We namen plaats aan de keukentafel, ingeklemd tussen half uitgepakte verhuisdozen.
‘Telkens wanneer je moeder iets op mij aan te merken had, moest ik begrip tonen,’ begon ik. ‘Als ze onze spullen ergens anders neerzette, moest ik dankbaar zijn voor haar hulp. En zodra ik er iets van zei, was ík ineens degene die ruzie zocht.’
Mark liet zijn duim langs een beschadiging in het tafelblad glijden.
‘Ik dacht dat het op die manier rustig bleef,’ zei hij.
‘Voor jou misschien,’ antwoordde ik. ‘Ik heb daarna vaak in de badkamer staan huilen.’
Hij keek op.
Deze keer nam hij het niet meteen voor haar op.
‘Dat heb ik niet doorgehad,’ zei hij zacht. ‘Het spijt me.’
Die middag bleven de gordijnroedes onaangeroerd liggen.
In plaats daarvan pakten we de leningsovereenkomst erbij, berekenden wat er nog openstond en namen onze uitgaven opnieuw door. Sanne meteen alles terugbetalen konden we niet. Maar we besloten wel het aflossen te versnellen, zonder onszelf financieel klem te zetten.
Daarna stuurde Mark zijn moeder een bericht. Hij bevestigde de volgende betaling en schreef dat bezoeken voortaan vooraf met ons besproken moesten worden.
Drie dagen lang bleef het stil.
Op de vierde dag belde Lisa. Sanne had met de toekomstige huurders gesproken en de verhuur alsnog afgeblazen.
‘Ze is nog steeds boos,’ zei Lisa. ‘Maar haar koffers staan weer in haar eigen slaapkamer.’
In de weken die volgden ging Mark alleen bij zijn moeder langs.
Ik had ruimte nodig. Voor het eerst voelde ik niet de drang om me daarvoor te verontschuldigen.
Zes weken later verscheen er een bericht op mijn telefoon.
“Mag ik zondag een uurtje langskomen? Ik neem appeltaart mee.”
Ik las de woorden twee keer.
Het was geen excuus. Maar het was wel een vraag.
Ik schreef terug dat drie uur uitkwam.
Sanne kwam precies op tijd. In haar handen droeg ze een trommel met taart.
In de gang bleef ze staan.
‘Waar kan ik deze neerzetten?’
‘Op de keukentafel,’ zei ik.
Haar blik gleed naar de bank. Het gele kussen lag er nog altijd. Boven de bank hing inmiddels onze trouwfoto.
Ze zei er niets over.
Tijdens de koffie merkte ze op dat zij voor andere gordijnen gekozen zou hebben.
Mark antwoordde rustig: ‘Wij vinden deze mooi.’
Sanne roerde langzaam in haar kopje. Daarna vroeg ze wat we van plan waren in de tuin te planten.
Toen ze vertrok, bleef ze even naast me staan.
‘Die ochtend heb ik heel lelijk tegen je gedaan.’
Ik wachtte af.
‘Dat was niet goed,’ voegde ze eraan toe.
‘Nee,’ zei ik. ‘Dat was het niet.’
Ze knikte langzaam.
Later opende ik het raam van de slaapkamer. Koele lucht streek over het dekbed en buiten bewogen de takken van ons kleine appelboompje in de wind.
Mark kwam de kamer binnen en pakte mijn hand.
‘Waar denk je aan?’
Ik keek om me heen. Naar onze boeken. Naar onze kleren over de stoel. Naar de planten die we samen hadden uitgezocht.
‘Dat dit weer als mijn thuis voelt.’
In de gang was het smalle spoor van de koffer nog steeds zichtbaar.
De volgende dag kochten we reparatiewas.
Mark knielde op de vloer, ik hield de lamp erbij, en samen werkten we net zo lang aan de beschadigde plek tot je bijna niet meer kon zien dat hij er ooit had gezeten.