Ze draaide er met korte, beheerste bewegingen een stevige knoop in.
— Naar de gang. Nu meteen.
Pieter probeerde nog één keer zijn gebruikelijke air van overwicht op te zetten.
— Wat denk jij eigenlijk wel niet…
Emma deed een stap in zijn richting en liet de geknoopte theedoek dreigend door de lucht zwiepen. Pieter deinsde onmiddellijk achteruit.
— Jan! Waarom zeg jij niets?!
Jan zat nog aan tafel, maar in zijn ogen lag een ondeugende glans.
— Eerlijk gezegd, Pieter, denk ik dat je er verstandig aan doet naar mijn vrouw te luisteren. Naar die vrouw van wie jij net nog beweerde dat ik haar niet goed opvoed.
— Jassen aan. En snel een beetje — beval Emma.
Anna raapte haastig de spullen van de kinderen bij elkaar.
— Bram, Julia, kom op, opschieten. We gaan.
— Maar onze kaartjes zijn pas voor morgen! — sputterde Pieter tegen.
— Dan lossen jullie dat zelf maar op. Neem een hotel.
Zonder haar blik van Pieter af te halen dreef Emma hen doelgericht richting de voordeur. Hij mompelde nog iets over ondankbaarheid en gebrek aan respect, maar onder haar woedende blik pakte hij opvallend snel zijn jas, tas en telefoon bij elkaar.
Bij de deur draaide hij zich nog één keer om.
— Dit is nog niet voorbij!
— Voor mij wel — zei Emma koel.
Daarna sloeg ze de deur dicht.
In huis viel een diepe stilte. Jan bleef aan tafel zitten en keek naar zijn vrouw alsof hij haar voor het eerst echt zag.
— Lieve hemel… Ik had geen idee dat jij zó…
— Zó wat?
— Sterk. Moedig. — Hij stond op en sloeg zijn armen om haar heen. — Ik had die lomperik al veel eerder moeten stoppen.
Emma liet haar hoofd tegen zijn borst zakken.
— Sorry dat ik zo uit mijn slof schoot. Maar ik kon het gewoon niet meer verdragen.
— Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen. Ik had allang een grens moeten trekken. Alleen bleef ik mezelf wijsmaken: het is familie, het is mijn broer… Maar hij behandelde ons alsof we niets waard waren.
— Vanaf nu zal hij wel twee keer nadenken — zei Emma met een flauwe glimlach.
Ze aten de maaltijd af, ruimden samen de tafel leeg en deden de afwas. De rest van de avond verliep kalm en vredig. Voor het eerst in lange tijd schrok Emma niet bij elk geluid op en zat ze niet gespannen te wachten op de volgende spottende opmerking.
De volgende dag vertelde Jan op zijn werk wat er was gebeurd. Tot zijn verbazing koos iedereen zonder aarzelen Emma’s kant.
— Je vrouw heeft groot gelijk gehad! — lachte zijn leidinggevende. — Zulke bullebakken begrijpen soms alleen een harde grens.
Er ging een maand voorbij. Op de avond vóór Jans verjaardag ging de telefoon. Op het scherm verscheen Pieters naam.
— Jan?
— Ja, Pieter.
— Luister… Ik wil mijn excuses aanbieden. Voor hoe ik me toen heb gedragen. Ik zat fout.
Jan trok verbaasd zijn wenkbrauwen op.
— Meen je dat?
— Ja. Anna heeft de hele weg naar huis op me ingepraat. Ze zei dat ik me als een botte hork gedroeg. En toen onze moeder er ook nog achter kwam, kreeg ik er van haar flink van langs… — Pieter zweeg even. — Ik wilde jullie echt niet kwetsen. Ik ben er alleen aan gewend dat ik de oudste ben.
— Dat geeft je nog geen recht om Emma te kleineren.
— Dat begrijp ik nu. Zeg haar alsjeblieft dat het me spijt. En… mogen we morgen toch naar je verjaardag komen? Ik beloof dat ik me normaal zal gedragen.
Jan keek naar Emma, die in de keuken aan het koken was.
— Emma, Pieter biedt zijn excuses aan. Hij vraagt of ze morgen naar mijn verjaardag mogen komen.
Emma draaide zich om en droogde haar handen af aan de theedoek.
— Als hij garandeert dat hij zich fatsoenlijk gedraagt, mogen ze komen. Maar bij de allereerste beledigende opmerking stuur ik hem voorgoed naar huis.