— En zou je moeder dat allemaal zelf willen betalen, als ze zoveel mensen wil uitnodigen? Of komt het weer volledig op onze rekening terecht?!
Willem zat met zijn telefoon in de hand te kijken waar er in vredesnaam zoveel geld van de creditcard was verdwenen, terwijl Sanne na het eten de vaat stond te doen. Het telefoontje van zijn moeder had hem overvallen. Meestal belde ze op zondag, maar vandaag was het pas woensdag.
— Willem, lieverd — begon Hendrika met een overdreven zachte stem, en juist daardoor gingen bij hem meteen alle alarmbellen af — ik heb zitten nadenken over mijn jubileum. Mijn zeventigste verjaardag wil ik graag echt mooi vieren. Zo’n leeftijd bereik je tenslotte niet elke dag.
Sanne draaide zich om zodra ze die herkenbare toon hoorde. Aan haar blik zag Willem onmiddellijk dat dit gesprek niet eenvoudig zou worden.
— Natuurlijk, mam — antwoordde hij behoedzaam. — Wat had je precies in gedachten?
— Ach, ik zou graag alle familie uitnodigen, en mijn vrienden natuurlijk… Misschien kunnen we ergens in een restaurant gaan zitten? Je weet hoe het met mijn pensioen is, maar ik zou zo graag willen dat het netjes en feestelijk gebeurt.
Bij de gootsteen zag Willem hoe Sanne verstijfde. Ze begrepen allebei maar al te goed welke kant dit gesprek opging.
— Mam, over hoeveel gasten hebben we het dan? — vroeg hij, terwijl hij het antwoord eigenlijk al vreesde.
— Nou ja, zoals altijd. Een man of vijftien ongeveer. Je kent ons kringetje toch.
Willem liet bijna opgelucht zijn adem ontsnappen. Vijftien mensen, dat was nog te overzien. Hij keek naar zijn vrouw. Sanne knikte langzaam terwijl ze haar handen aan een theedoek afdroogde.
— Goed, mam. Ik zal het met Sanne bespreken. Misschien kunnen we dat dan als cadeau voor je verjaardag doen.
— O, Willem, wat lief van je! Je maakt me zo blij! Dus we zijn het eens?
— Mam, eerst rekenen we alles even uit en kijken we naar de prijzen. Daarna nemen we een definitief besluit, goed?
Toen hij had opgehangen, kwam Sanne naast hem aan de keukentafel zitten.
— Zullen we dan maar gaan rekenen? — vroeg ze zonder veel enthousiasme.
Ze klapten de laptop open en begonnen te zoeken naar geschikte restaurants. In de buurt vonden ze een paar fatsoenlijke zaken waar de prijzen niet meteen de pan uit rezen. De beste optie bood een feestmenu aan voor ongeveer twintig euro per persoon. Als de gasten hun eigen drank mochten meenemen, zou het geheel op zo’n driehonderd euro uitkomen.
— Dat kunnen we nog wel dragen — zei Sanne, al klonk er twijfel in haar stem. — Het is natuurlijk geen kleingeld, maar je moeder wordt maar één keer per jaar jarig.
— Precies. En je hoorde hoe blij ze was. Ik heb haar in tijden niet zo opgewekt meegemaakt.
De volgende dag belde Willem zijn moeder terug en vertelde hij haar over het restaurant dat ze hadden gevonden.
— “Het Gezellige Hof”? — herhaalde Hendrika aarzelend. — Waar zit dat dan?
— In Gouda, vlak bij het station. Iedereen kan er makkelijk komen.
— Willem, ben jij daar zelf ooit geweest? Ik heb er nog nooit van gehoord… Zou “De Gouden Eeuw” niet beter zijn? Weet je nog, daar waren we op de bruiloft van Emma.
Willem herinnerde zich die plek maar al te goed. “De Gouden Eeuw” was beslist geen goedkoop restaurant. Een feest daar zou minstens drie keer zoveel kosten.
— Mam, “De Gouden Eeuw” is wel erg prijzig…
— Ach, Willem, het gaat om mijn jubileum. Mijn zeventigste verjaardag is een belangrijke dag. Ik zou graag willen dat alles op niveau is.
Die avond vertelde Willem tijdens het eten aan Sanne hoe het gesprek was verlopen. Ze zweeg even en legde toen haar vork neer.
— Wat kost zo’n diner daar? — vroeg ze.
— Ongeveer negenhonderd euro, als we de drank via het restaurant laten lopen. Als iedereen zelf drank meeneemt, kom je rond de zevenhonderd uit.
— Zevenhonderd? — Sanne schudde haar hoofd. — Willem, dat is ontzettend veel geld. Dat hebben we niet zomaar liggen.
— We zouden het uit het vakantiegeld kunnen halen. Of misschien iets lenen van jouw ouders.
— Welke vakantie, Willem? We zijn al twee jaar nergens heen geweest. En mijn ouders hebben ook geen geldboom in de tuin.
Willem stelde zich al voor hoe teleurgesteld zijn moeder zou zijn als hij haar moest zeggen dat het niet doorging. Hendrika had altijd al het talent gehad om hem zich schuldig te laten voelen, zelfs wanneer hij werkelijk nergens schuld aan had.
— Goed, ik praat nog een keer met haar — zei hij uiteindelijk. — Misschien krijg ik haar zover dat ze akkoord gaat met het restaurant dat wij hebben uitgezocht.
Drie dagen later belde Hendrika opnieuw. Dit keer klonk ze nog opgewondener dan eerst.
— Willem, ik heb nieuws! Gisteren kwam ik Mirjam tegen, je weet wel, mijn oud-collega. Ze was zo blij toen ik zei dat ik haar voor mijn jubileum wilde uitnodigen. En toen dacht ik ineens: waarom zou ik niet al mijn vroegere collega’s vragen? En de buren van het vakantiehuisje ook? Met sommigen zijn we al jaren bevriend!
Willems maag trok samen.
— Mam, op hoeveel mensen kom je dan uiteindelijk uit?
— Nou, ik heb even geteld… Rond de dertig. Misschien een paar meer. Maar Willem, het is wel mijn jubileum! Zeventig worden is geen kleinigheid.
Willem voelde het bloed uit zijn gezicht wegtrekken. Dertig gasten in “De Gouden Eeuw” zouden ruim vijftienhonderd euro kosten.