“Wie het eerst komt, wie het eerst maalt… :)”
De reacties lieten nauwelijks op zich wachten.
“Emma, wat is er aan de hand? Gaat alles wel goed?” schreef de eigenaresse van de schoonheidssalonketen.
“Uitverkoop? Meen je dat nou? Jouw jurken horen in een boetiek thuis, niet op een erf!” reageerde de blogger meteen.
“Prijzen die ons gaan verbazen? Serieus? Ik stap nu al in de auto. Desnoods slaap ik vannacht voor je deur!” grapte de vrouw van de advocaat.
Ze maakten zich zorgen, waren nieuwsgierig en snapten duidelijk niet wat er speelde. Emma ging nergens op in. Ze stuurde slechts nog één berichtje:
“Dames, alles is in orde. Kom gewoon langs als jullie een buitenkansje willen. En ja: contant heeft de voorkeur.”
Daarna legde ze haar telefoon weg. De aas was uitgegooid. Natuurlijk wist ze niet met absolute zekerheid of ze zouden komen, maar ze kende haar klanten. Zij betaalden niet alleen voor stof en pasvorm. Zij betaalden voor zeldzaamheid, voor het gevoel iets te bezitten wat anderen niet konden krijgen. Een totale uitverkoop van een ontwerpster die nooit korting gaf — dat was op zichzelf al het toppunt van exclusiviteit.
Precies om twaalf uur stonden Jan en Maria Johanna achter hun geïmproviseerde kraam. Twee klaptafels waren volgestapeld met kledingstukken; daarnaast stond een wiebelig rek alsof het elk moment kon bezwijken. Het erf lag er stil en bijna verlaten bij. Voor de zekerheid hadden ze plastic tasjes klaargelegd en een glazen pot met muntgeld voor wisselgeld, klaar voor een vermeende stormloop van gepensioneerde buurvrouwen.
Als eerste kwam Suzanne Cornelia van de derde verdieping aangesloft. Ze bleef lang bij een katoenen jurk staan waaraan een kartonnen bordje met “€5” hing, wreef de stof tussen haar vingers, boog zich over de naden en trok uiteindelijk haar mond scheef.
“Voor tweedehands spul is dat veel te duur,” velde ze haar oordeel.
Zonder verder nog iemand te groeten, sjokte ze door richting de buurtwinkel.
Jan keek naar zijn moeder. Op zijn gezicht verscheen een mengeling van teleurstelling en zelfgenoegzaamheid.
“Zie je wel? Ik zei toch dat niemand die rommel hoefde,” merkte hij laatdunkend op. “We blijven hier nog een uurtje staan voor de vorm en daarna maken we die kamer eindelijk leeg.”
Hij en Maria Johanna wisselden een tevreden blik uit.
Juist op dat moment rolde er een glanzende zwarte SUV tot voor het huis. Jan en zijn moeder keken verbaasd op; allebei leken ze te denken dat de bestuurder zich in het adres had vergist. Het portier zwaaide open en er stapte een elegante vrouw uit in een lichte trenchcoat, met een dure zonnebril op haar neus. Zonder aarzeling liep ze recht op de tafels af, doelgericht als iemand die precies wist waar ze naar zocht.
Ze nam haar bril af. Het was Julia De Vries, de eigenaresse van de bekendste keten schoonheidssalons in de stad. Maria Johanna herkende haar meteen; ze had haar gezicht vaker gezien in lokale magazines.
Julia besteedde geen enkele aandacht aan de twee “verkopers”. Met het geoefende oog van een kenner liet ze haar blik over de uitgestalde kleding gaan. Toen zag ze een ingewikkeld gesneden linnen jurk met borduursel. Aan de mouw bungelde een eenzaam prijskaartje: “€10”.
“Meiden, dit is hem!” riep ze uit, niet zozeer tegen Jan en Maria Johanna, maar alsof ze sprak tegen onzichtbare vriendinnen om haar heen. “Uit de zomercapsulecollectie! Ik heb hier drie maanden achteraan gezeten!”
Nog geen minuut later stopten er twee andere auto’s, de ene nog kostbaarder dan de andere. Er stapten opnieuw vrouwen uit, verzorgd, zelfverzekerd, vastberaden. Ze liepen niet; ze rukten bijna op naar de tafels.
“Hé, Julia! Jij ook hier?” zei een van hen, de vrouw van de bekende advocaat. Toen zag ze de linnen jurk in Julia’s handen en haar ogen werden groot. “O mijn God, die! Vijftig euro!”
“Zeventig! Ik neem hem voor zeventig!” viel een derde haar in de rede, de beroemde blogger. “Ik heb hem nodig voor een fotoshoot!”
Jan en Maria Johanna stonden verstijfd toe te kijken hoe zich pal voor hun neus een spontane veiling ontvouwde. Ze zagen hoe deze keurige, invloedrijke vrouwen — vrouwen die zij tot dan toe alleen van schermen en uit tijdschriften kenden — elkaar de kledingstukken bijna uit handen trokken.