vroeg ik, nog altijd met mijn jas aan en mijn tas over mijn schouder.
“Gewoon, ik breng hier wat orde aan,” zei ze, alsof dat de normaalste zaak van de wereld was. “Jij bewaart rijst, pasta en bloem op een totaal onhandige manier.”
Ze had zelf plastic voorraadbakken gekocht, mijn gelabelde glazen potten in een kast geschoven en een paar kruiden weggegooid omdat ze volgens haar “allang over datum” waren.
Een paar weken daarna verving ze, zonder dat wij ergens van wisten, de gekleurde kussens op onze bank door grijze exemplaren.
“Die oude zagen er zo goedkoop uit,” verklaarde ze alleen maar.
Nog diezelfde avond bracht Pieter de grijze kussens terug naar haar huis. Hij zei rustig, maar duidelijk, dat ze voortaan niets meer in óns huis mocht veranderen zonder het eerst met ons te overleggen.
Suzanne voelde zich diep gekrenkt.
Drie dagen lang reageerde ze niet op zijn berichten. Daarna stond ze ineens met een cake voor de deur, glimlachend alsof er nooit iets was voorgevallen.
En zo ging het telkens opnieuw.
Ze kwam onaangekondigd binnen, verschoof meubels en had commentaar op alles wat ik had uitgezocht. Niets was naar haar smaak, niets was goed genoeg.
Op een keer had ze zelfs een klusjesman geregeld om de lamp boven onze eettafel te vervangen. Gelukkig belde die man vooraf om de afspraak te bevestigen, waardoor ik het nog net kon tegenhouden.
Lange tijd probeerde ik mijn geduld te bewaren. Ik wilde Pieter niet het gevoel geven dat hij moest kiezen tussen zijn moeder en mij.
Maar op een donderdagmiddag overschreed Suzanne een grens die voor mij niet meer te negeren was.
Ik werkte die dag thuis en zat midden in een online presentatie voor een klant. Ik liet hem net mijn ontwerp zien voor een nieuw café. Pieter was op een bouwlocatie buiten de stad en zou pas ’s avonds thuiskomen.
Terwijl ik aan het praten was, hoorde ik beneden de voordeur opengaan.
Een paar seconden later klonken er onbekende mannenstemmen vanuit de hal.
“Zet hem maar daar tegen de muur,” hoorde ik Suzanne bevelen. “Dat oude rek kunt u meteen meenemen.”
Ik verontschuldigde me bij mijn klant, zette mijn microfoon uit en rende de trap af.
In de woonkamer stonden twee verhuizers naast een zware, donkere houten kast. Suzanne wees ondertussen naar ons smalle boekenrek, dat Pieter en ik samen hadden opgeknapt en waar we juist zo trots op waren.
“Wat is hier in hemelsnaam de bedoeling van?” vroeg ik.
Suzanne keek me aan met een tevreden glimlach.
“Een verrassing voor Pieter. Dat goedkope rek stoorde me al maanden. Ik heb eindelijk iets degelijks gekocht.”
“Ik heb geen nieuwe kast nodig. Wij hebben geen nieuwe kast nodig.”
“Natuurlijk wel,” zei ze, alsof ik een kind was dat iets eenvoudigs niet begreep. “Deze kamer ziet er nog steeds onaf uit.”
Ik draaide me naar de verhuizers.
“Wilt u de kast alstublieft terug naar de wagen brengen? Wij hebben deze levering niet besteld.”
De mannen keken ongemakkelijk van mij naar Suzanne.
“Hij blijft hier,” beet ze hun toe.
“Nee,” zei ik, dit keer harder. “Dit is mijn huis, en ik wil die kast hier niet hebben.”
Na een kort moment van aarzeling kozen de verhuizers ervoor naar mij te luisteren. Ze tilden het zware meubelstuk weer op en sjouwden het naar buiten.
Zodra de voordeur achter hen dichtviel, draaide Suzanne zich woedend naar mij om.
“Hoe durf je mij zo voor vreemde mensen te vernederen?”
“Jij bent zonder toestemming binnengekomen en wilde onze meubels laten weghalen.”
“Ik wilde mijn zoon blij maken!”
“Dan had je hem eerst moeten vragen.”
Haar wangen kleurden rood.
“Jij doet altijd alsof jij hier alles bepaalt.”
“Pieter en ik beslissen samen wat er in ons huis gebeurt.”
“Noem het niet steeds ons huis!” schreeuwde ze ineens. “Dit huis is van Pieter.”
Een ogenblik was ik zo verbijsterd dat ik geen woord uit kon brengen.
“Pardon?”
“Mijn zoon werkt elke dag hard voor dit huis.”