Daarnaast had ik externe accountants bij het onderzoek betrokken.
Pieter zette een stap in mijn richting.
‘Je bent van streek,’ zei hij. ‘We probeerden de familie te beschermen.’
‘Jouw familie,’ antwoordde ik.
Op dat moment sprongen de schermen in de balzaal aan.
Onze verlovingsfoto’s verdwenen. In plaats daarvan verscheen er een nauwkeurige tijdlijn van bankoverschrijvingen, voorzien van gedeeltelijk afgeschermde rekeningnummers en ondertekende goedkeuringen.
Onderaan het scherm lichtte een regel tekst op:
BUITENGEWONE STEMMING VAN DE RAAD VAN BESTUUR AFGEROND — PIETER DE VRIES PER DIRECT ONTSLAGEN.
Een golf van geroezemoes en kreten trok door de zaal.
Pieter draaide zich naar zijn vader, die roerloos aan het uiteinde van een rij stoelen zat.
‘Wist jij hiervan?’
Zijn vader wendde zijn blik af.
‘Hij heeft meegewerkt,’ zei ik. ‘In ruil daarvoor wordt zijn naam niet genoemd in de civiele procedure tegen hem.’
Maria duwde zich woedend tussen de stoelen door naar voren.
‘Zet dit onmiddellijk uit!’
Mijn vader hief alleen zijn hand op.
De beveiligers sloten de deuren van de zaal.
Ik liep door tot ik vlak voor Pieter stond.
Met opeengeklemde kaken siste hij: ‘Je vernietigt je eigen reputatie.’
Ik glimlachte nauwelijks zichtbaar.
‘Nee. Ik ben haar juist aan het redden.’
Van mijn armband maakte ik de parelknop los en legde die op het altaar.
Uit de luidsprekers klonk Maria’s stem, opgenomen nog geen twintig minuten eerder.
‘Teken de overeenkomst voor na het huwelijk, draag je stemgerechtigde aandelen over en richt je verder op je rol als mijn vrouw.’
Daarna volgde een tweede opname.
Drie weken eerder had Pieter zijn moeder beloofd dat hij, zodra de aandelen in zijn bezit waren, van mij zou scheiden. Vervolgens zou hij beweren dat de overdracht volledig vrijwillig was geweest.
Een collectieve, geschokte ademhaling vulde de ruimte.
Pieter keek me aan alsof hij me nog nooit eerder werkelijk had gezien.
‘Heb je mij opgenomen?’
‘Drie maanden lang,’ zei ik. ‘Je hebt de verkeerde vrouw als doelwit gekozen.’
Deel 3
De deuren van de balzaal gingen opnieuw open.
Deze keer klonk er geen muziek.
Twee rechercheurs van de afdeling financiële criminaliteit kwamen binnen, begeleid door agenten in uniform. In hun handen hielden ze de arrestatie- en huiszoekingsbevelen die het Openbaar Ministerie diezelfde ochtend had verkregen.
Een van de rechercheurs bleef voor Pieter staan.
‘Pieter De Vries, wij hebben een bevel tot aanhouding tegen u wegens onder meer digitale fraude, samenzwering, identiteitsmisbruik en belemmering van de rechtsgang.’
Pieter deinsde achteruit tot hij met zijn rug bijna tegen het altaar stond.
‘Dit is niets anders dan haar bruidshysterie!’
‘Nee,’ zei ik kalm. ‘Dit is een controleonderzoek.’
Plotseling graaide Maria naar mijn zak, vermoedelijk omdat ze dacht dat ik de originele bewijzen nog bij me droeg.
Mijn vader stapte tussen ons in.
Nog voor Maria mij kon aanraken, greep een agent haar bij de pols.
‘Ondankbaar dienstmeisje,’ beet ze me toe.
Ik keek omlaag naar mijn uniform.
‘Mijn oma heeft mij geleerd dat eerlijk werk waardigheid heeft,’ zei ik. ‘U hebt mij geleerd dat dure kleding een dief niet kan verbergen.’
Pieters advocaat haastte zich naar hem toe en fluisterde wanhopig iets in zijn oor.
Maar Pieter duwde hem ruw opzij.
‘We gaan alsnog trouwen,’ snauwde hij. ‘Je kunt me niet eerst vernederen en daarna zomaar weglopen.’