‘Natuurlijk,’ zei Emma, terwijl ze hem even liefdevol door zijn haar streek.
De tafel zag er uiteindelijk bijna feestelijk uit. Emma had zelfs kaarsjes neergezet, kleine exemplaren in glazen houders. Ze wilde zo graag dat deze avond zacht zou aanvoelen, warm, gewoon als een rustig samenzijn.
Anna kwam de woonkamer binnen en liet zich met een zwaar gebaar in de fauteuil zakken.
‘Ik ben verschrikkelijk moe,’ zei ze, met een langgerekte zucht. ‘Tim, kun je niet zo met die borden rammelen?’
De jongen verstijfde. Voorzichtig zette hij het laatste bord neer en deed een stap achteruit.
Mark draaide zich naar Emma toe.
‘Breng hem maar naar de keuken,’ zei hij. ‘Laat hem daar eten. Wij willen gewoon in alle rust avondeten.’
Van het ene op het andere moment leek alle geluid uit de kamer te verdwijnen. Tim zei niets terug. Hij pakte alleen zijn eigen bord op en liep langzaam richting de keuken, alsof dit de normaalste zaak van de wereld was.
Emma bleef naar hem kijken. Naar zijn smalle rug. Naar zijn hangende schouders. Naar het bord dat hij met beide kleine handen vasthield.
Voor het eerst in lange tijd voelde ze geen behoefte om Mark iets uit te leggen. Ze zei niet dat het goed was. Ze vroeg Tim ook niet om nog even geduld te hebben. Ze bleef alleen staan en keek hoe haar zoon op weg was naar de keuken, om daar alleen te eten in zijn eigen huis.
Nog één seconde keek ze naar zijn rug. Daarna liep ze zonder een woord te zeggen naar hem toe, nam het bord uit zijn handen en zette het kalm terug op tafel, precies op de plek waar het had gestaan.
‘Ga zitten,’ zei ze zacht tegen Tim, terwijl ze een stoel voor hem aanschoof.
Tim liet zich erop zakken, zichtbaar in de war. Emma ging naast hem zitten.
Mark staarde haar aan, eerst verbaasd, maar die verbazing sloeg al snel om in ergernis.
‘Emma, wat is dit nou voor vertoning? Mijn moeder is moe en ik vraag alleen iets heel normaals…’
‘Dit is mijn huis,’ onderbrak Emma hem, met een stem die opvallend rustig bleef. ‘En het is ook het huis van mijn zoon. Als iemand het hier te druk vindt of niet met een kind aan tafel wil zitten, dan staat het jullie vrij om zelf in de keuken te gaan eten.’
Anna slaakte een verontwaardigde kreet en drukte haar hand tegen haar borst.
‘Dus zo zit het. Een oude vrouw wordt van tafel gejaagd. Dat ik dit nog moet meemaken.’
‘Niemand jaagt u weg,’ antwoordde Emma beheerst. ‘U zit aan tafel. Mijn zoon zit ook aan tafel. En zo zal het voortaan gaan.’
Mark verhief zijn stem. Hij begon over respect, over ondankbaarheid, over hoe Emma zich gedroeg. Emma liet hem uitpraten. Daarna stond ze op, liep naar de kast, haalde uit een lade de map met papieren van het appartement en legde die voor haar man neer.
‘Als het nodig is,’ zei ze, ‘herinner ik je eraan van wie deze woning is.’