— Luister nou eens, — zei Sophie, terwijl ze haar best deed om haar stem beheerst te houden. — Ik weet niet wat u tegen Mark hebt gezegd en wat hij daarop heeft geantwoord, maar Mark en ik hebben nooit besproken dat u bij ons zou intrekken. En we gaan al helemaal niet de kamer van onze dochter afpakken.
Maria richtte zich langzaam op. Haar armen vouwde ze strak over elkaar, alsof ze zich klaarmaakte voor een aanval.
— Dus zo zit het, ja? — zei ze kil. — Dat kind is voor jou belangrijker dan de moeder van je man? Typisch schoondochtergedrag. Ik heb Mark altijd al gezegd dat jij nooit echt bij onze familie zou passen.
— Emma is niet “dat kind”, — beet Sophie haar toe. Ze voelde hoe de woede in haar borst begon te koken. — Ze is uw kleindochter, voor het geval u dat vergeten bent.
— Kleindochter? — Maria lachte kort en onaangenaam. — Kijk dan eens goed naar haar. Ze heeft niets van onze familie. Niet van Mark, niet van mij. Waar heb jij haar eigenlijk vandaan gehaald?
Sophie verstijfde. Ze dacht heel even dat ze het verkeerd had verstaan. De kamer leek plotseling kouder te worden, alsof iemand een raam had opengezet.
— Wat zei u daar? — vroeg ze zacht.
— Precies wat je hebt gehoord. — Maria trok hooghartig haar kin op. — Ik ben niet blind. Mijn zoon ziet misschien niet wat er recht voor zijn neus gebeurt, maar in onze familie heeft iedereen donker haar. En jouw Emma is roodharig. Haar ogen kloppen niet, haar karakter al helemaal niet. Al dat gegil, die buien, dat verwende gedoe…
— Mijn oma had rood haar, — siste Sophie tussen haar tanden door. — En Emma’s karakter lijkt als twee druppels water op dat van haar vader toen hij klein was. Alleen herinnert u zich dat waarschijnlijk niet, omdat u zich toen ook al nauwelijks met uw eigen kind bezighield.
Maria werd lijkbleek van woede.
— Hoe durf je! — snauwde ze. — Ik heb Mark opgevoed zo goed als ik kon, mijn hele leven lang! Maar jij… jij bent gewoon achter geld aan gegaan. Je hebt mijn zoon ingepalmd en hem een kind van een ander in de maag gesplitst. Denk je soms dat ik niet weet hoe jij op je werk naar je baas kijkt? Jullie zijn allemaal hetzelfde.
Sophie deed geschokt een stap achteruit.
— Bent u niet goed bij uw hoofd? Hebt u te veel series gekeken? Mijn leidinggevende is een vrouw van zestig.
— Lieg niet tegen mij! — riep Maria, nu veel harder. — Ik heb heus wel het een en ander over jou uitgezocht. Mark is veel te goedgelovig, veel te zacht. Maar ik weet precies hoe types zoals jij in elkaar zitten.
Op datzelfde moment sloeg in de hal de voordeur dicht. Marks stem klonk door het appartement.
— Ik ben thuis! Waar zijn mijn lievelings…
Hij brak midden in zijn zin af. In de woonkamer stonden zijn vrouw en zijn moeder tegenover elkaar, allebei rood aangelopen, allebei zo gespannen alsof er elk moment iets kon ontploffen.
— Wat is hier aan de hand? — vroeg Mark. Zijn blik schoot ongerust van Sophie naar Maria en weer terug.
— Mijn jongen! — Maria veranderde ogenblikkelijk van toon. Ze liep haastig naar hem toe, alsof zij degene was die bescherming nodig had. — Wat ben ik blij dat je er bent. Je vrouw… ze is helemaal doorgedraaid. Ze wil me eruit gooien, ze beledigt me!
— Wat? — Mark keek verward naar Sophie. — Sophie, waar heeft ze het over?
— Je moeder beweert dat jij haar toestemming hebt gegeven om hier voorgoed te komen wonen, — zei Sophie scherp en droog. — Ze wil bovendien Emma’s kamer innemen en onze dochter in de woonkamer laten slapen. En dat nadat ze haar… — Ze stokte. Ze kon het niet over haar lippen krijgen om die smerige woorden van Maria hardop te herhalen waar Mark bij stond.
Mark draaide zich naar zijn moeder.
— Mam, klopt dat?
— Natuurlijk niet! — Maria sloeg verontwaardigd een hand tegen haar borst. — Ik heb alleen gezegd dat ik misschien een tijdje bij jullie kon blijven om te helpen met het kind. En zij maakte er meteen een drama van. Ze begon te schreeuwen, ze dreigde me!
— Ze liegt, — zei Sophie zonder te aarzelen. — En ze heeft ook gezegd dat Emma niet jouw dochter is. Dat ik haar… dat ik haar van een ander zou hebben.
Alle kleur trok uit Marks gezicht. Heel langzaam keek hij naar zijn moeder.
— Mam, heb je dat echt gezegd?
— Lieverd, ze verdraait alles, ze probeert je tegen mij op te zetten! — jammerde Maria. — Ik heb alleen maar opgemerkt dat het meisje niet veel op onze familie lijkt, meer niet. En toen begon zij meteen te krijsen!
— Ik verhef mijn stem nooit waar Emma bij is, — antwoordde Sophie. — In tegenstelling tot u denk ik wél aan het kind.
Mark zag eruit alsof hij elk houvast kwijt was. Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar juist toen klonk er vanuit de slaapkamer een zacht, verdrietig gehuil. Emma was wakker geworden.
— Ik ga naar haar toe, — zei Sophie meteen.
Ze liep naar de deur, maar bleef op de drempel nog even staan. Mark keek haar vragend aan. Sophie keek hem recht aan, met een kalmte die bijna gevaarlijker was dan geschreeuw.
— Als jouw moeder morgen vroeg niet uit mijn huis verdwenen is, Mark, dan zoeken jullie samen maar een ander dak boven je hoofd.
Haar woorden bleven tussen hen in hangen als iets tastbaars, scherp en koud. Mark staarde haar na met halfopen mond, alsof hij niet kon bevatten wat hij zojuist had gehoord.
— Zie je nou hoe ze is? — fluisterde Maria onmiddellijk, terwijl ze Marks arm vastgreep. — Ik heb altijd gezegd dat ze niet echt van je houdt. Zodra iets haar niet zint, laat ze je vallen. Jij en ik hadden elkaar altijd, totdat zij ertussen kwam.
Mark maakte zijn arm langzaam los. Toen hij zijn moeder aankeek, was er iets in zijn blik veranderd. Hij keek niet langer als een zoon die gerustgesteld wilde worden, maar als een man die voor het eerst iets begon te begrijpen.
— Mam, ik wil de waarheid horen, — zei hij laag. — Nu meteen. Wat heb je precies over Emma gezegd?
— Niets bijzonders… — Maria probeerde een onschuldige, gekwetste blik op te zetten. — Ik merkte alleen op dat het meisje niet bepaald op onze familie lijkt. En eerlijk gezegd lijkt ze ook niet echt op jou.