‘Niets,’ zei ze kort.
‘Ze willen een deel onteigenen voor die wegverbreding,’ zei ik.
Karin keek me aan.
Veel te snel.
‘Hoe kom jij daarbij?’
En precies op dat moment wist Daan ook dat er iets niet klopte.
Want ze vroeg niet: “Welke wegverbreding?”
Ze vroeg hoe ik ervan wist.
‘Ik ben gebeld door de gemeente,’ antwoordde ik.
Karins gezicht trok strak.
‘Jij?’
‘Ja. Als mede-eigenaar.’
Eva hield op met eten.
Wouter zette heel langzaam zijn glas terug op tafel.
Daan haalde de envelop tevoorschijn.
‘Mam, wat is dit?’
Karin wierp één blik op het papier.
‘Jullie maken er weer een drama van.’
‘Waarom staat Sannes naam hierop?’
‘Omdat dat zo moest.’
‘Waarvoor?’
‘Voor de papieren.’
‘Maar zij heeft niets ondertekend.’
Karin haalde haar schouders op, alsof het om iets kleins ging.
‘Ach Daan, doe niet zo kinderachtig. We zijn familie.’
Toen kon ik mijn mond niet langer houden.
‘In mijn naam tekenen is geen familiehulp.’
‘Ga mij niet de les lezen.’
‘Ik wil alleen weten waarom u dit hebt gedaan.’
‘Daar heb jij niets mee te maken.’
Ik lachte ongelovig.
‘Mijn naam staat op dat contract.’
Toen schoot ze overeind.
En zo kwamen we uit bij de zin waarna de hele kamer stilviel.
‘Jij moet je mond houden, snotneus.’
Ik antwoordde haar meteen.
Daarna was Wouter de eerste die brak.
‘Karin, vertel het nou.’
‘Er valt niets te vertellen.’
‘Vertel het!’
Ik had hem nog nooit horen schreeuwen.
Karin keek eerst naar hem, daarna naar Daan.
Uiteindelijk keek ze naar mij.
‘Goed dan. Je wilt het weten?’
‘Ja.’
‘Jij was nodig omdat er vier eigenaren moesten zijn.’
Daan staarde haar aan alsof hij haar niet begreep.
‘Waarom?’
Karin zakte terug op haar stoel.
En toen zei ze iets waarop niemand van ons voorbereid was.
Met dat stuk grond was nooit een gewone verkoop de bedoeling geweest.
Twee jaar eerder had een ondernemer haar benaderd. Hij wilde in die buurt verschillende kleine percelen samenvoegen en daar een opslagpand neerzetten. De eigenaren zouden geen gewone koopprijs krijgen, maar aandelen in een nieuw bedrijf. De grond zou als inbreng in dat bedrijf worden ondergebracht.
Alleen had Karin een probleem.
Na een failliet gegaan bedrijf uit het verleden sleepte ze nog een flinke executieschuld met zich mee. Als haar aandeel op papier te groot was, bestond de kans dat schuldeisers er beslag op zouden leggen.
Daarom had ze het eigendom opgeknipt.
Wouter.
Daan.
Zijzelf.
En ik.
‘Waarom ik?’ vroeg ik.
‘Omdat Eva’s man toen een belastingschuld had,’ zei ze op een toon alsof ze vertelde dat de melk op was.
Eva’s man sprong overeind.
‘Wat zeg je nou?’
‘Niet zo schreeuwen.’
‘Die schuld heb ik twee jaar geleden al betaald!’
‘Toen nog niet!’
Daans handen balden zich tot vuisten.
‘Mam, heb jij Sannes naam gebruikt om jouw eigen aandeel te verbergen?’
‘Ik wilde niets verbergen!’
‘Hoe noem je het dan?’
Karin begon te huilen.
Maar het deed me niets meer.
Want ineens begreep ik waarom ze zo zenuwachtig was geworden over die wegverbreding.
Als de gemeente een deel van de grond zou onteigenen, hoorde daar een vergoeding bij.
Per eigenaar.
Dus ook voor mij.
‘Over hoeveel geld hebben we het?’ vroeg ik.
Niemand gaf antwoord.
‘Hoeveel?’
Karin veegde haar ogen droog.
‘Er is nog geen definitief bedrag.’
Wouter keek haar strak aan.
‘Karin.’
‘Ongeveer zestigduizend euro voor het hele perceel.’
Iedereen in de kamer verstijfde.
Op papier was mijn aandeel vijfentwintig procent.
Dat kwam neer op ongeveer vijftienduizend euro.
‘En hoe was je van plan dat geld te innen?’ vroeg Daan.
Karin zweeg.
Maar ik wist het antwoord al.
Met nog een vervalste handtekening.
Misschien via een machtiging.
Misschien via een bankrekening.
Ik wilde het eigenlijk niet eens meer weten.
Daarmee was de verjaardag voorbij.
Zonder taart.
Zonder kaarsjes.
Karin liet twee dagen niets van zich horen.
Op de derde dag stond ze ineens bij ons voor de deur.
Niet met lege handen.
Ze had een bruine documentenmap bij zich.
Ik dacht dat ze kwam om excuses aan te bieden.
Ik had het mis.
‘Dit moeten jullie tekenen,’ zei ze.
Daan pakte de papieren aan.
Het was een afstandsverklaring.
Mijn aandeel zou daarmee weer aan Karin worden overgedragen.
Ik keek haar verbijsterd aan.
‘Meent u dit serieus?’
‘Dit is de enige verstandige oplossing.’
‘De verstandige oplossing was geweest dat u mijn naam niet had vervalst.’