Nog niet.
Ik zou rustig afwachten.
Tegen half zeven stond alles klaar. Ik zette extra borden bij en haalde de glazen uit de kast. Sanne bleef in de deuropening van de keuken staan en keek toe.
‘Hoeveel mensen komen er eigenlijk?’
‘Mijn ouders,’ antwoordde ik, ‘en mijn broer.’
Haar gezicht vertrok heel even.
‘Je broer ook?’
‘Ja.’
Pieter kwam op dat moment door de gang en bromde binnensmonds:
‘Nou, geweldig.’
Ik deed alsof ik het niet had gehoord.
Mark kwam naar me toe en bleef vlak naast me staan.
‘Emma, waarom precies vandaag?’
Ik draaide me langzaam naar hem om.
‘Wat bedoel je?’
‘Waarom moest je hen uitgerekend vanavond uitnodigen?’
Ik keek hem recht aan.
‘Is er een reden waarom ik dat niet zou mogen doen?’
Hij opende zijn mond, maar er kwam geen woord uit. Pas na een paar seconden mompelde hij:
‘Nee. Natuurlijk niet.’
‘Dan is er toch niets aan de hand.’
Ik richtte mijn aandacht weer op het eten.
Niet lang na half zeven ging de bel.
Mijn moeder stond voor de deur met een grote schaal zelfgebakken taart in haar handen. Mijn vader had een fles wijn meegenomen.
‘Daar is mijn dochter,’ zei mijn moeder warm, terwijl ze me meteen omhelsde.
‘Fijn dat jullie er zijn.’
Mijn vader legde glimlachend een hand op mijn schouder.
‘We komen toch niet ongelegen?’
‘Integendeel.’
Achter me voelde ik eerder dan dat ik zag hoe Sanne verstijfde. Haar gezicht werd strak, alsof iemand er plotseling alle kleur uit had gehaald.
Pieter zei niets.
Mijn broer Erik kwam als laatste binnen.
‘Goedenavond allemaal.’
‘Goedenavond,’ antwoordde Pieter beleefd.
Bijna té beleefd.
Zijn stem had niets meer van de toon die hij een paar uur eerder nog had aangeslagen. Hij klonk beheerst, vriendelijk zelfs, alsof er nooit iets was gebeurd.
We gingen aan tafel zitten.
In het begin verliep de avond opvallend normaal. Mijn moeder vroeg hoe het op mijn werk ging. Mijn vader raakte met Mark aan de praat over auto’s. Erik deed zelfs een poging om een luchtig gesprek met Pieter te beginnen.
Ik zei weinig.
Ik keek vooral.
Toen zei mijn vader opeens:
‘O ja, Emma, ik heb de papieren meegenomen waar je om had gevraagd.’
Mark keek meteen op.
‘Welke papieren?’
Mijn vader boog zich naar zijn tas en haalde er een dikke map uit.
‘Deze.’
Mark draaide zijn hoofd naar mij. Zijn blik was vragend, maar er zat spanning onder.
‘Waar gaat dit over?’
‘Over de verbouwing van het huis,’ zei ik rustig.
Pieter leek ineens alerter.
‘Welke verbouwing?’
‘De verbouwing waar Emma al maanden mee bezig is,’ legde mijn vader uit, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Mark keek me strak aan.
‘Daar weet ik niets van.’
Ik week niet voor zijn blik.
‘Jawel. Ik heb het je meerdere keren verteld.’
‘Daar kan ik me niets van herinneren.’
Erik leunde achterover in zijn stoel.
‘Misschien omdat je elke keer zei dat jullie het er later wel over zouden hebben.’
Mark zweeg.
Sanne legde langzaam haar vork neer op haar bord.
‘Ik denk dat het beter is om zulke onderwerpen niet tijdens het eten te bespreken.’
Mijn vader keek haar kalm aan.
‘Waarom niet? Volgens mij is het juist belangrijk.’
Daar had niemand direct een antwoord op.
De sfeer aan tafel kantelde. Het was niet luid, niet dramatisch, maar iedereen merkte het. Alsof er plotseling iets zwaars boven de tafel hing dat niemand nog durfde aan te raken.
En ik wist dat het echte gesprek nog moest beginnen.
Na het hoofdgerecht pakte mijn moeder haar telefoon.
‘Emma, zal ik je die foto laten zien?’
‘Ja.’
Ze draaide het scherm naar mij toe.
Het was een oude familiefoto.
We stonden voor het huis.