Ze drong Annemarie zonder pardon achteruit, tot die bijna tegen de kapstok aan stond. Van de verlegen, zoekende vrouw van daarnet was niets meer over.
‘Nu meteen mijn geld terug,’ beet Eva haar toe. ‘Anders bel ik ter plekke de politie. Oplichters zijn jullie! Jullie hebben me gewoon aan het lijntje gehouden.’
‘Oplichters? Wat een onzin!’
Annemarie week geschrokken uit in de richting van de keuken.
‘Ik geef je helemaal niets terug! We hadden een afspraak! Zij gooit alleen maar roet in het eten. Ze maakt mij en mijn zoon al tijden gek. Morgen is ze weg en dan kun je er rustig in.’
Maar Eva bleek niet het type dat zich met een paar jammerende woorden liet afschepen. Ze smeet haar tas met spullen op het bankje in de hal en kwam op Annemarie af met de vastberadenheid van een bulldozer die eenmaal op gang is.
‘De pot staat op tafel,’ merkte Sanne behulpzaam op.
Eva schoot de keuken in, had het doelwit meteen gevonden en griste de grote glazen pot van het aanrecht. Zonder enige aarzeling keerde ze hem om. De bankbiljetten dwarrelden over het werkblad en bleven tussen mokken en kruimels liggen. Snel telde ze haar deel uit en propte het in de diepe zak van haar gewatteerde jas.
‘Dat ik me ooit nog met zulke ouwe wijven inlaat,’ siste ze.
Ze spuwde kwaad op de vloer.
‘Halve oplichters. Door jullie heb ik ook nog voor niets een busje geregeld.’
Daarna stoof ze langs de verstijfde Annemarie, rukte haar tas van het bankje en verdween het trappenhuis in. De voordeur sloeg zo hard dicht dat het lampje in de hal even zenuwachtig flikkerde.
Sanne liep terug naar de keuken. Haar voormalige schoonmoeder zat op een krukje en staarde wezenloos naar de overgebleven losse briefjes die verspreid over het aanrecht lagen. Alle strijdlust was in één klap uit haar verdwenen.
‘Nou, mooi dan,’ mompelde Annemarie.
Ze schudde langzaam haar hoofd. Haar stem trilde, niet langer gespeeld maar oprecht gekrenkt.
‘Je eigen moeder zonder cent achterlaten. Dat is allemaal jouw schuld. Jij hebt mijn hele leven verpest. Als jij hier niet was komen opdagen, was ik nu een vrouw met geld geweest. Mijn bloeddruk vliegt alle kanten op, ik moet naar een kuuroord, en jij…’
‘Pak uw spullen, Annemarie.’
Sanne haalde uit de berging een grote reistas tevoorschijn, dezelfde waarmee ze ooit op vakantie was geweest, en liet die voor de voeten van haar schoonmoeder vallen.
‘Uw spullen. Die van Daan. Het maakt mij niet uit. Over een halfuur wil ik hier niets meer van u zien.’
‘En waar moet ik dan heen?’
Annemarie zette het op huilen. De mascara liep in donkere strepen over haar wangen en ze wreef die met haar vingers alleen maar verder uit.
‘Mijn trein naar het dorp gaat pas laat vanavond. En Daan is aan het werk. Zet je me gewoon op straat? In de winter?’
‘Dat is niet mijn probleem.’
Sanne streek een denkbeeldig stofje van de mouw van haar jas.
‘U kunt op het station gaan zitten en een kop thee drinken. Of u gaat naar Iris. Dan maakt u meteen kennis met uw nieuwe schoondochter en kunt u haar blij maken met uw komst. Ik weet zeker dat ze dolenthousiast zal zijn. En de sleutels van dit appartement kan Daan zelf komen ophalen, zodra hij weer een beetje verstand heeft gekregen.’
Ze draaide zich om en liep naar de slaapkamer om haar eigen spullen te controleren. Achter haar klonk verontwaardigd gesnuif, gevolgd door een klaagzang over ondankbare jonge mensen. Even later scheurde er luid plakband los. Annemarie was begonnen haastig dozen dicht te maken. Deze keer met haar eigen bezittingen.
Tegen de avond voelde de woning eindelijk leeg. Sanne zette de dozen met de rommel van haar ex-man op de overloop, gooide de versleten pantoffels die niet van haar waren in de afvalcontainer, zette het keukenraam wagenwijd open en vulde de waterkoker.
Morgen zou ze een slotenmaker bellen. Het slot moest vervangen worden.