‘Als je thuis werkt, betekent dat dat je tijd over hebt,’ zei mijn schoonmoeder, Saskia, terwijl ze haar koffiekopje op tafel neerzette. ‘Na de lunch ga je naar mijn dochter toe om daar schoon te maken.’
Een paar tellen lang was ik ervan overtuigd dat ik haar verkeerd had verstaan.
Langzaam haalde ik mijn handen van het toetsenbord en keek haar aan. We zaten in mijn keuken. Voor me stond mijn laptop open, mijn koptelefoon lag naast mijn notitieboek en op het scherm knipperde al de uitnodiging voor een videogesprek dat over twaalf minuten zou beginnen.
‘Pardon?’ vroeg ik.
Saskia zuchtte, alsof het haar mateloos irriteerde dat ze zoiets vanzelfsprekends nog een keer moest uitleggen.
‘Ik zei dat je na het eten even naar Sophie moet gaan. Ze heeft hulp nodig met schoonmaken.’
Mijn blik schoot naar de klok.
11.48 uur.
‘Saskia, ik ben aan het werk.’
Mijn schoonmoeder maakte een spottend gebaar in de richting van mijn laptop.
‘Emma, kom nou toch. Je zit gewoon thuis.’
Ik klemde mijn lippen op elkaar.
Al vier jaar werkte ik als projectleider bij een ontwerpbureau. Twee jaar geleden had het bedrijf het fysieke kantoor gesloten en was bijna iedereen overgestapt op werken vanuit huis.
Ik had vergaderingen, klanten, rapportages, deadlines en vaste werktijden — precies zoals ieder ander die ’s ochtends naar een kantoor vertrekt.
Maar voor Saskia telde dat allemaal niet. In haar ogen was ik beschikbaar zodra ik om acht uur niet met een tas over mijn schouder de deur uit liep.
Beschikbaar om pakketjes aan te nemen. Beschikbaar om op de monteur te wachten.
Beschikbaar om haar naar de dokter te brengen. Beschikbaar om boodschappen te doen.
Beschikbaar om eten klaar te maken voor familiebijeenkomsten.
En blijkbaar was ik inmiddels ook beschikbaar om het appartement van haar dochter te poetsen.
‘Ik kan niet weg,’ zei ik. ‘Vanmiddag heb ik twee besprekingen en vóór zes uur moet er een project worden ingeleverd.’
Saskia trok haar wenkbrauwen samen.
‘Kun je dat dan niet vanavond doen?’
Ik keek haar strak aan.
‘Nee.’
‘Je bent de laatste tijd wel erg lastig geworden.’
Ik draaide me weer naar mijn computer.
‘Dat heeft niets met mijn karakter te maken. Dit is mijn baan.’
‘Ik vraag je niet om naar de andere kant van het land te reizen,’ beet ze me toe. ‘Sophie woont maar een kwartier hier vandaan.’
‘Zelfs als ze één verdieping boven ons woonde, zou ik niet gaan.’
Saskia verstijfde.
‘Wat zeg je?’
Op dat moment kwam mijn man, Mark, de keuken binnen.
Hij had in de slaapkamer naar een paar papieren gezocht en stelde, terwijl hij binnenstapte, zijn horloge recht.
‘Wat is er aan de hand?’
Saskia wendde zich onmiddellijk tot hem.
‘Je vrouw zegt dat ze weigert je zus te helpen.’
Ik sloot heel even mijn ogen.
Natuurlijk.
Ze had de hele situatie in één adem verdraaid.
Het ging ineens niet meer om het feit dat Saskia eigenmachtig had besloten dat ik mijn werk moest onderbreken om andermans woning schoon te maken.
Nee, opeens was ik simpelweg “de vrouw die niet wilde helpen”.
‘Dat heb ik niet gezegd,’ antwoordde ik.
‘Ga dan naar haar toe,’ zei Saskia.
‘Nee.’
Mark keek naar mij.
‘Emma, wat is er precies gebeurd?’
‘Je moeder heeft me net meegedeeld dat ik na de lunch naar Sophie moet gaan om schoon te maken, omdat zij vindt dat ik toch tijd heb, alleen maar omdat ik vanuit huis werk.’
Mark deed zijn mond open.
Daarna keek hij naar zijn moeder.