Emma voelde een vreemde kou door haar borst trekken.
‘Bram heeft dus besloten dat jullie moeder bij míj in huis komt wonen?’
‘Bij óns in huis,’ verbeterde Sophie haar meteen.
Emma keek haar strak aan.
‘Nee. Bij mij.’
Sophie liet een zacht, ongelovig lachje horen.
‘Je bent met mijn broer getrouwd.’
‘Dat verandert niets aan de vraag wie dit huis heeft gekocht.’
En juist dat leek Brams familie de laatste tijd volledig te zijn vergeten.
Emma had het huis drie jaar voordat ze Bram leerde kennen gekocht. Het was geen cadeau geweest. Geen erfenis. Geen meevaller die zomaar in haar schoot was gevallen.
Vanaf haar tweeëntwintigste had ze bij een logistiek bedrijf gewerkt en elk bedrag dat ze kon missen opzijgezet. Ze had jarenlang in een kleine flat gewoond, tien jaar in dezelfde auto gereden en dure vakanties laten schieten. Toen ze zevenentwintig was, had ze eindelijk genoeg bij elkaar gespaard voor de aanbetaling.
Daarna had ze haar hypotheek zelfs eerder afgelost dan nodig was.
In het kadaster stond maar één naam.
Die van haar.
Toen ze met Bram trouwde, had ze hem nooit het gevoel willen geven dat dit huis niet ook zijn thuis was. Misschien was dat precies haar vergissing geweest.
Want langzaam, haast ongemerkt, was zijn familie zich gaan gedragen alsof het huis óók van hen was.
Eerst had haar schoonmoeder een sleutel gekregen, zogenaamd alleen voor noodgevallen. Daarna begon Sophie bij hen etentjes te organiseren alsof zij de gastvrouw was. Later nam Julia haar vriendinnen mee zonder vooraf iets te vragen.
En nu wilden ze hun moeder er gewoon bij zetten.
Emma liep naar de keuken.
Bram stond koffie te maken.
‘Je moeder komt hier wonen?’
Hij verstijfde.
Een antwoord kwam niet meteen.
Voor Emma was dat al genoeg.
‘Je wist dit?’
‘Emma, luister nou even…’
‘Wist je het?’
Hij haalde langzaam adem.
‘Ja.’
Ze knikte, kalm op een manier die bijna gevaarlijk voelde.
‘En wanneer was je van plan het tegen mij te zeggen?’
‘Vandaag.’
‘Nadat haar meubels al in mijn huis staan.’
Bram zette zijn kopje op het aanrecht.
‘Maak er nou geen drama van.’
Die ene zin liet iets in haar knappen.
Emma pakte haar telefoon.
‘Wat doe je?’ vroeg hij scherp.
‘Ik bel de verhuizers.’
‘Waarvoor?’
‘Zodat ze alles weer in de wagen zetten.’
Bram keek haar met grote ogen aan.
‘Dat kun je niet maken.’
‘Let maar op.’
Twintig minuten later barstte de ruzie pas echt los.
Maria kwam als eerste binnen. Daarna Sophie. En vervolgens Julia.
Binnen de kortste keren was de keuken gevuld met stemmen die door elkaar heen schoten.
‘Ik ben zijn moeder!’ riep Maria. ‘Jij kunt mijn eigen zoon niet verbieden mij onderdak te geven!’
Emma bleef opvallend rustig.
‘Uw zoon mag u best een dak boven het hoofd aanbieden. Alleen niet het mijne.’
‘Wat ben jij egoïstisch.’
‘Misschien.’
‘Dit huis is net zo goed van Bram!’
Emma keek naar haar man.
‘Bram, wil jij uitleggen wiens naam in het kadaster staat?’
Hij sloeg zijn ogen neer.
Sophie sprong er direct tussen.
‘Dat doet er helemaal niet toe! We zijn familie.’
Emma draaide zich langzaam naar haar toe.
‘Goed. Laten we het dan over familie hebben. Jij zei dat je drie weken zou blijven. Inmiddels woon je hier negen maanden.’
Sophie trok wit weg.
‘Ik heb nergens anders om naartoe te gaan.’
‘Je hebt twee maanden geleden een appartement gevonden.’
Bram keek abrupt op.
‘Wat?’
Sophie verstijfde.
Emma trok een lade open en haalde er een map uit.
‘Ik vond dit toen ik iets in de la zocht.’