele week uitstel zinloos was geweest. De beslissing was in feite al genomen, alleen niet door haar uitgesproken.
De zondagochtend brak aan met een bedrieglijke rust. De zevende dag. De laatste. Emma, overtuigd van haar volledige en onvoorwaardelijke overwinning, nam opzichtig lang de tijd in de badkamer. Daarna kwam ze neuriënd de keuken binnen, terwijl ze zachtjes een deuntje uit een clubnummer mompelde. Ze bewoog zich door het huis alsof ze eindelijk officieel de macht had overgenomen. Daan zat al aan de keukentafel.