Ze draaide de doek tot een stevige knoop.
— Naar de gang. Nu meteen.
Jan probeerde nog één keer zijn bekende, hooghartige houding aan te nemen.
— Wat denk jij eigenlijk wel…
Emma deed een stap in zijn richting en liet de geknoopte theedoek dreigend door de lucht zwaaien. Jan week meteen achteruit.
— Pieter! Waarom zeg jij niets?
— Ik denk, Jan, dat je er verstandig aan doet naar mijn vrouw te luisteren, naar die vrouw van wie jij beweert dat ik haar verkeerd aanpak, — zei Pieter zacht, met een ondeugende glinstering in zijn ogen.
— Jassen aan. En snel, — beval Emma.
Sophie begon haastig de kinderen bij elkaar te rapen.
— Bram, Julia, kom op, schiet op, we gaan.
— Maar onze kaartjes zijn pas voor morgen! — probeerde Jan nog tegen te sputteren.
— Dat is jullie probleem. Neem een hotel.
Emma dreef hen kalm maar onverbiddelijk richting voordeur. Geen seconde liet ze Jan uit het oog. Hij mompelde iets over ondankbaarheid en gebrek aan respect, maar onder de felle blik van de woedende gastvrouw begon hij toch haastig zijn spullen te verzamelen.
— Dit is nog niet voorbij! — beet hij haar toe vanaf de drempel.
— Voor mij wel, — antwoordde Emma.
Daarna sloeg ze de deur dicht.
In huis viel een stilte die bijna vreemd aanvoelde. Pieter bleef aan tafel zitten en keek naar zijn vrouw alsof hij haar voor het eerst echt zag.
— Lieve hemel… Ik wist helemaal niet dat jij zo…
— Zo wat?
— Zo sterk. Zo dapper. — Hij stond op en sloeg zijn armen om haar heen. — Ik had die lomperik al veel eerder op zijn plaats moeten zetten.
Emma leunde tegen hem aan.
— Sorry dat ik me zo liet gaan. Maar ik kon het gewoon niet meer verdragen.
— Jij hoeft je nergens voor te verontschuldigen. Ik had allang een grens moeten trekken. Alleen dacht ik steeds: het is familie, het is mijn broer… Maar hij had helemaal geen enkel respect voor ons.
— Dat zal hij voortaan wel hebben, — zei Emma met een flauwe glimlach.
Ze maakten de maaltijd af, ruimden de tafel af en deden samen de afwas. De rest van de avond verliep rustig, bijna vredig. Voor het eerst in lange tijd schrok Emma niet meer op bij elk geluid en zat ze niet gespannen te wachten op de volgende spottende opmerking.
De volgende dag vertelde Pieter op zijn werk wat er was gebeurd. Tot zijn verbazing koos iedereen zonder aarzeling Emma’s kant.
— Je vrouw heeft precies goed gehandeld! — lachte zijn leidinggevende. — Zulke tirannen begrijpen alleen dát soort taal.
Er ging een maand voorbij. Op de dag vóór Pieters verjaardag ging de telefoon. Op het scherm verscheen Jans nummer.
— Pieter?
— Ja, Jan.
— Luister… Ik wil mijn excuses aanbieden. Voor hoe ik me toen gedragen heb. Ik zat fout.
Pieter trok verbaasd zijn wenkbrauwen op.
— Meen je dat serieus?
— Ja. Sophie heeft de hele terugweg tegen me lopen praten. Ze zei dat ik me gedroeg als een botte hork. En daarna hoorde moeder het ook nog, en die heeft me flink de mantel uitgeveegd… — Jan zweeg even. — Ik wilde jullie echt niet kwetsen. Ik ben er gewoon aan gewend geraakt dat ik de oudste ben.
— Dat geeft je nog niet het recht om Emma te kleineren.
— Dat begrijp ik nu. Zeg haar alsjeblieft dat het me spijt. En… mogen we naar je verjaardag komen? Ik beloof dat ik me normaal zal gedragen.
Pieter keek naar Emma, die in de keuken bij het fornuis stond.
— Emma, Jan biedt zijn excuses aan. Hij vraagt of ze op mijn verjaardag mogen komen.
Emma draaide zich om en veegde haar handen af aan de theedoek.
— Als hij garandeert dat hij zich fatsoenlijk gedraagt, dan mogen ze komen. Maar bij de eerste beledigende opmerking stuur ik ze voorgoed naar huis.