Lucas had dat vroeger smalend afgedaan als bureaucratische ballast. Nu bleek precies die ballast een muur te zijn.
In de grote vergaderzaal zaten vijf mensen.
Ik. Mark. Sophie. Bram, onze minderheidsinvesteerder. En Tim, hoofd informatiebeveiliging.
Lucas weigerde aanvankelijk binnen te komen.
Pas na enkele minuten stapte hij toch over de drempel. Hij zette een stoel op afstand van de tafel, alsof hij daarmee wilde onderstrepen dat hij niet bij ons hoorde. Maria bleef op de gang. Na haar tweede poging om Sophie te onderbreken, was haar vriendelijk maar beslist gevraagd buiten te wachten.
‘De agenda is bij iedereen bekend,’ zei ik. ‘We beginnen.’
Lucas liet een kort, spottend geluid horen.
‘Emma heeft besloten een familierechtbankje te organiseren.’
‘Een formele bestuursvergadering,’ corrigeerde Sophie hem meteen. ‘Familiale kwalificaties worden niet in de notulen opgenomen.’
Bram keek op van de papieren die voor hem lagen.
‘Lucas, voor de duidelijkheid: klopt het dat u de gasttoegang voor uw moeder hebt aangevraagd?’
‘Ja. En dan?’
‘U wist dat die vergaderruimte beperkt toegankelijk was?’
‘Ze is mijn moeder.’
‘Dat is geen antwoord,’ zei Mark.
Lucas draaide zijn hoofd naar mij.
‘Wat zijn jullie ineens allemaal dapper.’
Ik reageerde niet.
Sophie zette op het scherm een korte opname aan. Geen overbodige details. Alleen de gang, de deur naar de vergaderruimte, de beweging van Maria’s hand, de laptop die viel. Daarna bevroor het beeld.
‘De beschadiging van bedrijfseigendom is vastgelegd,’ zei ze. ‘De gasttoegang is door Lucas aangemaakt. De toegangspas van Emma De Vries is om negen uur tweeënvijftig gebruikt om een afgeschermde zone te betreden. Volgens het toegangsregister gaat het om een oude directiepas die had moeten worden ingeleverd en gedeactiveerd.’
Tim nam het over.
‘Om tien uur vier is er vanaf het account van Lucas een verzoek gedaan om de lijst met repositories te exporteren. Dat verzoek is automatisch geweigerd, omdat de rechten niet toereikend waren. Eén minuut voordat Maria de vergaderruimte binnenkwam, probeerde hij bovendien de map met stukken voor de octrooiaanvragen te openen.’
Lucas richtte zijn rug.
‘Dat valt onder mijn werktoegang. Ik ben adjunct-directeur.’
‘Een adjunct-directeur mag beveiligingsniveaus niet omzeilen,’ zei Tim.
‘Ben jij nu ook tegen mij?’
‘Ik ben vóór de beveiligingsgrenzen.’
Lucas perste zijn lippen op elkaar.
Ik sloeg de map open die voor mij lag. Daarin zaten de aandeelhoudersovereenkomst van maart 2023 en de optieovereenkomst.
Lucas had beide documenten eigenhandig ondertekend. Met een glimlach zelfs. Destijds noemde hij het een formaliteit. Hij wilde heel graag “partner” zijn, maar geld inbrengen wilde hij niet. Daarom had ik een heldere constructie voorgesteld: een belang in het bedrijf via een optiepakket, na vijf jaar dienstverband en op voorwaarde dat er geen verwijtbaar handelen tegen de onderneming zou plaatsvinden.
Die achttien procent noemde hij steevast “mijn aandeel”. Hij schepte ermee op tijdens besprekingen. Tegen mijn team zei hij: ‘Straks wordt Emma moe, en dan neem ik alles over.’ Ik had het meer dan eens gehoord.
En ik had veel te lang gezwegen.
‘Lucas,’ zei Sophie, ‘artikel zeven twee van de optieovereenkomst. Gebeurtenis van een niet-integer deelnemer. Opzettelijke beschadiging van, of medewerking aan beschadiging van, eigendom van de vennootschap. Schending van het toegangsregime. Poging tot onbevoegde verkrijging van vertrouwelijke materialen. Gevolg: beëindiging van het recht om de optie te aanvaarden en verval van alle nog niet uitgekeerde bonussen die gekoppeld zijn aan een toekomstig belang.’
‘Papiertjes,’ beet Lucas haar toe.
‘Jouw handtekening,’ zei ik.
Hij keek me aan.
Voor het eerst die ochtend gleed er echte ontregeling over zijn gezicht. Geen berouw. Alleen de verbazing van iemand van wie de berekening ineens niet meer klopte.
‘Dat kun je niet doen,’ zei hij zacht.
‘Ik niet. Het contract wel. En de raad van bestuur.’
‘Je hebt dit expres voorbereid.’
‘Ik heb het bedrijf voorbereid op groei. Jij hebt al die tijd gedacht dat ik een kooi voor mezelf bouwde.’
Bram tikte met zijn pen tegen de tafel.
‘Voor de notulen wil ik dit scherp hebben. We spreken hier niet over het ontnemen van een reeds geregistreerd aandeel in het geplaatste kapitaal. Het gaat om het beëindigen van het optierecht van Lucas en zijn bestuurlijke deelname aan het partnerprogramma. Klopt dat?’
‘Dat klopt,’ antwoordde Sophie. ‘Lucas heeft geen geregistreerd aandeel in het maatschappelijk kapitaal. Hij heeft een recht om dat in de toekomst te verkrijgen, mits aan de voorwaarden wordt voldaan. Die voorwaarden zijn geschonden.’
Lucas schoot overeind.
‘Dus jij noemt me jarenlang partner, en nu beweer je ineens dat ik niemand ben?’
Ik sloot de map.
‘Ik heb je jarenlang de kans gegeven om partner te worden. Jij hebt je moeder een afgeschermde zone binnengebracht, haar mijn pas gegeven, haar bedrijfsmiddelen laten beschadigen en daarna geprobeerd dat als drukmiddel te gebruiken. Dat is geen partnerschap.’
‘Mam werd gewoon kwaad!’
‘In de notulen komt te staan: een onbevoegde derde heeft eigendom van de onderneming beschadigd. De adjunct-directeur heeft de toegang mogelijk gemaakt en het incident niet voorkomen.’
‘Doe niet alsof je alleen maar directeur bent. Zonder mij houd jij dit bedrijf niet overeind.’
Mark hief zijn hoofd.
‘Ik werk hier twaalf jaar. Dit bedrijf wordt gedragen door Emma De Vries. Niet door familiegesprekken.’
Lucas staarde hem aan.
‘Verrader.’
‘Werknemer,’ zei Mark.
Ik bracht de punten in stemming.
Ten eerste: de toegang van Lucas tot alle interne systemen blokkeren tot het interne onderzoek is afgerond.
Ten tweede: Lucas met ingang van vandaag schorsen uit zijn functie van adjunct-directeur.
Ten derde: vaststellen dat er onder de optieovereenkomst sprake is van een gebeurtenis van niet-integer deelnemerschap.
Ten vierde: zijn recht op verkrijging van het optiepakket van achttien procent beëindigen.
Ten vijfde: een formele vordering tot schadevergoeding namens het bedrijf voorbereiden.
Ten zesde: het volledige dossier overdragen aan een externe jurist voor verdere stappen.
We stemden punt voor punt.
Voor. Voor. Voor. Voor.
Lucas zei niets. Hij keek alleen naar mijn handen, alsof hij wachtte op een trilling, een aarzeling, een barst in onze vastberadenheid.