Het werd in één klap stil in de kamer. Mijn moeder zat kaarsrecht naast me en hield Wouter scherp in de gaten. Ze zei niets, maar ik kende die blik van haar.
Ze luisterde niet zomaar. Ze sloeg elk woord op.
Wouter schoof zijn stoel met een schrapend geluid naar achteren en kwam overeind.
“Jij bent alleen deze familie binnengedrongen om mijn zoon leeg te trekken.”
Heel even dacht ik dat ik hem verkeerd had verstaan.
“Ík betaal het grootste deel van onze huur,” zei ik langzaam. “Ik heb Marks schulden afgelost en ik heb u gratis geholpen met de administratie van uw bedrijf.”
“Precies!” schreeuwde hij. “Dat was vanaf het begin je bedoeling. Je wilde toegang tot onze geldzaken, zodat je later alles naar je toe kon halen.”
Toen sprak mijn moeder voor het eerst.
“Nu is het genoeg, Wouter.”
Haar stem was niet hard. Ze klonk zelfs opvallend kalm. Toch draaide iedereen zich onmiddellijk naar haar om.
“U hebt hier niets mee te maken,” beet hij haar toe.
“Als u mijn dochter beledigt, dan heb ik daar alles mee te maken.”
“Uw dochter maakt het leven van mijn zoon kapot.”
Ik stond op. Mijn handen trilden, maar mijn stem bleef stevig.
“Kom, mam. We gaan.”
Wouter zette echter een stap opzij en blokkeerde de doorgang.
“Ik ben nog niet uitgesproken.”
“Maar ik wel.”
Ik wilde langs hem heen lopen, maar hij greep me bij mijn arm. Pas toen kwam Mark eindelijk overeind. Niet om mij te beschermen.
“Emma, hou op met die voorstelling hier!”
Ik staarde hem aan alsof ik hem voor het eerst zag.
“Ík maak een voorstelling?”
Met een harde ruk trok ik mijn arm los. Daarbij kwam ik tegen de rand van de tafel aan. Een koffiekopje viel om en er liep een donkere vlek over het tafelkleed.
Wouter keek eerst naar de koffie en daarna naar mij.
“Kijk nou wat je hebt gedaan!”
“Het is maar een tafelkleed.”
Wat er vervolgens gebeurde, speelde zich af in een paar seconden.
Op het dressoir stond een theepot die Maria kort daarvoor nog met heet water had gevuld. Wouter pakte hem vast, tilde hem op en gooide de inhoud in mijn richting.
Ik zag het water oplichten in het licht.
Uit pure reflex draaide ik mijn gezicht weg en bracht ik mijn arm omhoog. Toch raakte het kokende water de rechterkant van mijn gezicht, mijn hals en mijn schouder.
De pijn sloeg zo hard door me heen dat ik geen lucht meer kreeg. Ik gilde, wankelde achteruit en viel op de grond.
Mijn moeder keek één seconde naar Wouter.
Er was geen paniek in haar gezicht te zien. Geen zichtbare woede ook. Alleen een ijzige beheersing, zo koud dat die bijna angstaanjagender was dan geschreeuw.
Daarna knielde ze meteen naast me neer en begon ze te handelen.
Ze bracht me naar de gootsteen, liet koud water over mijn huid stromen en gaf Sophie kort en duidelijk opdracht om de ambulance te bellen.
Mark stond midden in de kamer en deed niets.
“Papa bedoelde het niet zo,” bleef hij herhalen. “Dat was vast niet expres.”
Mijn moeder gunde hem geen antwoord.
Wouter was ondertussen al bezig zijn eigen verhaal te verzinnen.
“Ze trok de pot uit mijn hand!” riep hij. “Jullie hebben het toch allemaal gezien?”
Maar niemand bevestigde wat hij zei.
In het ziekenhuis constateerden de artsen eerste- en tweedegraads brandwonden.
Ik had geluk gehad, zeiden ze. Doordat ik mijn hoofd op tijd had weggedraaid en mijn moeder de verbrande plekken meteen had gekoeld, was de kans op blijvende ernstige schade klein.
Maar genezen zou tijd kosten. En pijn doen.
Mijn moeder bleef de hele nacht naast mijn bed zitten.
Ze huilde niet. Ze vloekte niet. Ze zei ook geen enkele keer wat ze met Wouter van plan was.
“Waarom zeg je niets?” vroeg ik haar tegen de ochtend, toen het eerste bleke licht door de ramen viel.
“Omdat elk woord dat we nu uitspreken later tegen ons gebruikt kan worden,” antwoordde ze. “Jij richt je op herstellen. Voor de rest zorg ik.”