Daarna volgden de rest van de zinnen, kort en giftig: dat ze een slang was, dat Pieter van haar zou scheiden, dat ze haar alles nog wel betaald zouden zetten. Emma las het zonder nog te reageren. Ze maakte van elk bericht een screenshot, sloeg alles op in een aparte map en stuurde Pieter daarna één enkele zin: “We spreken elkaar. Vandaag. Geen discussie.”
Hij kwam pas om tien uur binnen. Hij zag er afgemat uit en hield zelfs zijn jas aan, alsof hij ieder moment weer kon vertrekken.
‘Mijn moeder heeft pillen geslikt door jou,’ zei hij, zonder begroeting. ‘Ben je nu helemaal de weg kwijt? Jij veroorzaakt ruzie en sleept mij erin mee?’
Emma legde haar telefoon op tafel en draaide het scherm naar hem toe. Bericht na bericht verscheen in beeld. Dreigementen. Beschuldigingen. Scheldwoorden.
‘Ik maak geen scènes,’ zei ze beheerst. ‘Ik probeer alleen mijn grenzen te beschermen.’
‘Grenzen?’ Pieter snoof. ‘Het zijn mijn ouders. Hou het nog een week vol, dan gaan ze wel weer weg.’
‘Ze zijn helemaal niet van plan te vertrekken.’ Emma pakte haar telefoon terug. ‘Je moeder stormt elke ochtend mijn slaapkamer binnen. Je vader bepaalt wat ik moet koken. En jij doet alsof je niets hoort.’
‘Ik werk,’ beet hij haar toe. ‘Ik heb geen tijd om jullie vrouwenruzies uit elkaar te trekken.’
Toen stond Emma op. Ze nam haar tas van de stoel en keek hem voor het eerst die avond recht aan.
‘Dan regel ik het zelf. Of zij vertrekken vandaag nog, of ik ga. En dan vraag ik meteen de scheiding aan.’
Pieter zei niets. Zeker tien seconden bleef hij haar aanstaren, met een blik alsof hij een onbekende tegenover zich had.
‘Meen je dat?’ vroeg hij uiteindelijk.
‘Volkomen.’
Ze draaide zich om en liep weg voordat hij nog iets kon zeggen.
Die nacht sliep ze bij haar vriendin Sanne. In de ochtend lichtte haar telefoon op met een bericht van Pieter: “Mijn ouders blijven. Ga weg als je dat wilt.” Emma las het twee keer, voelde vreemd genoeg geen paniek meer, alleen een ijzige rust, en belde daarna een advocaat.
De scheiding werd zonder grote uitbarstingen afgehandeld. Geen tranen, geen smeekbedes, geen lange gesprekken in de gang. Alleen koele stemmen, papieren op tafel en handtekeningen op de juiste plekken. In het kantoor keek Pieter haar telkens aan alsof hij niet kon bevatten dat ze werkelijk tot het einde was doorgegaan. Emma vermeed zijn blik. Ze had niets meer uit zijn gezicht te halen.
De verdeling van de bezittingen sleepte zich veel langer voort. Pieter wilde de woning niet verkopen en weigerde haar uit te kopen. Uiteindelijk werden via de rechter de aandelen vastgesteld. Emma kreeg recht op één kamer. Ze aarzelde geen moment: die kamer verhuurde ze meteen aan een jong stel en voor zichzelf vond ze een kleine studio aan de rand van de stad.
Daarna begon Pieter haar voortdurend te bellen. Hij eiste dat ze “vreemden” uit het appartement zou halen. Emma nam meestal niet op. Als ze al reageerde, stuurde ze slechts één korte boodschap terug: “Mijn deel. Mijn voorwaarden.” Anna bleef intussen bij haar zoon wonen. Zo zaten ze met z’n drieën in een driekamerwoning die ze nu ook nog moesten delen met huurders.
Drie maanden later belde de makelaar die Emma had geholpen met de verhuur. Zijn stem klonk niet geruststellend.
‘Emma, er is een probleem. Pieter heeft voor de tweede maand op rij de hypotheek niet betaald. De bank start de procedure om de woning op te eisen.’
Ze bleef roerloos zitten, de telefoon tegen haar oor gedrukt.
‘Wat als ik zijn aandeel koop?’ vroeg ze na een paar seconden. ‘Nu meteen. En als ik de hele achterstand aflos?’
‘Dat kan,’ antwoordde hij voorzichtig, ‘maar alleen als u het geld beschikbaar krijgt.’
‘Dat komt er,’ zei Emma.
Ze verbrak de verbinding en opende meteen haar klantenlijst.
De twee weken die volgden bestonden uit werk, koffie en nauwelijks slaap. Ze nam alles aan wat binnenkwam: spoedklussen, lastige opdrachten, nachtwerk waar anderen voor bedankten. Klanten betaalden extra omdat ze snel leverde, en voor het eerst onderhandelde ze niet eens. Vier uur slaap per nacht werd normaal. Soms vielen haar ogen dicht boven het toetsenbord en schrok ze wakker van haar eigen handen op de toetsen. Sanne kwam langs met bakjes eten, mopperde dat Emma zichzelf kapotmaakte en dreigde haar laptop uit het raam te gooien. Maar Emma stopte niet.
Nog een week later zat ze bij de bank. Voor haar lagen stapels documenten. Ze zette handtekening na handtekening, bevestigde de overboeking en keek toe hoe de schuld werd afgelost. Het aandeel van Pieter werd officieel overgenomen. De woning kwam volledig op haar naam te staan.
De manager keek over haar scherm heen en zei met een beleefde glimlach: ‘Gefeliciteerd, vanaf vandaag bent u de enige eigenaar.’