Ik verbrak de verbinding, schoof mijn telefoon terug in mijn tas en kwam overeind.
‘Dat zullen we dan wel merken.’
Ik hing mijn tas over mijn schouder en keek naar de ober, die er zichtbaar ongemakkelijk bij stond.
‘Zou u de rekening kunnen splitsen?’ vroeg ik kalm. ‘Iedereen betaalt wat hij zelf heeft besteld. Wat daarna nog overblijft, mag mijn man voldoen.’
De ober knikte voorzichtig, maar Frank schoot meteen tussenbeide.
‘Niemand van mijn gasten betaalt hier ook maar één cent! Ik heb hen uitgenodigd!’
‘Dan lijkt het me logisch dat jij hun rekening betaalt,’ zei ik.
Daarna draaide ik me om en liep richting de uitgang.
Achter me hoorde ik Frank mijn naam roepen. Zijn moeder probeerde hem met zachte, paniekerige woorden tot bedaren te brengen. Ik bleef doorlopen. Geen enkele keer keek ik om.
Die nacht sliep ik in een hotel.
Mijn jurk zat onder de donkere wijnvlekken en uit mijn haar kwam nog steeds die zure geur van rode wijn. Toch voelde ik, voor het eerst in heel lange tijd, dat er ruimte in mijn borst kwam. Alsof ik eindelijk weer lucht kreeg.
De volgende ochtend zat ik tegenover Jeroen in zijn kantoor en vertelde ik hem van begin tot eind wat er de avond ervoor was gebeurd.
Hij onderbrak me nauwelijks. Eerst luisterde hij aandachtig, daarna pakte hij een notitieblok en stelde hij gerichte vragen.
‘Hebben jullie gezamenlijke rekeningen? Leningen op beide namen? Een huis dat van jullie samen is?’
‘Het appartement heb ik gekocht voordat we trouwden,’ antwoordde ik. ‘Van mijn eigen spaargeld. Franks naam staat nergens in de eigendomsakte.’
Jeroen knikte langzaam.
‘En hoeveel geld hebt u hem de afgelopen jaren ongeveer gegeven of geleend?’
Ik pakte mijn telefoon en opende mijn bankapp. Vervolgens liet ik hem de overschrijvingen zien.
Het ene bedrag na het andere verscheen op het scherm. Reparaties aan zijn auto. Kosten voor zijn bedrijf. Termijnen van leningen. Rekeningen die volgens hem dringend betaald moesten worden. Over een periode van ruim twee jaar was het totaal angstaanjagend hoog geworden.
Van elke betaling had ik bewijs. Bovendien stonden er in Franks berichten talloze toezeggingen waarin hij schreef dat hij me zou terugbetalen.
‘Dat kan van belang zijn,’ zei Jeroen. ‘Maar we moeten zorgvuldig bekijken welke bedragen juridisch als lening kunnen worden aangemerkt en welke waarschijnlijk onder gezamenlijke huishoudelijke kosten vallen. Bewaar alles. Bankafschriften, berichten, e-mails, alles wat u hebt.’
Die middag belde Frank me minstens twintig keer.
In het begin stuurde hij woedende berichten.
‘Je hebt mijn verjaardag verpest.’
‘Je hebt me voor iedereen belachelijk gemaakt.’
‘Kom onmiddellijk naar huis en bied je excuses aan.’
Een paar uur later werd zijn toon anders.
‘Laten we rustig praten.’
‘Je weet dat ik van je hou.’
‘Mijn moeder is helemaal overstuur. Je had je niet zo mogen gedragen.’
Maar nergens, in geen enkel bericht, schreef hij dat het hem speet dat hij wijn in mijn gezicht had gegooid.
Tegen de avond stond hij ineens zelf voor mijn hotel. Toen ik naar beneden kwam en hem in de lobby zag, leek hij uitgeput. Zijn gezicht was grauw en zijn handen bewogen nerveus langs zijn jas.
‘Wat is dit allemaal?’ vroeg hij.
‘Ik wil scheiden.’
Hij lachte kort, maar het klonk niet echt. Meer als iemand die probeert te doen alsof hij de controle nog heeft.
‘Doe niet belachelijk. Je gooit toch niet ons hele huwelijk weg vanwege één etentje?’
‘Het gaat niet om dat etentje,’ zei ik. ‘Het gaat erom dat jij je al jaren gedraagt alsof mijn geld vanzelfsprekend van jou is, en alsof ik geen recht heb op respect.’
‘Ik ben je man!’
‘Dat geeft je niet het recht om me te vernederen.’
Even zei hij niets. Toen boog hij zijn hoofd iets naar me toe en sprak zachter.
‘Goed. Dan zal ik je iets vertellen wat je misschien nog niet weet. Mijn bedrijf zit diep in de problemen. Ik heb schulden. Ik wilde niet dat jij daarachter zou komen.’
Zijn bekentenis raakte me wel, maar ze veranderde niets aan wat ik wist.
‘Waarom heb je het me dan niet gewoon verteld?’
‘Omdat ik niet wilde dat je je zorgen zou maken.’
‘Nee,’ zei ik. ‘Je hebt gezwegen omdat je wist dat ik zou stoppen met betalen zodra je eerlijk tegen me was.’
Frank keek naar de vloer.
Daarna sprak hij de zin uit die hij waarschijnlijk al die tijd achter de hand had gehouden.
‘Als je nu bij me weggaat, raak ik alles kwijt.’
Ik bleef hem aankijken.
Vroeger zou precies zo’n zin me hebben laten blijven. Dan had ik hem nog een kans gegeven, opnieuw geld voor hem geregeld, misschien zelfs weer een lening afgesloten of hem nog een belofte hebben geloofd.