‘Omdat ze niet krijgt waarvoor ze hierheen is gekomen,’ antwoordde hij zacht. ‘Ze kwam om de lakens uit te delen. Alleen luistert er niemand meer.’
De derde dag brak aan.
Die ochtend verscheen Karin aan het ontbijt alsof ze elk moment naar buiten kon stappen. Geen huispak, geen pantoffels. Ze droeg precies die blouse waarin ze was aangekomen. Haar haar zat netjes, haar oorbellen glinsterden.
Nog voordat ze iets zei, wist ik al genoeg.
‘Ik heb besloten vandaag te vertrekken,’ kondigde ze aan. ‘Bij Suzanne zijn de kleinkinderen ziek. Ze kunnen daar wel wat hulp gebruiken.’
Suzanne. Natuurlijk. Dezelfde vriendin tegen wie ze aan de telefoon haar beklag had gedaan. Blijkbaar had Karin altijd een nooduitgang achter de hand.
Ik was er vrijwel zeker van dat er niemand ziek was. Maar als smoes werkte het uitstekend. Niet: jullie hebben mij niet behandeld zoals ik wilde. Wel: ik ben elders onmisbaar. Zo bleef haar trots intact en leek haar aftocht op een nobel besluit.
Daan belde een taxi. Daarna tilde hij haar koffers naar beneden. Allebei. Diezelfde loodzware koffers die ze had meegebracht voor vier dagen. Of misschien voor een week. “We zien wel hoe het loopt,” had ze gezegd.
Nou, we hadden het gezien.
Bij de voordeur bleef ze nog even staan. Ze draaide zich naar mij om.
‘Sanne, jij bent veranderd.’
Geen bedankje voor de gastvrijheid. Geen uitnodiging om ook eens bij haar langs te komen. Alleen dat: jij bent veranderd. En in haar stem hoorde ik geen gekwetstheid, maar verbazing. Alsof ze werkelijk niet begreep waar de oude versie van mij gebleven was. De Sanne die meteen naar de keuken rende, de tafel dekte en commentaar inslikte met een glimlach.
‘Klopt,’ zei ik. ‘Ik ben veranderd.’
Meer zei ik niet.
De taxi reed weg. Daan deed de deur dicht. We bleven in de gang staan, allebei stil. Zeker tien seconden lang.
Toen vroeg hij:
‘Pasta?’
Ik knikte. ‘Pasta.’
We maakten samen lunch. Hij sneed de groenten, ik kookte de spaghetti. De kat kwam eindelijk onder het bed vandaan en strekte zich uit op de vensterbank, midden in een vlek zonlicht. Uit de radio klonk een vreselijk vrolijk liedje uit de jaren negentig, en we zongen mee zonder ook maar één noot goed te raken.
Niemand zei iets over de gordijnen. Niemand streek met een vinger over de planken om stof te zoeken. Niemand verwachtte dat ik zou bedienen, inschenken, opruimen en ondertussen dankbaar kijken.
’s Avonds schonk Daan wijn in. Hij hield zijn glas even vast zonder te drinken.
‘Weet je,’ zei hij toen, ‘ik bel haar over een week. Ik zeg dat we van haar houden, maar dat ze alleen op uitnodiging kan komen. En hooguit twee dagen.’
Ik verslikte me bijna in mijn wijn. Niet door wat hij zei, maar door de kalmte waarmee hij het uitsprak.
‘Meen je dat?’
Hij knikte. ‘Ze is geen slecht mens, Sanne. Ze is alleen gewend dat alles volgens haar regels gaat. En ze denkt dat iedereen daarin mee moet. Maar dat hoeven wij niet.’
Ik ging er niet tegenin. Ik voelde ook geen triomf. Dit was geen overwinning op Karin. Het was iets anders.
Nee zeggen wanneer je vanbinnen kookt, is niet zo moeilijk. Het echte werk begint wanneer je het rustig kunt zeggen. Zonder stemverheffing. Zonder verwijten. Zonder een heel pleidooi van drie pagina’s. Gewoon: nee, dat ga ik niet doen. Punt.
Vijf dagen later belde Karin zelf. Haar stem klonk opgewekt, alsof er nooit iets was voorgevallen.
‘Daan, met Suzanne is alles in orde. De kleinkinderen zijn weer beter. Ik zat te denken… misschien kom ik met oud en nieuw naar jullie toe?’
Daan keek naar mij. Ik stak twee vingers op.
‘Je bent welkom, tante Karin,’ zei hij. ‘Voor twee dagen. Laat het wel van tevoren weten.’
Aan de andere kant bleef het lang stil. Zo lang dat het bijna tastbaar werd.
‘Nou… goed dan,’ zei ze uiteindelijk. ‘Twee dagen is twee dagen.’
Ze ging akkoord.
Ik at mijn pasta op en dacht: vier maanden hadden we naar vakantie verlangd. Drie dagen lang hadden we een invasie doorstaan. En toch waren we tot rust gekomen.
Want vakantie is geen plek en ook geen datum op de kalender. Het is een toestand. Het moment waarop je eindelijk besluit dat je het recht hebt te leven zoals je zelf wilt.
Al is het maar in je eigen huis.