‘…die van mij honderdduizend euro kreeg voor een zogenaamd spoedgeval: een operatie voor haar hond.’
‘Dat is niet waar!’ Saskia schoot overeind alsof de stoel onder haar in brand stond.
‘Rustig maar,’ zei Emma, terwijl ze alweer naar de volgende afbeelding veegde. ‘Hier staat de overboeking. Datum, bedrag, rekeningnummer. Precies dezelfde dag waarop de foto van de bontjas verscheen.’
Maria trok wit weg. Haar lippen bewogen, maar er kwam geen geluid uit.
‘We zijn nog niet klaar.’ Emma opende een bankoverzicht. ‘Dit zijn alle bedragen die mijn man het afgelopen jaar naar zijn moeder heeft overgemaakt. In totaal 387.000 euro. Betaald van onze gezamenlijke rekening.’
Jan liet zijn blik zakken naar de vloer.
‘En dan als laatste…’ Haar stem brak heel even, maar ze herpakte zich. ‘Een verklaring van mijn leidinggevende over de laster die over mij verspreid is.’
De wijkagent verschoof ongemakkelijk op zijn stoel.
‘Tja… dit lijkt me toch vooral een familiekwestie…’
‘Nee,’ zei Emma, terwijl ze rechtop ging staan. ‘Dit is oplichting, smaad en afpersing. Dat is geen familieruzie. Dat is strafbaar.’
De stilte die daarna viel, drukte zwaar op de kamer.
Maria was de eerste die zich herstelde.
‘Jij… jij krijgt dat nooit bewezen!’
‘Dat hoeft niet meer,’ antwoordde Emma. Ze tikte met haar vinger op het opnameapparaatje in haar jaszak. ‘Alles staat erop.’
Daarna keek ze naar Jan.
‘Morgen dien ik de scheiding in. En als iemand uit jullie zogenaamde hechte familie nog één keer probeert mij kapot te maken, liggen deze opnames bij het Openbaar Ministerie.’
Bij de deur bleef ze nog even staan.
‘Mijn spullen mogen jullie houden of weggooien. Ik wil niets meer dat bij jullie hoort.’
Zodra de deur achter haar dichtviel, klonk Maria’s stem door het hele huis:
‘Hoe durft ze!’
Maar Emma hoorde het al niet meer. Ze liep naar haar auto en merkte voor het eerst in maanden dat ademhalen niet langer voelde alsof er een steen op haar borst lag.
In haar jaszak trilde haar telefoon. Een bericht van haar vriendin.
‘Je was geweldig. Gaan we champagne halen?’
Emma glimlachte en typte terug:
‘Nee. We gaan naar een advocaat.’
Wat ze toen nog niet wist, was dat het interessantste deel pas begon. Want op het moment dat zij in de auto stapte, belde Jan in paniek iemand op en fluisterde:
‘Mam, wat moeten we doen? Als ze naar de rechter stapt, komt iedereen achter je tweede lening… en achter vaders tweede gezin…’
Drie weken later stond Emma voor het gerechtsgebouw en streek ze de kraag van haar nieuwe jas glad. Naast haar stond haar advocaat, een vriendin van een oud-studiegenoot, die zich met opvallend veel vastberadenheid op de zaak had gestort.
‘Ben je er klaar voor?’ vroeg de advocaat, terwijl ze de papieren nog eens controleerde.
Emma haalde diep adem.
‘Al heel lang.’
In de rechtszaal hing een gespannen stilte. Aan de andere kant zaten Jan, Maria en hun advocaat: een oudere man met een vermoeide blik, alsof hij liever ergens anders was geweest.
De rechter opende de zitting.
‘Wij behandelen vandaag de ontbinding van het huwelijk tussen Emma De Vries en Jan De Vries.’
Jan tikte nerveus met zijn vingers op tafel. Maria keek Emma aan met een haat die nauwelijks verborgen werd.
Toen de rechter vroeg onder welke voorwaarden partijen wilden scheiden, stond Emma’s advocaat op.
‘Mijn cliënte verzoekt om een gelijke verdeling van het tijdens het huwelijk opgebouwde vermogen. Daarnaast eisen wij een vergoeding voor immateriële schade ter hoogte van driehonderdduizend euro.’
Er ging een golf van verontwaardiging door de zaal.
‘Welk geld?’ Maria sprong op. ‘Zij moet óns juist terugbetalen!’
‘Maria,’ zei de rechter streng, ‘ik verzoek u de orde te bewaren.’
De advocaat van Emma liet zich niet uit het veld slaan.
‘Wij beschikken over bewijs van structurele geldelijke druk vanuit de familie van de verweerder. Daarnaast zijn er aanwijzingen voor laster, intimidatie en pogingen om mijn cliënte maatschappelijk en professioneel te beschadigen.’
Ze legde een map op tafel. Daarin zaten afdrukken van berichten, bankafschriften en uitgeschreven fragmenten van geluidsopnames.
Jan werd zichtbaar bleker.
‘Emma…’ zei hij zacht. ‘We kunnen dit toch normaal oplossen?’
‘Daar ben je te laat mee,’ antwoordde ze zonder haar stem te verheffen.
De rechter bladerde door de documenten.
‘Heeft de verweerder hier iets op te zeggen?’
Hun advocaat zuchtte diep.
‘Mijn cliënten zijn bereid tot een schikking.’
Een uur later was alles voorbij. De woning bleef voorlopig gezamenlijk eigendom tot de verkoop ervan. De auto ging naar Jan. Van het geld op de rekeningen kreeg Emma haar helft terug.
Toen ze de zaal verliet, haalde Jan haar in.
‘Emma… ik…’
Ze draaide zich om. Voor het eerst in lange tijd keek ze hem echt aan. Naar de man met wie ze ooit vol vertrouwen was getrouwd.
‘Weet je wat nog het meeste pijn doet?’ vroeg ze. ‘Misschien had ik zelfs uit die map van je moeder gekookt. Misschien had ik het geprobeerd. Als jij maar één keer naast mij was gaan staan.’
Hij sloeg zijn ogen neer.
‘Ze is mijn moeder…’
‘Klopt,’ zei Emma. ‘En vanaf nu is dat alleen nog jouw probleem.’
Ze keerde zich om en liep naar de uitgang. Buiten stond haar vriendin te wachten met een fles champagne in haar hand.
‘Nou? Vrije vrouw?’
Emma lachte, maar op hetzelfde moment rolden de tranen over haar wangen.
‘Weet je wat ik als eerste wil doen?’
‘Vertel.’
‘Pizza eten. Met ananas. Die waar hij een hekel aan had.’
Haar vriendin sloeg een arm om haar schouders.
‘Stap in. Dan halen we de grootste die ze hebben.’
Toen de auto wegreed, pakte Emma haar telefoon. In de familiechat, waar niemand haar blijkbaar uit had verwijderd, stond een nieuw bericht van Maria te gloeien op het scherm:
‘Maak je geen zorgen, jongen. We vinden wel een nieuwe vrouw voor je. Eentje die gehoorzaam is.’
Emma glimlachte, typte nog één laatste bericht en blokkeerde daarna de hele chat.
‘Bedankt voor jullie lijst. De mijne gaat nu naar de advocaat.’
Ze sloot de app, draaide het raampje open en ademde de koude lucht diep in. Voor haar lag een nieuw leven.
Op datzelfde moment ging in de auto van haar ex-man de telefoon.
‘Hallo, mam?’
‘Jongen, kom onmiddellijk hierheen!’ krijste Maria door de lijn. ‘Die ellendeling van een vader van je heeft een scheiding aangevraagd! Blijkbaar heeft hij…’
Maar Emma zou de rest nooit meer horen. Haar verhaal met die familie was voorbij.
Al kon het natuurlijk best zijn dat ergens, op een dag, alweer een nieuwe schoondochter klaarstond om diezelfde blauwe map in handen gedrukt te krijgen.