Anouk boog zich over de tafel alsof ze het kaartje nog eens beter wilde bekijken.
‘Februari?’ zei ze. ‘Dan valt je babyshower precies in de periode waarin ik naar Bali wil.’
Mijn moeder schoot in de lach. ‘Jij ook altijd met je reizen. Draai je nog eens opzij, Anouk. Vanaf hier zie je die coupe veel mooier.’
Alsof er een teken was gegeven, gingen er meteen drie telefoons de lucht in.
Het gesprek over mijn zwangerschap had nog geen halve minuut geduurd.
Ik bleef naast mijn vader staan met de kleine sokjes nog in mijn hand. Niemand vroeg hoe ik me voelde. Niemand wilde weten of we al wisten of het een jongen of een meisje werd. Niemand leek zich de twee kinderen te herinneren die we daarvoor al waren kwijtgeraakt.
Anouk poseerde bij de verjaardagstaart, terwijl mijn moeder haar uitgebreid vertelde welke haarkleur zij zelf ooit nog eens zou willen proberen.
Mark stopte zijn telefoon weg. In zijn blik zag ik iets dat tussen boosheid en verdriet in hing.
‘We kunnen gaan,’ fluisterde hij.
Vroeger zou ik hebben tegengesputterd. Dan had ik mijn glimlach weer op mijn gezicht geplakt, geholpen met afruimen en mezelf wijsgemaakt dat mijn familie het heus niet verkeerd bedoelde. Ik zou hebben gewacht op een later moment, op een klein beetje aandacht dat misschien alsnog zou komen, zonder dat ik erom hoefde te vragen.
Maar deze keer deed ik dat niet.
Ik legde de babysokjes terug in het doosje, pakte mijn tas en liep naar binnen. Pas toen ik mijn schoenen aantrok, kreeg mijn moeder in de gaten dat ik wegging.
‘Waar ga jij naartoe?’
‘Naar huis.’
‘Nu al? We hebben de taart nog niet eens aangesneden.’
‘Ik ben moe.’
Ze wierp een blik op de klok. ‘Maar je had beloofd dat je zou helpen met opruimen.’
Op dat moment begreep ik het. Ze was mijn zwangerschap niet vergeten. Ze vond die alleen minder belangrijk dan de borden die straks nog in de vaatwasser moesten.
‘Dan helpt vandaag iemand anders,’ zei ik.
Vanuit de tuin hoorde ik Anouk roepen dat iedereen om haar heen moest komen staan voor een foto. Mijn moeder zuchtte, alsof ík degene was die deze verjaardag verpestte.
‘Sanne, doe niet zo overgevoelig. Natuurlijk zijn we blij voor je.’
Ik draaide me langzaam naar haar toe. ‘Waar zijn jullie precies blij om?’
Ze deed haar mond open, maar er kwam niets.
‘Weet je eigenlijk hoe ver ik ben?’ vroeg ik. ‘Weet je wanneer ik uitgerekend ben?’
‘Je zei februari.’
‘Papa heeft februari voorgelezen.’
Haar ogen gleden naar de tuindeur. Ze wilde terug. Terug naar de anderen, naar de foto’s, naar Anouk.
‘We praten hier later wel over.’
‘Nee,’ zei ik kalm. ‘Niet deze keer.’
Ik liep naar buiten, pakte Marks hand en samen verlieten we het erf. Niemand kwam achter ons aan. We waren de straat nog niet eens uit toen er al een foto in de familiechat verscheen: Anouk tussen mijn ouders in, breed lachend.
Mijn moeder had erbij gezet: ‘Onze prachtige kameleon!’
Over mijn zwangerschap stond er geen woord.
Thuis zette ik het doosje op de keukentafel en toen brak er iets in me. Ik huilde niet hard, niet theatraal, maar leeg en uitgeput, alsof ik jarenlang met een loodzware tas had rondgelopen en hem nu pas van mijn schouder liet glijden.
Mark ging naast me zitten.
‘Ons kind zal nooit hoeven smeken om aandacht,’ zei hij.
Die ene zin verschoof iets in mij.
De volgende ochtend stonden er zeventien berichten op mijn telefoon. Mijn moeder vroeg waarom ik zo plotseling was vertrokken.
Ook mijn vader liet van zich horen.