— En dat je met de opbrengst haar schuld helpt wegwerken. Wij zouden dan tijdelijk bij haar intrekken, tot we genoeg hebben om zelf iets te kopen. Dat is, kort gezegd, het plan waar zij nu mee komt. Maar ik weet heel goed dat dit…
Daan merkte niet eens wanneer Sannes gezicht veranderde. Alsof iemand in één beweging alle warmte uit haar trekken had gewist. Haar blik werd hard, bijna onbekend.
— Wat hebben jij en je moedertje precies bekokstoofd? — vroeg ze met een ijzige stem. — Dat míjn appartement verkocht moet worden zodat ik de schuld van een vreemde kan aflossen?
— Wat? — Daan knipperde, alsof hij haar niet meteen begreep.
— Je hebt me prima verstaan! — beet Sanne hem toe, terwijl ze gehaast haar schoenen aantrok. — Ik verkoop mijn woning niet om het leven van een ander gemakkelijker te maken. Nooit. Hoor je me? Nóóit, Daan! Onthoud dat goed. En breng het vooral ook netjes over aan je moeder. Ik heb lang genoeg haar minachting geslikt, haar voortdurende vernederingen, haar neerbuigende toon. Maar dit gaat alle grenzen over.
— Ik wist toch al dat je daarmee niet akkoord zou gaan! — probeerde Daan haastig. — En het zijn niet ónze schulden. Het zijn háár schulden. Ik heb niet eens een aandeel in haar appartement, dus…
Sanne draaide zich abrupt naar hem toe.
— Waarom vertel je me dit dan überhaupt? Waarom? Om me kwaad te maken? Of dacht je soms dat ik medelijden zou krijgen? Dat ik meteen naar een makelaar zou rennen om mijn eigen huis van de hand te doen?
— Ik wilde je alleen uitleggen wat er met mijn moeder aan de hand is, hoe ze in die situatie terechtgekomen is. Meer niet. En ik sta volledig achter jouw beslissing, dat weet je. Ik kies altijd jouw kant. Alleen…
— Er is geen “alleen”! — kapte Sanne hem af. — Dit is háár probleem. Haar leven. Haar fouten. En nu mag ze zelf de gevolgen oplossen, als ze niet verstandig genoeg is geweest om dit te voorkomen.
— Maar als ze haar woning moet verkopen, of als de bank die uiteindelijk veilt, dan zou ze misschien hierheen kunnen…
— Over mijn lijk! — barstte Sanne los. — Ze komt hier niet wonen. Ze komt hier niet eens logeren. Laat haar maar naar die vent van haar gaan, maar niet naar ons. Absoluut niet.
Daan voelde hoe de spanning langzaam uit zijn borst wegtrok. Godzijdank. Sanne stond aan zijn kant.
— Goed, goed, ik begrijp het — zei hij, merkbaar opgeluchter. — Dan houden wij ons hier volledig buiten.
— Precies — zei Sanne kort. — En jij brengt haar problemen voortaan niet meer dit huis binnen. Als je dat wel doet, zijn wij heel snel uitgepraat. Is dat duidelijk?
— Ja. Natuurlijk. Helemaal duidelijk.
— Mooi zo.
In een oogwenk verzachtte haar gezicht weer. De kilte verdween, en de vertrouwde zachtheid keerde terug in haar ogen.
— Ik moet nu echt naar het concert. Ik hou van je. Het wordt laat vanavond.
Ze gaf hem vluchtig een kus en verdween daarna haastig de deur uit.
Daan bleef achter in de stilte van het appartement. Het voelde alsof er een loodzware steen van zijn borst was gerold. Misschien had hij inderdaad alleen maar iemand nodig gehad die hardop zei wat hij zelf niet durfde te denken. Sanne zag het scherp. Zij begreep waar de grens lag.
Ik ga niet meer alleen naar mijn moeder, nam hij zich voor. Ze moet dit zelf oplossen.
Epilogue. Een jaar later
Daan zat in een klein café naast een kantoorgebouw. Voor hem stond een halflege kop koffie, terwijl hij gedachteloos door het nieuws op zijn telefoon scrolde. Buiten hing een dunne, grijze herfstregen over de straat, maar vanbinnen voelde hij zich rustig.
Een jaar eerder had Annelies haar appartement verkocht. De opbrengst was niet genoeg geweest om alle schulden in één keer af te lossen, maar de bank had ingestemd met een nieuwe betalingsregeling. Aan de rand van de stad huurde ze nu een piepkleine studio. Ze werkte als conciërge op een school.
Haar karakter was natuurlijk geen spat veranderd, dacht Daan. Maar ze belde in elk geval niet meer dagelijks om hem verwijten te maken. Dat alleen al voelde als winst.
Zijn telefoon trilde op tafel. Een bericht van Sanne lichtte op.
“Lieverd, de repetitie loopt uit. Er staat eten in de koelkast. Ik hou van je ❤️”
Daan glimlachte.
Eindelijk hadden ze hun eigen ritme gevonden. Sanne werkte nog steeds veel, soms zelfs te veel, maar ze begrepen nu allebei iets wat eerder steeds tussen hen in had gestaan: een gezin betekende niet dat je elke minuut samen moest doorbrengen. Het betekende dat er ergens een plek was waar je altijd naar terug kon keren.
Misschien, dacht hij terwijl hij de laatste slok koffie nam, was het nu echt tijd om voorzichtig over een kind na te denken.
Buiten werd de regen dichter, maar Daan had geen haast om naar huis te gaan. Voor het eerst in jaren vond hij het prettig om gewoon te zitten, adem te halen en aan de toekomst te denken.