‘Waarvan dan?’
Floris gaf geen antwoord.
Ik keek hem strak aan.
‘Laat me raden. Weer van mijn geld?’
‘Emma…’
‘Nee.’
Karin kwam met boze passen op me af.
‘Na dit alles hoef je mij nooit meer ergens om te vragen!’
Ik draaide mijn hoofd naar haar toe.
‘Karin, ik ben al zes jaar met je zoon getrouwd. Noem één ding dat ik ooit van jou heb gevraagd.’
Ze deed haar mond open.
Maar er kwam geen enkel woord uit.
‘Jij daarentegen,’ ging ik verder, ‘hebt om geld gevraagd. Om onze auto. Om onze vrije weekenden. Om etentjes. Om gunsten. En nu wilde je zelfs onze vakantie hebben.’
Floris pakte me bij mijn arm.
‘Niet hier, Emma.’
Ik trok me los uit zijn greep.
‘Je hebt gelijk. Hier niet.’
Ik opende mijn tas en haalde er iets uit.
Een sleutel.
De sleutel van ons appartement.
Ik legde hem in zijn handpalm.
‘Als ik terug ben, praten we.’
Zijn gezicht veranderde meteen.
‘Wat bedoel je daarmee?’
‘Dat ik deze vakantie ga gebruiken om na te denken. Over de vraag of ik echt verder wil met een man die mij telkens weer opoffert zodra zijn moeder ergens om vraagt.’
‘Emma…’
‘Veel plezier deze week met je ouders.’
Daarna liep ik samen met Sanne weg.
Achter me hoorde ik Karin nog roepen:
‘Floris, doe dan iets!’
Maar deze keer kon Floris niets meer doen.
Twee uur later zaten Sanne en ik in het vliegtuig.
Zodra het lampje van de veiligheidsgordels uitging, pakte ik mijn telefoon nog één keer voordat ik hem op vliegtuigstand zette.
Er stonden zevenentwintig berichten van Floris.
Elf van Karin.
Drie van Hendrik.
Ik opende alleen het laatste bericht van Floris.
“Mijn moeder is er kapot van. Ze zegt dat nog nooit iemand haar zo heeft vernederd.”
Ik las het twee keer.
Daarna typte ik terug:
“Ik ook niet. Tot jullie probeerden mij mijn eigen vakantie af te pakken.”
Toen zette ik mijn telefoon uit.
Ik dacht dat daarmee alles klaar was.
Daar vergiste ik me in.
Toen ik zeven dagen later thuiskwam, zat Floris op me te wachten.
Karin was er niet.
Haar spullen ook niet.
Op tafel lag een envelop.
Daarin zat de 600 euro die Floris aan de reis had meebetaald.
Er zat ook een handgeschreven briefje bij.
“Nu begrijp ik dat het nooit echt om die vakantie ging. Het probleem is dat ik jarenlang heb gedacht dat het belangrijker was mijn moeder tevreden te houden dan mijn vrouw te respecteren. Als je nog bereid bent met me te praten, zal ik deze keer luisteren.”
Ik vergaf hem niet meteen.
En ik vergat ook niet wat er was gebeurd.
Maar voor het eerst sinds ik Floris kende, trok hij duidelijke grenzen tegenover zijn moeder.
Hij vroeg de sleutel van ons appartement terug.
Hij gaf haar geen geld meer zonder dat ik ervan wist.
En toen Karin twee weken later bij ons op de stoep stond en een excuus eiste voor de “vernedering op Schiphol”, deed Floris de deur open.
Hij keek haar aan en zei rustig:
‘Mam, Emma heeft jou geen reis afgenomen. Ik heb geprobeerd jou iets cadeau te doen wat niet eens van mij was. Ik ben degene die sorry moet zeggen.’
Karin wist niets terug te zeggen.
Ik trouwens ook niet.
Die avond begreep ik iets wat ik nooit meer zou vergeten.
Soms is de grootste verrassing niet degene die op een luchthaven op je staat te wachten.
Soms is de grootste verrassing het moment waarop je ziet dat iemand van wie iedereen dacht dat hij nooit nee zou kunnen zeggen, eindelijk leert om het wel te doen.
Vanaf die dag gebeurde er iets opvallends.
Elke keer dat Karin een zin begon met:
‘Maar we zijn toch familie…’
antwoordde Floris steevast:
‘Juist daarom moeten we elkaar met respect behandelen.’
Karin heeft nooit meer geprobeerd onze vakantie op te eisen.
En ik heb nooit meer toegestaan dat iemand anders bepaalde wat hij van mij mocht afpakken, alleen omdat hij vond dat ik “mijn hele leven nog voor me had”.