“…om het te kunnen betalen. Jij bent zijn vrouw en je woont hier. Meer is het niet.”
Ik voelde hoe haar woorden als een klap aankwamen, maar ik dwong mezelf rustig te blijven.
“Ik heb zelf een groot deel van de aankoop betaald,” zei ik langzaam. “En bovendien staan Pieter en ik allebei als eigenaar geregistreerd.”
Suzanne maakte een wegwerpgebaar, alsof dat volkomen onbelangrijk was.
“Met dat soort papieren heb ik niets te maken. Een man onderhoudt zijn gezin, dus het huis is van hem. Jij zou juist dankbaar moeten zijn dat Pieter je zo’n leven geeft.”
Het deed pijn om dat uit haar mond te horen, maar ik weigerde haar de voldoening te geven dat ik mijn zelfbeheersing verloor.
“Je weet heel goed dat dat niet klopt.”
“Ik weet dat mijn zoon veel te toegeeflijk is,” beet ze terug. “Jij hebt hem zover gekregen dat hij in zijn eigen huis om jouw toestemming moet vragen.”
“Pieter hoeft mij nergens toestemming voor te vragen. Wij overleggen met elkaar omdat we elkaar respecteren.”
“Jij hebt hier helemaal niets te zeggen!” riep Suzanne zo hard dat de buren het bijna wel moesten kunnen horen. “En al helemaal niet over de vraag of ik mijn eigen zoon mag bezoeken.”
Op dat moment drong tot me door dat verder praten nergens toe zou leiden. Ze wilde niet luisteren. Niet naar feiten, niet naar grenzen, niet naar redelijkheid.
Ik liep naar de voordeur en zette die open.
“Je vertrekt nu.”
Suzanne staarde me ongelovig aan en lachte kort.
“Wil jij mij werkelijk het huis van mijn zoon uitzetten?”
“Ja.”
Ze bleef staan alsof ze verwachtte dat ik me zou bedenken, alsof ik elk moment mijn excuses zou aanbieden en haar alsnog gelijk zou geven.
“Pieter krijgt dit te horen.”
“Dat lijkt me ook verstandig.”
Met stijve bewegingen pakte ze haar handtas. Bij de deur draaide ze zich nog één keer naar me om.
“Morgenochtend kom ik terug. Dan bespreek ik met Pieter wie hier werkelijk iets te vertellen heeft.”
Pas nadat ze verdwenen was, sloot ik de deur. Mijn handen trilden toen ik mijn telefoon pakte en Pieter belde.
Ik vertelde hem alles. Niet alleen over de meubels, maar ook over wat ze had gezegd: dat ik volgens haar geen enkel recht had op ons huis.
Aan de andere kant van de lijn bleef het een tijd stil.
“Heeft ze echt gezegd dat jij hier alleen maar woont?” vroeg hij uiteindelijk.
“Ja. En morgen wil ze terugkomen om met jou te bepalen of ik haar de toegang mag weigeren.”
“Ik kom meteen naar huis,” zei hij.
Anderhalf uur later stond hij in de hal. Hij probeerde zijn moeders gedrag niet goed te praten. Hij zei niet dat ze het vast anders had bedoeld. Hij nam me alleen stevig vast en fluisterde:
“Het spijt me dat ik dit niet eerder heb gestopt.”
Daarna belde hij een slotenmaker.
Nog diezelfde avond werden de sloten van zowel de voordeur als de achterdeur vervangen.
Toen de monteur weg was, keek ik Pieter onzeker aan.
“Weet je zeker dat je dit wilt?”
“Absoluut,” antwoordde hij zonder aarzelen. “Mijn moeder had een sleutel voor noodgevallen. Zij heeft daarvan gemaakt dat ze elk moment ons privéleven binnen kan stappen.”
De volgende ochtend zaten we net aan het ontbijt toen er bij de voordeur gerommel klonk.
Suzanne was er.
We hoorden hoe ze haar oude sleutel meerdere keren in het slot probeerde te duwen. Daarna trok ze hard aan de klink.
Een paar seconden later ging de bel. Niet één keer, maar steeds opnieuw, scherp en ongeduldig.
Pieter keek naar mij, maar bleef zitten.
Kort daarop begon zijn telefoon te trillen. Suzanne belde. Hij nam op en zette haar meteen op de luidspreker.
“Pieter, er is iets mis met jullie slot!” zei ze fel. “Mijn sleutel werkt niet.”
“Dat weet ik.”
Aan de andere kant werd het plotseling stil.
“Wat bedoel je daarmee?”
“Dat we de sloten hebben laten vervangen.”
“Jullie hebben wát gedaan?”
“Je bent gisteren zonder afspraak ons huis binnengekomen, je hebt meubels laten bezorgen en je hebt tegen mijn vrouw gezegd dat zij hier geen rechten heeft.”