‘Uw taak is om te achterhalen wat juist déze klant nodig heeft,’ vervolgde Mark. ‘Niet iedereen komt voor hetzelfde binnen.’
Rond lunchtijd wist Emma al waar de belangrijkste afdelingen zich bevonden en wat de sterke punten van de verschillende merken waren. Tot haar eigen verbazing vond ze het werk boeiend. Bezoekers kwamen binnen met plattegronden van hun woning, lieten foto’s van woonkamers en slaapkamers zien en vroegen advies over stoffen, houtsoorten, kleuren en indelingen. Emma merkte dat ze er plezier in had om mee te denken. Het voelde alsof ze mensen hielp een huis echt tot een thuis te maken.
Haar eerste verkoop kwam later die middag. Een jong stel zocht een slaapkamerinrichting. Emma nam rustig de tijd, liet verschillende combinaties zien en vertelde zonder opdringerig te worden wat de voordelen van elk model waren. Uiteindelijk kozen de pasgetrouwden voor een complete set van achthonderd euro.
‘Heel goed gedaan,’ zei Mark goedkeurend toen de klanten vertrokken waren. ‘Jouw commissie op deze verkoop is veertig euro. Voor een eerste werkdag is dat helemaal niet verkeerd.’
Emma glimlachte. Veertig euro op één dag. Als ze regelmatig iets wist te verkopen, kon dat behoorlijk aantikken. Natuurlijk zou niet elke dag zo succesvol verlopen, dat begreep ze best. Maar zelfs tien of vijftien verkopen per maand zouden boven op haar vaste loon een mooie aanvulling betekenen.
Die avond liep Emma met een licht gevoel naar huis. Een nieuwe baan, nieuwe kansen, nieuwe mensen om haar heen. Voor het eerst sinds lange tijd had ze het idee dat haar leven weer richting kreeg. In de binnentuin bij haar flat kwam ze buurvrouw Anna tegen.
‘Emma, waar is je man eigenlijk gebleven?’ vroeg de oudere vrouw nieuwsgierig. ‘Ik heb hem al een hele tijd niet gezien.’
‘We zijn gescheiden,’ antwoordde Emma kalm.
‘Ach meisje, wat jammer toch!’ Anna sloeg haar handen ineen. ‘Jullie leken altijd zo’n hecht stel.’
Emma haalde haar schouders op. ‘Soms veranderen mensen.’
‘Nou ja, je vindt vast nog wel iemand. Jij bent een goede vrouw.’
Emma bedankte haar voor de vriendelijke woorden en ging naar boven. In haar appartement zette ze muziek op waar Jan altijd een hekel aan had gehad en maakte daarna eten klaar. Een frisse salade en vis uit de oven. Precies waar zíj zin in had, niet wat haar ex-man vroeger op tafel wilde zien.
Een hele week bleef haar telefoon stil. In die dagen raakte Emma gewend aan het ritme van de winkel, leerde ze haar collega’s beter kennen en verdiende ze haar eerste commissies. Mark was tevreden over haar. Volgens hem voelden klanten dat ze oprecht was en wist waarover ze sprak. Inmiddels had Emma al drie meubelsets verkocht, en met elke verkoop groeide haar zelfvertrouwen.
Op vrijdagavond kwam ze na een bijzonder goede dag thuis. Een jong gezin had een kinderkamer gekocht voor twaalfhonderd euro, wat haar bijna vijftig euro commissie opleverde. Terwijl ze naar haar flat liep, rekende Emma in gedachten uit hoeveel ze die maand extra zou kunnen krijgen. Misschien kon ze eindelijk een paar dingen in huis vervangen die haar al jaren stoorden.
Toen zag ze bij de ingang een bekende blauwe sedan staan. Emma bleef staan en kneep haar ogen samen. Jans auto. Haar ex-man zat achter het stuur met het raam open en een sigaret tussen zijn vingers. Zodra hij haar opmerkte, stapte hij uit.
‘Hoi,’ zei hij, terwijl hij de peuk in de afvalbak liet vallen.
‘Wat kom je doen?’ vroeg Emma koel.
‘Ik wil praten. Gewoon normaal praten.’
‘Dat hebben we al gedaan. Aan de telefoon.’
‘Emma, alsjeblieft…’ Jan zag er vermoeid uit. Zijn pak zat gekreukt en zijn stropdas hing scheef. ‘Geef me twee minuten.’
‘Zeg het maar,’ antwoordde ze, zonder ook maar een gebaar te maken dat hij mee naar binnen mocht.
Jan wreef met zijn hand over zijn gezicht. ‘De situatie is ingewikkeld. Mijn moeder kan echt niet bij Sophie blijven wonen. Het gaat gewoon niet.’
‘Dan is dat Sophies probleem,’ zei Emma. ‘Laat haar maar leren samenleven met haar schoonmoeder.’
‘Wees nou redelijk. Sophie is jong, zij kijkt anders tegen dingen aan. En mijn moeder… je weet hoe Maria is. Ze doet graag alles zelf, houdt van orde en wil overal controle over hebben.’
‘Dat weet ik inderdaad. Daarom zeg ik ook: laat je nieuwe vrouw het zelf oplossen.’
Jan haalde een nieuwe sigaret uit het pakje en stak hem aan. Zijn handen trilden licht. Emma zag het en dacht dat het huwelijk met Sophie blijkbaar minder sprookjesachtig was dan hij zich had voorgesteld.
‘Emma, jij bent toch niet iemand die blijft wrokken?’ probeerde hij op een andere toon. ‘Weet je nog hoeveel mijn moeder voor je heeft gedaan? Toen jouw moeder overleed, heeft Maria een hele dag en nacht bij je gezeten.’
‘Dat weet ik nog,’ zei Emma, terwijl ze kort knikte. ‘En?’
‘Ze is een goed mens. Alleen van een oudere generatie. En Sophie…’ Jan zweeg even en nam een trek van zijn sigaret. ‘Sophie heeft gezegd dat als mijn moeder blijft, zij vertrekt.’
‘Duidelijk,’ zei Emma. ‘Ze heeft je dus een ultimatum gesteld.’
‘Nou… ja. Daar komt het op neer.’
‘En jij kiest je vrouw boven je moeder.’
‘Zo simpel ligt het niet,’ mompelde Jan.
‘Jawel. Het ligt juist heel simpel. Jouw vrouw wil niet met haar schoonmoeder onder één dak wonen. Jij moet kiezen tussen je moeder en Sophie. En nu wil je dat ik de rommel opruim die jij zelf hebt veroorzaakt?’
Emma keek naar haar ex-man en verbaasde zich over haar eigen rust. Vroeger zou zo’n gesprek haar gebroken hebben. Ze zou hebben gehuild, gesmeekt of zichzelf schuldig hebben gevoeld. Nu voelde ze hooguit wat irritatie.
‘Emma, het gaat maar om een paar maanden. Mijn moeder vindt wel iets blijvends, en dan is alles opgelost.’
‘Jan,’ zei Emma langzaam, ‘jij hebt mij destijds ingeruild voor Sophie. Weet je dat nog? Je zei dat het leven met mij saai was. Dat je behoefte had aan iets nieuws.’
‘Dat is iets anders…’
‘Nee. Dat is precies hetzelfde. Jij hebt een keuze gemaakt. Leef nu ook met de gevolgen.’