Toch voelde ze, diep in de binnenzak van haar jas, iets kleins en hards tegen haar ribben drukken. Een usb-stick. Emma liet haar vingers er even overheen glijden.
En dat was niet zomaar een stick.
Een week eerder had ze zelf het beveiligingssysteem in het huis geïnstalleerd, omdat een installateur weer geld had gekost dat ze eigenlijk niet hadden. Ze had niet alleen camera’s in en rond de woning geplaatst. In Jans auto had ze, zogenaamd om de apparatuur te testen, ook een piepkleine camera met microfoon verstopt. Daarna was ze het ding simpelweg vergeten.
Ze dook een café binnen dat dag en nacht open was en bestelde de goedkoopste koffie op de kaart. Haar handen trilden zo erg dat een deel van de slappe, zwarte vloeistof over het schoteltje klotste.
Aan een tafeltje bij het raam klapte ze haar laptop open. De usb-stick schoof ze in de poort.
Ze zocht naar de opnames van gisteren.
Op het scherm zat Jan achter het stuur. Naast hem zat een notaris.
‘…mijn moeder staat erop,’ zei Jan. Hij kneep nerveus in het stuur, alsof hij het rubber kapot wilde drukken. ‘Ze zegt dat als ik het niet op Sophies naam zet, ze Emma vertelt over dat…’
Emma zette het geluid harder. Het geronk van de motor overstemde bijna alles. Ze trok haar koptelefoon uit haar tas, zette hem op en drukte de schelpen zo stevig tegen haar oren dat het pijn deed.
‘…die kwestie in Rotterdam,’ zei de notaris duidelijk. ‘Jan, weet u dit zeker? Als uw vrouw ontdekt dat het kind in Rotterdam van u is…’
Emma zette de video stil.
Alles om haar heen viel weg. Het gerinkel van kopjes, het schuiven van stoelen, de muziek uit de speakers, zelfs de stem van de jongen achter de bar — het verdween alsof iemand een glazen stolp over haar heen had gezet.
Een kind in Rotterdam.
Jan had dus nog een gezin. Of in elk geval een zoon. En Maria had het geweten. Al die tijd. Ze had haar eigen zoon ermee onder druk gezet om het huis voor Sophie binnen te slepen.
Heel langzaam klapte Emma de laptop dicht.
Ze bleef zitten en staarde naar het donkere raam, waarin haar spiegelbeeld terugkeek: bleek gezicht, uitgelopen mascara, ogen van iemand die in één avond tien jaar ouder was geworden.
In haar tas begon haar telefoon te trillen. Maria belde.
Emma keek naar het scherm. “Jans lieve mama” stond er nog altijd, ooit spottend zo opgeslagen, toen ze nog dacht dat humor een schild was.
Ze nam niet op.
In plaats daarvan opende ze een andere app. Die van het slimme huis.
Status: verbinding actief.
Temperatuur binnen: 16 graden.
Luchtvochtigheid: 85 procent.
Lekkagesensor kelder: droog.
Nog wel.
Ze zag Sophie weer voor zich, pronkend met haar bontjassen alsof het huis al van haar was. Ze hoorde Maria’s stem opnieuw, dat woord — dienstmeid — uitgesproken alsof Emma minder was dan stof onder haar schoenen. En ze zag Jan, zwijgend, starend naar de vloer.
Emma tikte op instellingen.
Ventilatie.
Winterstand luchten: alle automatische dakramen openen.
Verwarming.
Uitschakelen.
Elektronisch hek.
Blokkeren. Alleen te openen met hoofdsleutel.
Die hoofdsleutel zat in haar zak.
Ze wilden frisse zeelucht? Dan zouden ze die krijgen.
En als de kou eenmaal door het huis trok, zou de rest vanzelf gebeuren. Leidingen hielden niet van vorst. Steen, hout en glas evenmin.
Emma drukte op opslaan.
Op het scherm verscheen een groen vinkje.
Opdracht uitgevoerd.
De telefoon ging opnieuw. Dit keer was het Jan.
Ze liet hem een paar seconden rinkelen. Toen nam ze op.
‘Emma!’ schreeuwde hij meteen. ‘Wat heb je gedaan? De ramen zijn vanzelf opengegaan! Het is hier ijskoud, we vriezen kapot! We krijgen ze niet dicht, de afstandsbedieningen doen niks! En het hek zit vast, mijn moeder kan er niet uit! Emma, ben jij dit?’
‘Ja,’ zei ze zacht.
‘Ben je gek geworden? Zet alles onmiddellijk terug! Sophie bevriest hier!’
‘Jan,’ onderbrak Emma hem. Haar stem klonk kalm, bijna vreemd in haar eigen oren. ‘Vertel eens… wat voor weer is het eigenlijk in Rotterdam?’
Aan de andere kant van de lijn werd het zo stil dat ze het suizen van de verbinding kon horen. Op de achtergrond joeg de wind door open ramen, en daar dwars doorheen klonk Maria’s krijsende stem: ‘Geef mij die telefoon, ik regel dit wel!’
‘Waar… waar heb je het over?’ bracht Jan uit.
‘Over je zoon, Jan. Je zoon in Rotterdam.’ Emma leunde achterover. ‘Zeg tegen je moeder dat het huis nu inderdaad van Sophie is. Laat ze ervan genieten. Met alles erop en eraan. De verbouwing inbegrepen.’
Ze wierp een blik op de klok aan de muur van het café. Negen uur.
‘Ik ga nu naar de politie,’ vervolgde ze. ‘Aangifte doen van fraude. En nog iets, Jan: de leningpapieren voor de verbouwing heb ik bij me. De schuld die ík heb afgesloten voor een huis dat jullie achter mijn rug hebben weggeschoven. Dat wordt interessant voor een rechter. Maar dat is niet eens het belangrijkste.’
Ze boog zich iets dichter naar de telefoon, alsof hij haar dan beter kon verstaan.
‘Het belangrijkste is dat ik weet waar je het Rotterdam-geld verstopt. In de garage. In de oude winterbanden. Raad eens wie de garagesleutels nu heeft.’
‘Emma… wacht. Luister, ik kan het uitleggen—’
Ze verbrak de verbinding.
Daarna zette ze haar telefoon uit.
Een ogenblik bleef ze nog zitten, met haar vingers om het koude kartonnen koffiebekertje. Toen dronk ze de laatste bittere slok op, ook al smaakte die naar as.
De strijd om het huis was voorbij.
Nu begon de oorlog om haar eigen leven.