Maria duwde me met haar schouder opzij, stapte de hal in en liep vervolgens de woning binnen alsof zij hier de sleutels in haar tas had en ik slechts toevallig in de weg stond.
‘Nou, Emma, tevreden nu?’ beet ze me meteen toe, terwijl ze demonstratief haar armen over elkaar sloeg. ‘Jan heeft me alles verteld. Je zet je eigen man op straat en je weigert zijn zus met haar kind onderdak te geven. Heb jij eigenlijk nog een greintje fatsoen? Je bent hier zelf op een gespreid bedje terechtgekomen, hebt je aan andermans bezit vastgeklampt, en nu ga je ook nog de baas spelen?’
Ik staarde haar verbijsterd aan. Zoveel brutaliteit had ik zelfs van haar niet verwacht.
‘Andermans bezit?’ herhaalde ik langzaam, terwijl er diep vanbinnen iets heets en donkers begon te koken. ‘Maria, hoort u uzelf wel? Dit appartement heb ik van mijn oma geërfd. Van míjn oma. Jan kwam hier destijds binnen met niet meer dan één plastic tas. Over welk “andermans bezit” heeft u het precies?’
‘Ach, begin niet weer met dat gezeur over die erfenis,’ snauwde mijn schoonmoeder, alsof ze een hinderlijke vlieg wegjoeg. ‘Je oma ligt al jaren onder de grond, God hebbe haar ziel, en deze woning is nu gewoon van jullie samen. Jullie zijn getrouwd. Jullie vormen een gezin. Volgens de wet wordt alles netjes door tweeën gedeeld, maar jij verwijt een man dat hij een dak boven zijn hoofd heeft. Dat is niet menselijk. En al helemaal niet christelijk.’
Jan stond achter haar met neergeslagen blik, veilig verscholen achter de brede rug van zijn moeder. Blijkbaar had hij haar een zorgvuldig opgepoetste versie van het verhaal voorgeschoteld, waarin hij natuurlijk het slachtoffer was en ik de harteloze heks die hem zonder reden had weggejaagd.
‘Mam heeft gelijk, Emma,’ zei hij uiteindelijk, met een stem die hij zo zielig mogelijk probeerde te laten klinken. ‘Je moet eens ophouden met alleen aan jezelf denken. Sanne zit echt in de problemen. We zetten haar spullen gewoon in de grote kamer. Lucas kan prima in de kleine kamer, hij is nog klein.’
Intussen was Sanne al doorgelopen naar de woonkamer. Ze had haar schoenen uitgeschopt en keek rond met de onderzoekende blik van iemand die alvast in gedachten de meubels verplaatste.
‘O, wat is het hier ruim!’ riep ze opgewekt, terwijl ze zonder gêne een kastdeur opentrok. ‘En die televisie is enorm. Die bank is ook nieuw, toch? Mam, kijk dan, dit is echt perfect! Bij jou in dat tweekamerappartement zaten we boven op elkaar. Je kon er amper ademhalen.’
Het voelde alsof iemand een emmer ijskoud water over me heen gooide. Zij hadden het allemaal al besloten. Zonder mij. Ze waren met z’n allen mijn huis binnengedrongen, deden alsof ze hier recht op hadden, bekeken mijn spullen en maakten plannen om mij uit mijn eigen leven weg te duwen.
‘Geen stap verder!’ Mijn stem klonk zo scherp dat Sanne geschrokken haar hand van de kast terugtrok en Maria haar lippen tot een dunne streep samenkneep. ‘Ik zeg het nog één keer, voor wie het de eerste keren blijkbaar niet begreep: er worden hier geen tassen naar binnen gedragen. Jullie verlaten mijn woning. Alle drie. Nu meteen.’
Maria hapte naar adem van verontwaardiging. Rode vlekken verschenen in haar gezicht en haar handen begonnen te trillen van woede.
‘Tegen wie denk jij dat je zo kunt praten, serpent?’ krijste ze, ineens een toonhoogte hoger. ‘Je schreeuwt tegen de moeder van je man! Ik zal jou nog wel krijgen, hoor. Jan, hoor je hoe ze tegen ons tekeergaat? Ze heeft totaal geen respect voor je!’
‘Emma, je gaat veel te ver,’ zei Jan gekrenkt, terwijl hij zijn borst iets vooruitstak in een mislukte poging de waardige huisvader uit te hangen. ‘Mijn moeder is gekomen om te helpen dit uit te praten, en jij maakt er meteen een drama van. Bied haar je excuses aan.’
‘Excuses?’ Ik lachte kort en bitter. De angst en verwarring die me net nog hadden verlamd, trokken langzaam weg en maakten plaats voor een ijzige helderheid. ‘Aan mensen die mijn huis komen bezetten? Jan, pak je spullen en ga definitief terug naar je moeder. Maandag dien ik zelf de scheiding in. En jullie verdwijnen nu uit mijn appartement. Als jullie niet onmiddellijk gaan, bel ik de politie wegens huisvredebreuk.’
Mijn schoonmoeder trok minachtend haar mond scheef.
‘Bel wie je wilt!’ brulde ze. ‘Bel desnoods de koning! Probeer jij maar eens je wettige man en zijn familie eruit te gooien. Wij halen de wijkagent erbij, die zal jou wel uitleggen van wie welk deel is.’
De spanning in de kamer werd ondraaglijk. Precies op dat moment klonk er uit de kinderkamer een angstige huilbui: Lucas was wakker geworden van het geschreeuw. Mijn kind huilde, terwijl deze brutale, vreemde mensen in mijn woonkamer bleven staan schreeuwen alsof zij hier alles voor het zeggen hadden.
Zonder nog iets te zeggen draaide ik me om, haalde mijn telefoon uit mijn zak en toetste 112 in. Duidelijk en luid, terwijl ik Maria strak bleef aankijken, gaf ik mijn adres door en zei dat er mensen zonder toestemming mijn woning waren binnengedrongen.