Die uil moest kennelijk het alziende oog voorstellen. Het notitieboekje daarentegen leek alvast klaar te liggen voor toekomstige sancties.
— Mark zei dat jullie een verrassing voor me hadden! — zong mijn schoonmoeder, zonder ook maar aanstalten te maken haar regenjas uit te trekken. — Ik maak me namelijk voortdurend zorgen om jullie, ik heb er gewoon geen rust van. Jullie zijn de hele dag op je werk. Straks blijft het strijkijzer aan, of springt er een leiding. En hoe dan ook: in een huis hoort iemand een oogje in het zeil te houden!
Ze liet even een stilte vallen, zodat Karin de volle omvang van dit moederlijke heldendom tot zich kon laten doordringen, en zette toen haar offensief voort:
— Dan kom ik overdag even langs, kook ik een vers soepje, ruim ik wat kastjes uit. Bij jullie slingeren er altijd van die rekeningen op tafel, geen mens kan zien of ze betaald zijn of niet. En in de koelkast bederft van alles, omdat iemand niet naar de houdbaarheidsdatum kijkt.
Saskia kneep haar ogen liefdevol samen en haalde haar zwaarste argument tevoorschijn:
— Emma is een lieve meid, echt waar, maar ze is jong. En wat verstrooid. Een beetje toezicht kan haar geen kwaad, — zei ze met een glimlach alsof ze me zojuist in bubbeltjesplastic had gewikkeld en op een plank met breekbare artikelen had gezet. — Toch, Karin? Jonge mensen moet je nu eenmaal goed in de gaten houden!
Karin knikte braaf mee, als zo’n wiebelpoppetje op het dashboard.
— Ach, een reservesleutel bij je moeder, dat is toch heilig! Wat een hulp is dat! Mijn schoondochter heeft er ook een keer…
Mark, die zijn schouders rechtte en zich zichtbaar minstens koning Salomo waande, stak zijn hand in zijn zak en viste er een duplicaatsleutel uit.
— Alsjeblieft, mam. Neem maar. Dan hoef je je geen zorgen meer te maken.
Hij hield haar de sleutel voor. Mijn schoonmoeder keek me triomfantelijk aan. Schaakmat, Emma. En nog wel met getuigen erbij.
Maar ik greep niet naar het servies. Ik liep kalm naar het kastje in de hal, trok de bovenste lade open en pakte mijn eigen bos oude reservesleutels. Met één snelle beweging haalde ik er een leeg plastic sleutellabel af, eentje met het logo van een autodealer erop.
— Wat een schitterend idee, Saskia, — zei ik, met een stem die zachter klonk dan kasjmier, maar waar ergens binnenin staal langs staal schraapte. — Mark, je bent werkelijk geniaal. In deze tijd kom je nergens zonder volledige wederzijdse hulp.
Ik deed een stap dichter naar mijn schoonmoeder toe. Ze had haar vrije hand al naar Marks sleutel uitgestoken, maar mijn brede, ijskoude glimlach liet haar halverwege verstijven.
— Volgens mij hoort familiezorg van twee kanten te komen, — ging ik verder, terwijl ik Saskia recht in haar pupillen aankeek. — Veiligheid is tenslotte wederzijds. Uw bloeddruk schommelt, u bent ook niet meer twintig, en de leidingen in uw oude portiekflat zijn vast ook niet gisteren vervangen. Je weet maar nooit! Dus laten we meteen ruilen. U geeft ons uw sleutel, en wij overhandigen u plechtig de onze.
Mijn schoonmoeder knipperde. De scanner in haar ogen gaf duidelijk een systeemfout. Achter haar hield Karin hoorbaar haar adem in.
— Waar hebben jullie míjn sleutel nou voor nodig? — kraakte Saskia wantrouwig, terwijl ze haar hand liet zakken.
— Hoezo, waarvoor? — Ik sloeg opgewekt mijn handen ineen.