Ik had daar bijna tien jaar aan spaargeld aan toegevoegd, geld dat ik beetje bij beetje opzij had gezet uit mijn salaris als administratief manager.
Mark had destijds een deel van de meubels betaald. Later had hij ook meegedaan aan een paar kosten voor onderhoud en verbouwing.
Maar het huis zelf was van mij.
Alleen van mij.
Karin had zich daar nooit echt bij kunnen neerleggen.
In het begin verpakte ze haar opmerkingen nog als grapjes.
‘Wat modern toch,’ zei ze dan. ‘Een man die in het huis van zijn vrouw woont.’
Na verloop van tijd verdween de glimlach uit die opmerkingen.
‘Mark zou mede-eigenaar moeten zijn,’ had ze me zeker een dozijn keer voorgehouden.
Mijn antwoord veranderde nooit.
‘Als Mark en ik ooit samen een ander huis kopen, dan wordt dat van ons allebei. Maar dit huis heb ik betaald met vermogen dat al van mij was voordat wij samen waren.’
Voor Karin voelde dat kennelijk als een persoonlijke vernedering.
Drie maanden geleden was alles nog erger geworden.
Haar man was jaren daarvoor overleden, en sindsdien woonde Karin alleen in een huurappartement. Op een ochtend vertelde ze ons dat de eigenaar het pand wilde verkopen.
‘Ik heb zekerheid nodig,’ zei ze toen.
Mijn fout was dat ik medelijden met haar kreeg.
We boden haar aan om tijdelijk onze logeerkamer te gebruiken. Een paar maanden, hooguit, totdat ze iets anders had gevonden.
Maar die paar maanden veranderden razendsnel in een soort bezetting.
Eerst begon ze mijn keuken opnieuw in te richten.
Daarna verving ze de gordijnen in de woonkamer zonder mij ook maar iets te vragen.
Vervolgens vond ze het nodig om elke zondag familie uit te nodigen.
En uiteindelijk sprak ze over het huis alsof zij er de eigenaar van was.
‘Als we straks het terras aanpakken…’
‘Wanneer we de vloer vervangen…’
‘Zodra we mijn kamer groter maken…’
Mijn kamer.
Zo noemde ze inmiddels onze logeerkamer.
Elke keer dat ik er iets van zei, vroeg Mark me om geduld te hebben.
‘Ze heeft het moeilijk, Sanne.’
En telkens gaf ik weer toe.
Tot die ochtend.
‘We proberen een absurde situatie recht te trekken,’ legde Karin uit. ‘Mark woont hier al jaren, maar juridisch gezien bezit hij helemaal niets.’
‘Hij heeft een vrouw.’
‘Dat bedoel ik niet.’
‘Dat weet ik.’
Ik richtte mijn blik op de advocaat.
‘Welke stukken hebben jullie laten opstellen?’
Erik keek eerst naar Karin voordat hij antwoord gaf.
Alleen dat ene vluchtige kijken zei al genoeg.
‘We hebben bekeken of het mogelijk is om eerst mede-eigendom te creëren en daarna eventueel een deel over te dragen…’
‘Aan wie?’
Niemand zei iets.
Ik keek Karin recht aan.
‘Aan wie, Karin?’
‘Aan mij,’ zei ze.
Heel even dacht ik dat ik haar verkeerd had verstaan.
‘Pardon?’
‘Het zou maar om een klein aandeel gaan.’
Ik begon te lachen.
Niet omdat het grappig was. Integendeel. Het kwam eruit voordat ik het kon tegenhouden.
‘Dus jij hebt een advocaat mijn huis binnengehaald om uit te zoeken hoe jij een stuk van mijn huis in handen kunt krijgen?’
‘Je moet het niet zo verdraaien.’
‘Hoe moet ik het dan noemen?’
Mark mengde zich erin.
‘Mam wil een paar dingen verkopen en dat geld in de verbouwing steken.’
‘Welke verbouwing?’
‘We wilden de begane grond uitbreiden.’
‘We?’
Hij sloeg zijn ogen neer.
Op dat moment begreep ik dat ze al weken besluiten namen zonder mij.
‘Hoelang praten jullie hier al over?’
‘Sanne…’
‘Hoelang, Mark?’
‘Een maand.’
Er knapte iets in mij.
Het was geen woede.
Het was iets kouder.
Iets helderder.
Inzicht.
Een hele maand lang hadden mijn man en zijn moeder plannen gemaakt om de eigendomsverhoudingen van mijn huis te veranderen.
Een maand lang hadden ze overlegd met een advocaat.
Een maand lang had Mark met mij aan tafel gezeten, naast mij geslapen, gevraagd hoe mijn dag was geweest, terwijl hij hierover geen woord had gezegd.
‘En wat was jullie plan met mij?’ vroeg ik.
‘We wilden met je praten,’ zei Mark.
‘Wanneer? Zodra alle papieren klaar lagen om te tekenen?’
‘We wilden je een concrete oplossing voorleggen.’
‘Voor een probleem dat alleen in jullie hoofd bestaat.’
Karin begon met haar vingers op het tafelblad te tikken.
‘Doe niet zo egoïstisch, Sanne.’
Dat woord was de laatste druppel.
Egoïstisch.
Drie maanden lang had deze vrouw gratis onder mijn dak gewoond.
Wij betaalden haar eten, de stroom en eigenlijk bijna alles wat ze gebruikte.
Ik had haar een kamer gegeven.
Ik had haar mijn auto geleend.
Ik had mijn hele dagelijkse leven aangepast zodat zij zich prettig kon voelen.
En nu noemde ze mij egoïstisch.